సృజనగీతం

చంటోడి అమ్మ కథః న్యూ యియరంటే?

2010-12-24T02:41:00.004+05:30

మా తుఝే స(గు)లామ్!

కొత్తా దేవుడండీ, కొంగొత్తా దేవుడండీ... పాతలో లాగా జనానికీ, అల్లాగే (అయ్యో బూతర్థం తీయకండి. పడరాని వారి కంట బడితే నాకు బడితె పూజ కాదు, ప్రాణాలే టపా కట్టేయొచ్చు. భూమ్మీదింకొంత కాలముండి మరి కొంత మంది చేత తిట్టించుకోవాల్సిన/శాపనార్థాలు పెట్టించుకోవాల్సిన పని ఉంది, నాకోసం కాకపోయినా, కనీసం వారికోసమన్నా తిన్నగా పోదాము) అజ్జనమునందలి వాడినే కనుక నాకునూ (ఎవరినీ, దేనినీ కాదు) క్రొత్త అనంటే ఇష్టమే. కానీ నాకు నచ్చనిది మాత్రం క్రొత్త సంవత్సరమనే కాన్సెప్టు.

నవమ్బరు, డిసెమ్బరు నెలలంటే నాకు భలే ఇష్టం. చల్లటి వాతావరణం, రొమాన్టిగ్గా ఉండే వాతావరణం, వరుసగా వచ్చే పండుగలూ, సెలవలూ, హాఫియర్లీ పరీక్షలూ, గ్రీటింగుల సందడీ అవీనూ. కానీ ఎందుకో గానీ నాకు ఈ క్రొత్త సంవత్సరనమన్నదే నాకు నచ్చదు. నచ్చదు అంటే ఆ ఒక్కరోజే ఏదో గొప్పదన్నట్టు, మిగతావన్నీ కానట్టు బిల్డప్పులే కాకుండా, హా౨పీ న్యూ యియర్ అనుకుంటూ అర్ధరాత్రి పూట అంకమ్మ శివాలెత్తే జనం, మిగిలిన రోజుల్లో ఈసురోమంటూ ఉంటం వల్ల అన్నమాట.

అలాగే మన ఉగాది లాగా, దీనికో ప్రత్యేకతంటూ లేదు. ఏదో మాకు దొరికింది కనుక ఈరోజు పెట్టుకున్నాం. మీ ఇష్టం అన్నట్టనిపిస్తుంది. పైగా వ్యాపార మాయాజాలమొహఠీ!

నాకైతే క్రొత్త సంవత్సరమంటే... అమ్మ కడుపులోంచీ మనమొచ్చిన రోజే అనిపిస్తుంది. అంటే మన పుట్టిన రోజన్నమాట!

ఆకలేసినప్పుడు అన్నం పెట్టినా, తప్పు చేసినప్పుడు వెనకేసుకొచ్చినా, ఆకాశాన్నికి ఎత్తినా, అధ:పాతాళానికి త్రొక్కినా, ప్రేమగా లాలించినా, కోపంతో దండించినా, కొట్టినా, తిట్టినా, పొగిడినా, తెగడినా, వరమిచ్చినా, శపించినా, ఏమి చేసినా నిన్ను నిన్నుగా చూడగలిగేదీ, నువ్వనే వాడున్నావని అనుక్షణమూ గుర్తుంచుకునేదీ, నీకోసం తపించి పోయేదీ, సృష్టి మొత్తమ్మీద ఒక్కరే!

కోపమొచ్చినా, నవ్వొచ్చినా, ఏడుపొచ్చినా, మన ఊపిరి తీసుకునే వేగం పెరుగుతుంది. ఎందుకు? ఏరకమైన ఉద్వేగం కలిగినా మన ఊపిరి వేగం పెరుగుతుంది ఎందుకు? ఏవిధంగా చూసిన ఈ లోకంలో మనిషన్నవాడికి వేరొకరితో సంబంధమున్నదంటే అమ్మతోనే. మిగిలిన అన్ని బంధాలూ ట్రా౨ష్. అవసరం కొద్దీ పెట్టుకునేవే అన్నీ. అమ్మ వల్ల నాన్నా, అమ్మ కడుపులోంచీ మనలాగే వచ్చారు కనుక తోబుట్టువులు, అమ్మ సోదరులు కనుక మేనమామలూ, తన అమ్మా నాన్నలు కనుక అమ్మలూ తాతయ్యలూ, అవీ ఇవీ అని అన్ని బంధాలొచ్చాయి కానీ, అమ్మ మాత్రం ఎవరి ఆధారం లేకుండా మనిషికొచ్చే ఒకే ఒక బంధం. తన శరీరంలోని ఒక భాగమే కదా మనం. తన ప్రేగుని కోసి మరీ మనని బయటకు తెస్తుంది.

అందుకేనేమో మననీ తనలాగే, ఇంకా చెప్పాలంటే తనకన్నా ఎక్కువగానే ప్రేమిస్తుంది. అలాంటి అమ్మ ,మ్మ అయిన రోజునకన్నా సంతోషకరమైన రోజెప్పుడు ఉంటుంది?

ప్రపంచంలోనే అద్భుతమైన విషయం ఒక మనిషి పుట్టటం. అణువంతగా ప్రారంభమైన మనిషి అణుబాంబుని కనిపెట్టేంత ఎదిగినా, ఒక అమ్మకు బిడ్డడే కానీ, వేరొక రకంగా భావింవచలేమే. సృష్టికి ప్రతిసృష్టి అని ఎంత జబ్బలు చరచుకున్నా, అమ్మ కడుపులోంచీ వచ్చిన బిడ్డకున్నంత సుఖము వేరొకరికి ఉండునా? ప్రపంచంలోని అన్ని వస్తువులూ కాలుష్యభరితమైనా అమ్మ ఇచ్చే పాలు పాలన్నా కాలుష్యం కావు కదా.

ఈ ప్రపంచంలో నన్ను నన్నుగా నమ్మే ఏకైక వ్యక్తి మా అమ్మ. ఏ మాటలు చెప్పినా ఒక రెండేళ్ళ క్రితం వరకూ నన్ను నమ్మేది. అప్పటి దాకా ఏదోక కోర్సో, చదువో ఉండేవి కనుక, ఏనాటికైనా వీడి పేరు పేపర్లో పడుతుందనే ఆశతో ఉండే పిచ్చి తల్లి, అప్పటితో నా చదువుడు చాలించానన్న నిజం తెల్సి, ఇక వీడి పేరు పేపర్లో పడదు కనుక వీడిన నమ్మటం వృధా అని డిసైడైపోయింది. ప్చ్!

మా అమ్మ చాలా అమాయకురాలు. ఏమాయ చేయటం కూడా తెలియదు పాపం. తననాశ్రయించిన వారందరూ తన బిడ్డలలాంటి వారే, వాళ్ళు కూడా ఒక అమ్మ కడుపున పుట్టిన వారే అన్న భావన.

నాకైతే అమ్మని జగదాంబత్తగారిలా వంటి నిండా నగలేసుకుని, నల్ల కళ్ళజోడు పెట్టుకుని కుర్చీలో కాలు మీద కాలేసుకుని జనాన్ని హడలు గొడుతూ, కంటి చూపుతో కంట్రోలు చెయ్యాలని. మనకు కంట్రోళ్ళూ, రోకళ్ళూ నాకెందుకురా అబ్బీ, ఇంట్లో ఉన్నవి చాలవూ అంటుంది నేను ఆ మాటన్నప్పుడల్లా. హయ్యో పిచ్చితల్లీ, ఆమాత్రం ఉండందే జనం నిన్ను లెక్క చెయ్యరమ్మా, అంటే... జనం నన్ను లెక్క చేస్తే ఎంత చెయ్యక పోతే ఎంత? మీరు బాగుంటే నాకు అదే పది వేలు అంటుంది. సరే అయితే, నీకు నా శాలరీ సేవింగ్సు (వాటినే షేవింగ్సంటాను) లో పదివేలిద్దామనుకున్నాను. నేను బావుంటే చాలన్నావు కదా, నేను బావుంటానులే అని జోకితే నవ్వేస్తుంది. కానీ అమ్మా, నేను అనకొండ గాడిలా అంత గ్లామరస్ గా ఉండను కదా, అప్పుడు పది వేల విలువ ఎలా చేస్తాను అంటానా? ఎవరికో నాకు తెలియదు. నువ్వు మాత్రం నాకు పది వేలు కాదు, లక్షల కోట్ల విలువైన వాడివంటుంది.

చూశారా? కేవలం ప్రేగు బంధం వల్ల వచ్చే ఈ ప్రేమ! ఇంత ప్రేమను మన మీద ఇంకెవరు కురిపించగలరు? మరి అలాంటి అమ్మ అమ్మయిన రోజుకన్నా మనకి గొప్పది ఇంకేముంటుంది?

నాకు దాదాపూ పద్దెనిమిదేళ్ళొచ్చే దాకా అమ్మతో అనుబంధం తక్కువే. ఆవిడ వంటింటికే పరిమితం, నాకు ఆటపాటలూ అన్నీ నాన్నతోనే. అమ్మకు అసలు తీరుబడి ఉండదు. మూణ్ణరేళ్ళ వయసులో పాలు త్రాగటం మానేశాక ఎక్కువ తనతో సమయం గడిపే అవకాశమే ఉండేది కాదు. రాత్రి పూట కథలు చెప్పినప్పుడూ, ముట్టైన రోజుల్లో తాక కూడదంటారు కనుకా, అమ్మ దగ్గరకు వెళ్ళాలనే తప్ప అసలు అమ్మకు ఒక హృదయముంటుంది, తను కూడా నాలాంటిదే అన్న ఆలోచన కూడా ఉండేది కాదు. ఆవిడకూ ఆలోచనలుంటాయంటే నమ్మలేని పరిస్థితి. ఎందుకంటే నేను ఎప్పుడు చూసినా తను వంట ఇంట్లోనే, పొయ్యి దగ్గరే. హారతి కర్పూరంలా తన ఆరోగ్యం కరిగిపోయాక, ఉమ్మడి కుటుంబం వదిలేసి వచ్చాక, వదిన కాస్త బాధ్యతలందుకున్నాకా అమ్మకి విశ్రాంతి అంటే తెలిసింది కానీ, లేకపోతే...?

అప్పుడు అమ్మని చదవటమ్మొదలెట్టాను. తన ఆలోచనలని గమనించటమ్మొదలెట్టాను. నాకెందుకో చిత్రంగా అమ్మకు దగ్గరయ్యాకే నా ప్రపంచం పరిథి పెరిగినట్టనిపించింది. ఆలొచనలలో క్లారిటీ ఎక్కువైనట్టనిపించింది. అనిపించటం కాదు. నిజం! ఎందుకంటే ఒక మనిషి అత్యంత స్వేచ్ఛగా ఉండగలిగేది అమ్మ దగ్గరే. Progress comes from freedom అన్న మాట కనుక నిజమైతే నా నిజమైన ప్రోగ్రెస్ అమ్మతో నా స్నేహమ్మొదలయ్యాకే మొదలైంది. మనిషికి అభివృద్ధి ఎంత ముఖ్యమో అందరికీ తెలిసిందే మరి. మరి నా అభివృద్ధికి తొలి మెట్టు అయిన అమ్మని తెలుసుకున్న రోజుగాక నాకు వేరొక రోజు ఇష్టమెలా అవుతుంది? కనుక అమ్మతో సంబంధమున్న రోజులన్నీ నాకు న్యూ యియర్సే.

చిన్న సంఘటన చెప్పి ముగిస్తాను. ఒకసారి అమ్మతో మాట్లాడుతూ అమ్మా, నన్ను కడుపుతో ఉన్నప్పుడు న్కు అనారోగ్యం ఏసిందట కదా, పరమ పాపిస్టి వెధవలను కనేప్పుడే అలాంటివి జరుగుతాయి కదా అన్నాను. (ఎందుకో అమ్మ దగ్గర నా తిక్క వాగుడంతా ఇలానే ఉంటుంది. ఆవిడ అంతరంగాన్ని చదవాలంటే నాకు ఇంతకు మించిన మార్గం తోచదు). ఏమీ కాదు, ఆరిపోయే దీపానికి వెలుగెక్కువ, అందుకే నువ్వు నా కడుపులో పడ్డాక ఒక్కసారి పెరిగి (సైన ప్రాబ్లమనుకుంటాను, ఇంకా చాలా అనారోగ్య సమస్యలున్నాయప్పుడు) ఒక్కసారి పెరిగి నువ్వు పుట్టాక నీకు భయపడి పారిపోయాయి. ఆ తరువాత పదేళ్ళు తలనొప్పి కూడా ఎరుగను. నువ్వు చేసే అల్లరి ఎక్కువైనప్పుడు తప్ప, అని అటు తన ప్రేమనూ, నా తరహా కొంటె తనాన్నీ మేళవించి చెప్పిన సమాధానం విన్నప్పుడనుకున్నాను. అమ్మ అంటే అంతే కదా అని. ఎన్ని జరిగినా తన బిడ్డలే గొప్ప!

అమ్మ ఒళ్ళో గచ్చు నేల మీద వెల్లికికలా పడుకుని, చేతిలో ఏపుస్తకమో పెట్టుకుని చదువుకుంటుంటే, తను నోట్లో అన్నం పెడుతున్నపుడు చవి చూసే అమ్మ రుచి, ఆవిడ మాట్లాడే అమ్మ భాష, వీటిని మించిన సౌఖ్యముండునే?

ఎంత లగ్జూరియస్ బెడ్డైనా, ఎన్ని పిజ్జా, బర్గర్లైనా అమ్మ ఒడికీ, అమ్మ చేతి ముద్దకూ సాటి వస్తాయా?

అమ్మ తరువాత నన్ను అంతలా చూసుకుంటున్నది, చూసినదీ, చూడబోయేది... ఇంకెవరు? :-)

నిన్ను తనలోంచీ బయటకు తీసుకు వచ్చి, ఈలోకానికి నిన్ను పరిచయం చేసేది అమ్మయితే, నిన్ను తనలో కలుపుకుని నీకంటూ క్రొత్త లోకాన్నిచ్చేది భార్య.

ఈసారి క్రొత్త సంవత్సరాన్ని (Whatever hell it is) పైన చెప్పినట్టు అమ్మ దగ్గర జరుపుకోవాలనుకున్నా ఒకానొక కారణం వల్ల నేను సోనియా గాంధీ కావాల్సి వచ్చింది. అమ్మ ఇప్పుడు నాకు దగ్గరలో లేదు. ఆచ్చి వెళ్ళింది. దగ్గర ఉన్నా, దూరంగా ఉన్నా, నా ఆలోచనలో ఉండకుండా ఉండదుగా!

అన్నట్టూ, ధనుర్మాసానికి రెండు రోజుల ముందు అమ్మ పుట్టింది. అది కూడా నాకు క్రొత్త సంవత్సరమే మరి.

పీఎస్: రాసింది తనే!

అమ్మ గురించి తను రాసిన ఇంకొక గొప్ప టపా ఇక్కడ

అమ్మ అయిన ప్రతి స్త్రీకీ ఒక గొప్ప ట్రిబ్యూట్ అది. చెప్పిన విధానంలోని ఇన్టెన్సిటీ చూడండి

గమనిక: తన న్యూ యియర్ రిసాల్యూషన్ (నచ్చినా నచ్చకపోయినా కా౨లెండర్ మొదలైయ్యేది కదా అంటాడు) అమ్మ కోరికైన పేపర్లో ఫొటో పడాలని. మామూలుగా సాధ్యం కాకున్నా, కనీసం ఏ మాఫియా డాన్ గా మరాన్నా పేపర్లోకెక్కాలని ఎన్ని ప్లా౨న్లేస్తున్నాడో పాఆఆఆ...పం.

అనుబంధాల గురించి కనుక నా బ్లాగులోనే పెట్టమన్నాడు. టపాలో సీరియస్నెస్ లేదనుకునే వాళ్ళకి ఒక మాట... తను వాళ్ళ అమ్మ దగ్గరున్నప్పుడు, వారి అనుబంధాన్ని ప్రత్యక్షంగా చూసినప్పుడూ ఇక్కడ ఉన్న లైటర్ టోన్ వెనక ఉన్న సీరియస్నెస్, ఆ అనుబంధం గొప్పదనమూ అర్ధమవుతుంది. తన మాటల్లోని ప్రేమను చూడండి. ఈమధ్యనే నాకు కూడా ఆవిడ ప్రేమను చవి చూసే భాగ్యం దక్కింది :-)

ఎన్ని ఫొటోలు పెట్టినా అమ్మని రిప్రెజెంట్ చేసేంత గొప్పగా ఉండవు కనుక వద్దన్నాడు.

కొస మెరుపు: తను రాసేప్పుడు ఎక్కువగా వాడే పదం... 'మాట' అదే ఎందుకో ఎక్కువ తప్పుగా పడుతుంటుంది. మాట బదులు 'మాత' అని. సబ్ కాన్షస్ గా వాళ్ళ అమ్మ గురించి ఆలోచిస్తుంటాడు కనుక అలా జరుగుతుందేమో అనిపిస్తుంది. పైకి మాత్రం ఏ expression మనకు తెలియనివ్వడు

ధనుర్మాసం: పాంచరాత్రాంతర్గత శ్రీలక్ష్మ్యష్టోత్తర శతనామ స్తోత్రం

2010-12-17T13:02:00.002+05:30

ఎంతగానో ఎదురు చూసిన ధనుర్మాసం నిన్న మొదలైంది. మధ్యాహ్నం మూడు గంటలకు.

ఈ సందర్భంగా పాంచరాత్రాంతర్గతమైన, శ్రీరంగంలో వాడతారు అని చెప్పబడే శ్రీలాక్ష్మ్యష్టోత్తర శత నామ స్తోత్రాన్ని అందించాలని ఆశ. సాధారణంగా అందరికీ తెలిసిన స్తోత్రంలా కాకుండా ఇది చదువుకునేందుకు, వినేందుకు కూడా చాలా బాగుంటుంది. అలాగే అంగ న్యాస, కర న్యాసాలవీ లేవు కనుక పారాయణమ్ చెయ్యాలనుకునే వారికి కూడా ఇది సులభంగా ఉంటుంది. కేవలం భక్తి చాలు... అన్న రీతిన ఉండే ఈ స్తోత్రాన్ని చూడండి...

శ్రీమతే రామానుజాయ నమః

శ్రీ: లక్ష్మీ కమలాదేవీ మా పద్మా కమలాలయా|

పద్మేస్థితా పద్మవర్ణా పద్మినీ మణిపఙ్కజా||

పద్మప్రియా నిత్యపుష్టా: ఉదారా పద్మమాలినీ|

హిరణ్యవర్ణా హరిణీ: అర్ఘ్యా చన్ద్రా హిరణ్మయీ||

ఆదిత్యవర్ణా౭శ్వపూర్వా హస్తినాద ప్రబోధినీ|

రథమధ్యా దేవజుష్టా సువర్ణరజతస్రజా ||

గన్ధద్వారా దురాధర్షా తర్పయన్తీ కరీషిణీ|

పింగళా సర్వభూతానాం ఈశ్వరీ హేమమాలినీ||

కాంసోత్‍స్మితా పుష్కరిణీ జ్వలన్తీ అనపగామినీ|

సూర్యా సుపర్ణా మాతాచ విష్ణుపత్నీ హరిప్రియా||

ఆర్ద్రాయ:కరణీ గంగా వైష్ణవి హరివల్లభా|

శ్రయణీయా చ హైరణ్యప్రాకారా నళినాలయా||

విశ్వప్రియా మహాదేవీ మహాలక్ష్మీ వరారమా|

పద్మాలయా పద్మహస్తా పుష్టీ: గన్ధర్వసేవితా||

ఆయాసహారిణీ దివ్యా శ్రీదేవీ చన్ద్రసోదరీ|

వరారోహా భృగుసుతా లోకమాతా౭మృతోద్భవా||

సిన్ధుజా శార్ఙ్గిణీ సీతా ముకున్దమహిషీన్దిరా|

విరించిజననీ ధాత్రీ శాశ్వతా దేవపూజితా||

దుగ్ధా వైరోచనీ గౌరీ మాధవి అచ్యుతవల్లభా|

నారాయణీ రజ్యలక్ష్మీ: మొహిని సురసున్దరీ||

సురేశ సేవ్యా చ సావిత్రీ సంపూర్ణాయుష్కరీ సతీ|

సర్వదు:ఖ హరా౭రోగ్య కారిణీ సత్కళత్రికా||

సంపత్కరీ జయత్రీ చ సత్సన్తాన ప్రదేష్టదా|

విష్ణు వక్షస్థలావాసా వారాహీ వారణార్చితా||

ధర్మఙ్ఞా సత్య సంకల్పా సచ్చితానన్ద విగ్రహా|

ధర్మదా ధనదా సర్వకామదా మోక్షదాయినీ||

సర్వశతృక్షయకరీ| సర్వాభీష్ట ఫలప్రదా||

||ఓమ్ శ్రీమహాలక్ష్మ్యై నమ:||

ఈ ధనుర్మాసంలో పాశురాలతో పాటూ ఈ స్తోత్రాన్ని కూడా చేస్తే మంచిదని అంటారు

పుదీనా జంతికలు

2010-12-05T23:03:00.003+05:30

నేను వంట చేసేప్పుడు ఒక ప్రత్యేకమైన సిస్టమంటూ ఫాలో అవుతాను. ఒక రెగ్యులారిటీ. కానీ చేసే విధానం మాత్రం తడవ తడవకీ మారుతూ ఉంటుంది. ఒకే రకమైన వంటకాన్ని ఒక్కోసారి ఒక్కోరకంగా చేస్తుంటాను. అందుకే ఎప్పుడన్నా రెసిపీ ఇవ్వాలంటే ఎందుకులే అని ఊరుకుంటాను. ఒకటి మాత్రం గ్యారంటీ... చేసినవి తప్పకుండా బాగుంటా(డాలి)యి.

నా వంట మెథడ్లని ఇంకెప్పుడైనా చెప్తాను కానీ ప్రస్తుతానికి పుదీనా జంతికల గురించి చూద్దాము. రుచికి రుచి, ఆరోగ్యానికి ఆరోగ్యం :)

కన్వెన్షనల్ గా అందరూ చెప్పే పద్ధతి కాదు నాది. నాకు అలవాటైన పద్ధతిలో చెప్తాను. సరేనా?

సెనగ పిండి డామినేషన్ ఉండాలంటే పద్ధతి ఇదీ...

4:1 1/2 లో సెనగ పిండీ, బియ్యపు పిండీ తీసుకోవాలి. రెండున్నర కప్పుల మిశ్రమానికైతే కనుక...

దీపావాళప్పుడు చంటి కోసమని చేసినప్పుడు తీసిన ఫొటో ఇది

1. ఒక స్పూను చప్పున వాము, జీలకర్ర (అసలైతే పుదీనా జంతికలకి వాము పెద్దగా అవసరం లేదు), రెండు స్పూనుల వెన్న లేదా కాచిన నూనె (నేనైతే ఆవునెయ్యి వాడతాను), మన ఓపికను బట్టీ అర స్పూను నుంచీ ఒక స్పూను దాకా కారపు పొడి, తగినంత ఉప్పు, ఒక స్పూను (లేదా ఒకటిన్నర స్పూనుల) తెల్ల నువ్వుల పొడి తీసుకోవాలి.

2. ఇక పుదీనా సంగతి. ఎంత వాడాలన్నది ఎవరికి వారే నిర్ణయించుకోవాలి. మన టేస్టును బట్టీ. తగిన పాళ్ళలో ఎండబెట్టిన పూదీనా తీసుకుని, పొడి చేసుకోవాలి. (లేదా... ఒక కట్ట పుదీనా తీసుకుని, బాగా మరిగిన నీళ్ళలో వేసి ఐదారు నిమిషాలయ్యాక తీయాలి. బాగా ఆకులని ఆ నీళ్ళలోనే పిండి, ఆ రసాన్ని తీసుకుంటం మరో పద్ధతి. ఈ తీసుకుంటంలో తేడాని బట్టీ రుచి కాస్త మారుతుంది. నాకైతే రసం కలుపుకున్నప్పుడే ఎక్కువ నచ్చుతుంది కానీ రుచి క్వాలిటీలో మాత్రం తేడా ఉండదు). మా అత్తగారు చేసే పద్ధతి ప్రకారం... పుదీనా ఆకుల్ని పచ్చిగానే మిక్సీలో వేసి ఆ ముద్దని కూడా వాడ వచ్చట. నేనైతే ఎప్పుడూ చెయ్యలేదు.

3. పాయింటు ఒకటిలో చెప్పిన మిశ్రమం, పిండి మిశ్రమం తీసుకుని, దానికి పుదీనా జత చెయ్యాలి. ఆ పిండికి నెయ్యి/వెన్న/నూనె కలపాలి. ఆపైన కొద్ది కొద్దిగా పిండిని తీసుకుని, వేడి నీళ్ళు పోసుకుంటూ కలిపిన పిండిని కలిపినట్టే (ముద్దగా చేసుకున్నది) గొట్టాల్లో వేసుకుని, బాణట్లో వేసి వేయించుకోవాలి. దోరగా వేగగానే బయటకి తీసి, టిష్యూ పేపర్ల మీద పెడితే నూనె పీల్చేసి చక్కగా వస్తాయి. మనకి కావాల్సిన డిజైన్లకి తగినట్టు గొట్టాల్ని వాడవచ్చు.

*ఇలా చేస్తే చక్కగా కర కరలాడుతూ వస్తాయి. లేదా కాసేపు నానబెట్టుకోవచ్చు పిండిని.

చెప్పాను కదా, నా వీలు సాలుని బట్టీ ఒక్కోసారి ఒక్కోరకంగా చేస్తానని. నాకు తినబుల్ గా ఉన్నాయా లేదా, రుచిగా ఉన్నాయా లేదా అని మాత్రమే ముఖ్యమని :)

బియ్యపు పిండి డామినేషను కావాలంటే పైన ఇచ్చిన రేషియోని తిరగదిప్పటమే.

తీపి జంతికలు ఇష్టమైన వారికి స్ట్రాబెరీ జంతికలైతే బాగుంటాయి. వీలుకుదిరినప్పుడు... ;-)

*** ఇక్కడా ఒక లుక్కేయండి

ఈ సున్నితత్వమేంట్రా బాబూ...!

2010-11-04T22:07:00.004+05:30

రామ రాజు తాతయ్య మీలవ్వు సంగతి సరే అబ్బాయీ, "ల" అంత్య ప్రాసగా ఏదన్నా చిన్న కవిత చెప్పు చూద్దామని, భోజనాల దగ్గర అడిగినప్పుడు చంటి చెప్పిన మాటలు ఇవీ...

నువ్వు నాకు ఉయ్యాల...

నేను నీకు జంపాల

మన ఇద్దరి మురిపాల

కాస్త ఆలోచించుకుని,

చెయ్యి కడుక్కునేందుకు లేస్తూ వెనక్కి తిరిగి చూస్తూ...

పాపలిద్దరు కలగాల

"ఇలా చెప్పానని నన్ను సాఫ్టనుకోకండి. చెప్పటానికి బానే ఉంది గానీ తాత గారూ... ఈ సున్నితత్వముంది చూశారూ, నా వంటి కంతగా పడదు. హోకే, కానియ్యండి కానియ్యండి. అప్పుడప్పుడూ ఉండాల్సిందే. ఇట్సాల్రైట్" అనేసి వెళ్ళిపోయాడు.

తాతయ్య నా వైపు కాసేపు అదోలా చూసి, "మీ వాడున్నాడూ చూసావూ చందూ (నాన్న)..." అంటూ పెద్దగా నవ్వేశారు. అందరూ ఆయనతో శృతి కలిపారు.

*** *** ***

గోదావరి ఒడ్డున పండుగ బహు పసందుగా ఉంది.

అందరికీ ఈ చిన్నికవితతో దీపావళి శుభాకాంక్షలు

పుదీనా చాయ్

2010-11-02T21:24:00.000+05:30

ఇవాళ మాకు రెగ్యులర్ గా కురలు ఇచ్చే మామ్మ వచ్చింది. ఇప్పుడు మానేసిందనుకోండి అమ్మకాలు. కాకపోతే నన్ను చూట్టానికి అని :) ఆ వచ్చినప్పుడు కొన్ని పళ్ళూ, కూరలూ పట్టుకొచ్చింది.

వాటిలో నాకు పుదీనా కనిపించింది. పండక్కి ఏమన్నా స్పెషల్స్ చెయ్యాలని ఆలోచిస్తుంటే పుదీనా జంతికలు అయితే చంటి ఇష్టంగా తింటాడని చేశాను. ఈలోగా కాస్త తలనొప్పని అనిపిస్తే ఏంచేద్దామా అని ఆలోచిస్తుంటే పుదీనా చాయ్ గుర్తొచ్చింది. ఎప్పుడన్నా ముక్కు దిబ్బెడ వేసినా, తలనొప్పొచ్చినా ఇదే మందు వాడుతుంటాను.

పుదీనా చాయ్ గురించి ఇక్కడ. తెలిసిన వాళ్ళు ఏమనుకోకండి. తెలియని వాళ్ళ కోసం ఇది...

ఒక కప్పు టీకి అర నుంచీ ఒకటిన్నర టీస్పూను దాకా (మన టేస్ట్ ను బట్టీ) వేసుకోవాలి.

ఐదారు పుదీనా ఆకులు.

ముప్పాతిక కప్పు నీళ్ళు.

పావు కప్పు పాలు.

తయారీ: నీళ్ళు బాగా మరగ బెట్టాలి. అయ్యాక అందులో కాసిని పుదీనా ఆకులు (మనం తీసుకున్నన్ని) ఆకులు అందులో వెయ్యాలి. మంట కట్టేసి, కాసేపు చల్లబడనివ్వాలి. ఆకులు ఉంచుకోటమా? తీసేయటమా అన్నది మన ఇష్టం. చల్లారాక (పూర్తిగా) అందులో టీ పొడుం, పాలు, పంచదార (తగినంత) వేసి మరోసారి కాగబెట్టాలి.

అంతే! పుదినా టీ రెడీ. తాగాక పది నిమిషాల్లో తల నొప్పి గాయబ్. అలసినప్పుడు తాగితే మాంఛి హుషారొస్తుంది.

నాకు తెలిసిన ఉపయోగాలు...

తలనొప్పి, ముక్కు దిబ్బెడకి ఉపయోగం, మంచి రుచి కూడా (పుదీనాని ఇష్టపడే వారికి). అలసటగా ఉన్నప్పుడు తాగితే ఎనెర్జెటిక్ గా ఉంటుంది. అలసట పోతుంది.

ఇది నా మొదటి టపా వంటలకు సంబంధించి. ఎలా ఉందో! :-O

సెలవ్!

2010-10-11T20:07:00.006+05:30

:-)

9 Women I like most...

2010-10-10T01:09:00.004+05:30

కాస్త అల్లరి నేర్చుకోమ్మా, అని మా చంటోడు బుడుగు పుస్తకమిచ్చాడు ఆమధ్య. కొంచం కొంచం చదువుతుంటే ముళ్ళపూడి వారి శైలి నాకు బాగా నచ్చటం మొదలైంది. తరువాత మా దగ్గరే ఉన్న పుస్తకాల్లో కోతి కొమ్మచ్చి తీసి చదువుతున్నానిప్పుడు. అందులో ఒక చోట తనకి తొమ్మిది మంది తల్లులు అని చెప్పారు.

ఇది నవరాత్రి సమయం కదా... నాకు కూడా బాగా ఇష్టమైన స్త్రీల గురించి (నా జీవితంలో ఆప్యాయతలు పెనవేసుకున్న వాళ్ళు) రాద్దామనిపంచింది చదివాక.

*** *** ***

1. అమ్మ అమ్మంటే ఎవరికైనా ఇష్టమే కానీ, నాకు అస్సలు తెలియదు. అమ్మ గురించి. అమ్మని చూసిన వాళ్ళు చెప్పే మాటలని బట్టీ నేను అమ్మలానే ఉంటానని. చాలా మృదు స్వభావమని విన్నాను.

ఈ సంవత్సరం అమ్మ పుట్టినరోజప్పుడు మొదటి సారి నాన్న నాకు అమ్మ ఫొటోని చూపించాడు. పట్టుచీరెలో చాలా అందంగా ఉంది. తిరునామం పెట్టుకుని ఉంది. నాకూ ఆ అలవాటుందనుకోండీ. ఎక్కడికెళ్ళినా మెయింటెయిన్ చేస్తాను. నేను అమ్మ నోట్లోంచీ ఊడిపడ్డాను, అని మాత్థ్యూస్ అంకుల్ చెప్పే మాటలు నిజమనిపించాయి.

2. జాక్వెలైన్ మాత్థ్యూస్ ప్రొఫెసర్ ఇగోర్ మాత్థ్యూస్ (నాన్న స్నేహితులు, మాకు చాలా ఆప్తులు. వయసు కూడా చాలా ఎక్కువే. ఎనభై ఆరు. ఐనా మేము మాత్థ్యూస్ అంకుల్ అంటాము. ఆంటీకి ఎనభై నాలుగు దాదాపూ) సతీమణి. నన్ను చిన్నతనంలో పెంచటానికి మా ఇంటికొచ్చారు. నాకు ఆరునెలలు వచ్చి, నాన్నకు కాస్త పిల్లల విషయాలు బాగా అర్ధమయి, ఇక స్వయంగా ఏ ఇబ్బందులూ లేకుండా చూసుకోగలరు అన్న దాకా ఆవిడ మా ఇంట్లో ఉన్నారు. అమ్మ పోయిన విషయం తెలిసి, జర్మనీ నుంచీ వచ్చి సేవ చేశారు. ఏమిచ్చి కృతఙ్ఞతలు చెప్పుకోగలను? ప్రస్తుతం హైదరాబాదులో విశ్రాంత జీవనం గడుపుతున్నారు.

శ్రీకృష్ణాష్టమికి ఇండియా వచ్చినప్పుడు కలిస్తే కొత్త పెళ్ళి కూతురుగా నన్ను చూసిన ఆనందం... మా అమ్మ కూడా అలానే భావించేదేమో అనిపించింది. మీ అమ్మ లాగా నెమ్మది కాదు నువ్వు. మీ నాన్న లానే దూకుడెక్కువ. అంటారెప్పుడూ. పక్కింటి రమాదేవి గారిని పిలిపించి మా ఇద్దరికీ బట్టలు పెట్టించారు. (బొట్టు పెట్టేందుకు లేదని ఆ ఏర్పాటన్నమాట. ఖరీదైన బట్టలే కానీ, ఆంటీ ప్రేమ ముందవన్నీ దిగదుడుపే! :) కాదంటారా?)

3. వందనా మేడం చిన్నతనంలో నా ఎడమచేతి వాటాన్ని నిరశిస్తూ ఒక టీచర్ చాలా ఇబ్బంది పెట్టేది. ఎందుకనో నా మీద ప్రత్యేకమైన ద్వేషం ఉన్న దానిలా ప్రవర్తించేది. ఒకసారి ఆవిడ కొట్టిన దెబ్బలకి నేను చాలా బాధపాడాల్సి వచ్చింది. అప్పుడు నాన్న కంఫ్లెయింట్ ఇస్తే, ఆవిడ బదులు వచ్చినావిడ. నిజంగా ఒక టీచరంటే ఎలా ఉండాలో ఆవిడని చూసి నేర్చుకోవాలనిపిస్తుంది. ప్రతీ విషయాన్నీ పాజిటివ్ గా తీసుకునేలా ప్రోత్సహిస్తూ, ఎవరన్నా నా ఎడమచేతి వాటం గురించి కామెంట్స్ చేస్తే వాళ్ళని కన్విన్స్ చేస్తూ ఉండేవారు. ఆ టైమ్ లో మా పిల్లలందరికీ ఆవిడంటే చాలా ఇష్టం. మా బా౨చి కాంగానే, వాళ్ళాయనకి బాం౨కు జాబ్ వచ్చింది. వెళ్ళిపోయారు. కానీ ఇప్పటికీ టీచరంటే ఇలా ఉండాలి అని ఒక రూపమివ్వాల్సి వస్తే నేను ఆవిడ ఫొటోనే ఇస్తాను. ఆ తరువాత చాలా కాలం కనపడలేదు కానీ, మళ్ళా నేను డెల్లీలో చదువుకునేందుకు వెళ్ళినప్పుడు అక్కడ సెటిల్ అయ్యారట. అక్కడ కనిపించారు. వారానికోసారి నేను వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళటమో, ఆవిడ మా రూమ్స్ కి రావటమో జరిగేది. నాకు హోమ్ సిక్నెస్ లేకపోవటానికి కారణం కూడా ఆవిడే :) (ఎందుకంటే ఇంటర్మీడియేట్ వరకూ నాన్ననెప్పుడూ విడిచి ఉండలేదు. ఒక్కటంటే ఒక్క రోజు కూడా)

వాళ్ళ పిల్లలతో సమానంగా చూసుకునేవారు. కృష్ణాష్టమి తరువాత యూఎస్ తిరిగి వచ్చే ముందు వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళి ఆశీస్సులందుకున్నాము.

4. వైదీ ఒకప్పుడు టాప్ టెన్ క్రీడాకారిణి ఐనందుకో, లేక పోతే నాకు మంచి స్నేహితురాలు ఐనందుకో, చెప్పుకునేందుకు గొప్పగా ఉంటుందనో కాదు. తనలో ఉన్న కొన్ని క్వాలిటీస్ నాకు బాగా నచ్చాయి. వాటిలో తన చిట్టి తమ్ముళ్ళు ఆలివర్ అండ్ టోబీలను ప్రేమగా, బాధ్యతగా చూసుకోవటం ఒకటి. టెన్నిస్ అంటే ఆసక్తి సన్నగిల్లి, ఈ సంవత్సరం రిటైరైనా, చక్కని క్రీడాకారిణి.

సరిగ్గా మా పెళ్ళయ్యాక ఆరు రోజులకి తను కూడా పెళ్ళి చేసుకున్నది. టెన్నిస్ ఆవల ఉన్న జీవితాన్ని అనుభవించాలనే తన ఆలోచన ఆసక్తిదాయకం.

ఇతర సూపర్ స్టార్లు కిమ్ క్లైయ్‍స్టర్స్, జస్టిన్ హెనిన్లలా తను కూడా మరలా ఆటలోకి రావచ్చేమో కానీ, పిల్లల మీద తనకున్న మమకారం నాకు తెలుసు. జీవితాన్ని తీర్చి దిద్దుకునే పనిలో ఉందిప్పుడు. సామాజిక సేవలో కూడా ముందుంది. ఆఫ్రికన్ బాలలకు పరిశుభ్రమైన తాగునీరు అందటానికి కృషి చేస్తున్న ఒక సంస్థకి తన వంతు సహకారాన్ని అందిస్తోంది.

5. పూల మామ్మ చెన్నైలో ఉన్నప్పుడు నాకు ప్రతిరోజూ పూలు తెచ్చిచ్చే మామ్మ తను. చాలా దూరం నుంచీ వచ్చి నాకు పొద్దున్నే పూలు, తులసి తెచ్చిస్తుంది. మరియమ్మ ఆవిడ పేరు. నేను ఊళ్ళో లేక పోతే గుళ్ళో నా పేరు మీద ఇచ్చి వెళుతుంది. మా వివాహం సందర్భంగా నాగపట్నంలో వేళాంకిణి మాత ఆలయంలో పూజలు చేయించి ఆశీస్సులందంచింది. వల్లియమ్మాళ్ అంటూ నన్ను పిలిచే ఆమె ఆప్యాయతకు... చెప్పలేను :)

6,7. శైలజమ్మ , కికి చంటి స్నేహితుడు నరసింహన్ వాళ్ళ అక్క. శైలజా రామనాథన్! 2009 బర్త్డే గిఫ్ట్ గా చంటి తీసుకొచ్చిన అమ్మ పాలు ఆవిడవే. ఇక్కడిచ్చిన లింక్ చదవండి అర్ధమవుతుంది. అంతటితోనే అనుబంధం ముగియలేదు. నిరుడు నాకు హార్టాపరేషన్ జరిగినప్పుడు చంటి పిల్లతో సహా వచ్చి నేను హాస్పిటల్లో ఉన్నన్నిరోజులూ నా దగ్గరే ఉన్నారు. మీకు ఇబ్బంది కదా అంటే..., "కికి ఈ పరిస్థితిలో ఉంటే వదిలేసి దూరంగా ఉంటానా? నేనక్కడ విషయం తెలిశాక ఉండలేకపోయా," అన్నారు. ఇంతా చేస్తే ఆవిడకి పెద్ద వయసు కూడా కాదాయే! చంటికన్నా రెండేళ్ళు పెద్ద అంతే. మొత్తం పదిరోజుల పైనే ఉన్నారప్పుడు. నాకు ఓపిక వచ్చాక, నా పుట్టిన రోజుని కూడా జరిపించి మరీ వెళ్ళారు. మనసు పులకరింత అనేది ఎలా ఉంటుందో శైలజమ్మని తల్చుకుంటే బాగా అనుభవంలోకి వస్తుంది. మొన్న వెళ్ళినప్పుడు వదిలి రావాలనిపించనంత బాగా చూశారు.

నా చెల్లి కాని చెల్లి, బంగారు తల్లి కికి. శైలజమ్మ కూతురు. ఇంకా రెండేళ్ళు రాలేదు. నాకోసమని వాళ్ళు వచ్చినప్పుడు బాగా అలవాటైంది. నేనంటే చాలా ఇష్టం. మొన్నామధ్య ఇండియా వచ్చినప్పుడు నేను పని ఉండి చెన్నై వెళ్ళాను. చంటి తన పని మీద హైదరాబాద్ వెళ్ళాడు. అప్పుడు వాళ్ళ ఇంటికి వెళితే నన్ను తీసుకురాలేదని పెద్ద యుద్ధం చేసిందట. పరిగెత్తుకుని రమ్మని చెప్పాడు. వెళ్ళి చూసేశా. పరిగెత్తుకుని కాదనుకోండీ. దాదాపూ ఆరొందల యాభై కిలోమీటర్లు పరిగెత్తటం చాలా కష్టం కదా... :) నేనున్న రెండు రోజులూ అంటిపెట్టుకునే ఉంది చిట్టితల్లి :)

8. చంటీ వాళ్ళ అమ్మ/అత్తగారు పల్లెటూరి అమాయకత్వం, ఆప్యాయతాభిమానాలూ మూర్తీభవించాయావిడలో. ఇంత వరకూ కలిసున్నది నాలుగు గంటలలోపే కానీ, ఫోన్లలో మాట్లాడినది కానీయండి, వేరే విధంగా ఐనా కానీయండి, నా మనసుకి బాగా దగ్గరయ్యారు. ఆవిడ మంచితనం, ఉన్న కాసేపటిలోనే ఆవిడ చూపిన ఆప్యాయత అపూర్వం. చంటి దూకుడిని తట్టుకున్నారంటేనే ఆవిడ సామర్ధ్యం తెలుస్తుంది. వాళ్ళిద్దరి అనుబంధం చాలా తమాషాగా ఉంటుంది. అమ్మైనంత మాత్రాన నేను తప్పు చేసినప్పుడు కూడా నన్ను వెనకేసుకుని రావాలా? అంటాడు తను. నా పిల్లాడిని నేను కాకుండా వేరెవరు వెనకేసుకుని వస్తారు? అని ఆవిడ. చిన్న పిల్లలకి చెప్పినట్టు తను ప్రవేటు చెప్పినా, ఓపిగ్గా తనకి కావాల్సినవన్నీ అందించే, తన కోసం తపన పడే అమ్మని తను ప్రేమించే విధానం చూస్తేనే తెలుస్తుంది, నన్నంత గొప్పగా ఎలా చూడగలుగుతున్నాడో అని. అన్నం కలిప్పెట్టి (తను ఎప్పుడూ కలిపే పెట్టించుకుంటాట్ట), ఒళ్ళో పడుకోపెట్టుకుని, పిల్లాడిని జాగ్రత్తగా చూసుకోమ్మా, వాడసలే తిండి సరిగ్గా తినడు, వేళకి పడుకోడు, అన్ని విషయాలు తెలియదు, అంటూ ఒక ఆడపిల్లని అప్పగించనట్టు అమాయకంగా చెపుతుంటే నా కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. మా అమ్మ ఉంటే తనకి కూడా నా గురించి ఇలాగే చెప్పేదేమో అనిపించింది...

ఇలా ఒక్కొక్కళ్ళ గురించీ చెప్పటానికి ఎన్ని మాటలైనా సరిపోవు. ప్రేమాభిమానాల్ని పంచి పెట్టే వీళ్ళంతా నా వాళ్ళు.

9. పేరు చెప్పను కానీ, నిరుడు ఈరోజుల్లోనే ఒక బంధం ఎందుకోగానీ దెబ్బతింది. ఐనా ఆవిడ పంచిన ప్రేమ తక్కువేమీ కాదు. మనిషి దూరమైనా, మనసులెప్పుడూ దూరం కావు. అపార్ధాలూ, అవీ ఎన్నాళ్ళుంటాయి? నా పిల్లలకి నలుగు పెట్టి స్నానాలు చేయిస్తానన్నారావిడ. చూద్దాం! ఏమవుతుందో...

నా వాళ్ళందరికీ నవ దుర్గల అనుగ్రహం ఈ దసరా శరన్నవరాత్రుల్లో కలగాలని నవరాత్రుల సందర్భంగా భగవంతుని ప్రార్థిస్తూ...

సృజన

వైదీ పెళ్ళి ఫొటో నెట్లో ఐనా దొరకొచ్చు. నాకు మెయిల్లో వచ్చింది. మొదటిది మాత్రం నెట్లోంచీ తీసుకున్నది. వారికి ధన్యవాదాలు...

వెచ్చలిగింత!

2010-10-07T17:29:00.001+05:30

హద్దన్నదే ఎరుగను నేను,
నింగి నా నెచ్చెలి.

తన తలపులు చదివాక
కలిగింది నాకు వెచ్చలి.

He always mixes up science or philosophy in his poems though on first reading they look romantic.

So a RoMANట్రిక్ special this one. I liked the experiment వెచ్చలి... Pure romance :)

Taken from his unpublished collection... Romancing the July Rains

This is not a separate poem, but two stanzas from different ones. When I asked for a romantic poem, he simply mixed these two

24mm: రెండవ భాగం Bigger dreams and some confusions

2010-10-07T00:37:00.002+05:30

2001:

ఇప్పటి దాకా నా జీవితంలోని వ్యక్తులు, నా వాళ్ళు నాన్నా, అన్నయ్యానూ. స్నేహితులు అంటే సుజన, సెల్వి, ఇంకా కొంత మంది. అప్పుడప్పుడూ వచ్చే నాయనమ్మతో నా అనుబంధం. అప్పుడప్పుడు లానే ఉండేది. మరో ఎనిమిదేళ్ళ దాకా ఆవిడకి నా మీద పూర్తి స్థాయి మమతానుబంధాలు ఏర్పడలేదు.

ఒక పదిహేనేళ్ళ అమ్మాయి జీవితంలో అప్పటికి నేను ఉన్నత స్థితిలో ఉన్నట్టే. కలలూ, ఆశలూ, ఊహలతో నా భావి జీవితం మీద కొన్ని ఆలోచనలతో ఉన్నాను.

ఇంతకు ముందు ముగిసింది ఇంటర్వెల్ అనుకుంటే ఇప్పటి దాకా హీరో రానేలేదు కదూ! :) నా కలల రాకుమారుడు...

కానీ వచ్చిన వ్యక్తి మాత్రం ఆం౨టీ హీరో... (Anti hero)

ఇంజినియరింగ్ చదువుతానని అందరూ అనుకున్నారు. నాన్న కూడా! అన్నయ్యైతే దానికి కావలసిన ఏర్పాట్లు కూడా మొదలెట్టేశాడు. కోరిన చోట సీటొస్తుంది.

*** *** ***

మా ఇల్లు రెండంసస్థులుండేది. పైన మూడు గులుంటాయి. అందులో ఒక దాన్లో అన్నయ్య ఉంటే మరోటి నాన్న పర్సనల్ స్టోర్ రూమ్. మరో దాన్లో నేను చదూకునేదాన్ని. కింద ఉన్న మూడు గదుల్లో ఒకటి వంట ఇల్లు కాగా, రెండోది పూజ గది, మిగిలింది లివింగ్ రూమ్. అన్నయ్కి జాబ్ వచ్చి వెళ్ళటంతో ఒక రూమ్ ఖాళీగా ఉంటుంది.

జూన్ 21:

సెల్వి, లలిత, నవ్యా, జానకీ (నా ఫ్రెండ్స్) లతో నేను కూచుని మాట్లాడుతున్న సమయంలో నాన్న నేనున్న గదికి ఫోను చేశారు, "మా ఫ్రెండ్ వాళ్ళ అబ్బాయి వస్తున్నాడు. అతనికిక్కడ ఏదో పనున్నది. రెండు రోజులుంటాడు. అన్నయ్య గదిలో ఏర్పాటు చెయ్యి."

ఇంతలో గది తలుపు మోగటంతో నేను లేచి వెళ్ళి తలుపు తీశాను. మిగతా అందరూ మంచం మీద కూర్చుని ఉన్నారు. తలుపు తీస్తూనే, "ఎస్ వాట్ డూ యూ వాంట్?" అన్నాను.

ఎదురుగా బక్క పల్చగా, చెదిరిపోయిన జుట్టు, కళ్ళజోడుతో ఉన్న ఎర్రటి కుర్రాడు నన్ను ఆపాద మస్తకం చూస్తున్నాడు. ఆ చూపులో ఒకరకమైన ఓనర్షిప్ కనిపించింది నాకు. నేనడిగిన ప్రశ్నకి తను చెప్పిన సమాధానం విని నా ఫ్రెండ్సంతా షాక్ అయ్యారు.

క్షణ కాలం నాకు ఆశ్చర్యమనిపించినా, నా గొంతులో కానీ, మొహంలో కానీ అది కనపడకుండా, "ఫస్ట్ గో ఎన్ టేకే బాత్. యూ లుక్ లైకే ట్రాం౨ప్." అన్నాను.

*** *** ***

ఇంకో నెల రోజులకి... బీబీఎమ్ ప్లస్ బీఏ ఎకనమిక్స్ లో చేరాను. డెల్లీలో. మూడు నెలలు తిరగకుండానే ఆరిందామ్, సెలెక్ట్ చేసిన స్పెషల్ స్టూడెంట్స్ ప్రోగ్రామ్ లో నేను కూడా ఒక దాన్ని. మొత్తం ఆరుగురం. ఇద్దరమ్మాయిలం, నలుగురబ్బాయిలు. అక్కడ పరిచయమయ్యాడు సునీల్ భాస్కరన్. మా టీమ్ ఆనర్ కింద జరిగిన బాల్ లో సునీల్ నాకు ప్రొపోజ్ చేశాడు. నేను నవ్వేసి ఊరకున్నాను.

*** *** ***

2002:

సమ్మర్ హాలిడేస్ లో ఇంటికెళ్ళినప్పుడు నిరుడు నన్నాశ్చర్య పరిచిన ఎర్రటి కుర్రాడు మళ్ళా కనిపించాడు. మా మధ్య జరిగిన సంభాషణలో తనన్న మాటలు నాకు బాగా నచ్చాయి.

"వెయ్యి సార్లు తప్పు చేసినంత మాత్రాన వెయ్యిన్నొకటో సారి కూడా తప్పు చెయ్యాలనేమీ లేదు. లైఫీజ్ నాట్ మా౨థమేటిక్స్. జనరలైజ్ చెయ్యటానికి. సో మనీ థింగ్స్ కెన్ హా౨పెన్. లైఫ్ హా౨జ్ సో మెనీ పాజిబిలిటీస్." ఈసారి కూడా రెండు రోజులున్నాడు నా ఆం౨టీ హీరో. తను వచ్చిన పని నేనే అని నాకు తను నాతో మాట్లాడిన మొదటి మాటల్లోనే చాలా స్పష్టంగా చెప్పేశాడు.

"వెదర్ యూ లైక్ మీ ఆర్ నాట్ ఈజ్ నాటే క్వశ్చన్ ఫర్ మీ. ఐ డోంట్ గివే డా౨మ్ అబౌటిట్. I feel it an honor for me that I am able to recognize you, and able to love you. What you feel about me does not concern me. And I don't ask you. I have just expressed what I felt about you. I can not take it a thing of pride if you like me. నువ్వు నన్ను గుర్తిస్తే, ప్రేమిస్తే, అది నాకు గొప్పగా భావించటం అర్ధం లేని విషయం. నిన్ను నేను ప్రేమించ గలగటమన్నది నాకు గౌరవం. That I am able to recognize you for what you are... ," మాటల్లో సరైన కొహెరెన్స్ లేదు. వాక్యాన్నక్కడే పూర్తి చెయ్యకుండానే వదిలేశాడు. కానీ నాకు తెలియకుండానే తను చెప్పాలనుకున్నది పూర్తిగా రీచ్ ఐనట్టనిపించింది. ఇంతకు ముందెప్పుడూ అలాంటి భావనెక్కడా నాకు కలగలేదు. ఇదే సంభాషణ కొన్నేళ్ళ తరువాత మళ్ళా కొనసాగింది. నాన్నతో తను మాట్లాడేప్పుడు.

"I did not say anything to you now. But I know that what I wanted to convey you has reached you." అన్నాడు

ఇతను నా మనిషి అని అప్పుడే ఒక నిర్ణయానికొచ్చాను.

*** *** ***

డెల్లీ వెళ్ళాక మళ్ళా ప్రొపోజ్ చేశాడు సునీల్. "నా మనిషిని నేను రీచయ్యాననిపిస్తోంది." నవ్వేశాను. తను కూడా గ్రేస్ ఫుల్ గా తల పంకించాడు. మాకు స్పెషల్ ట్రైనింగ్ మొదలైంది. వచ్చే సంవత్సరం యూరప్ ట్రిప్ కి వెళ్ళాలి."

నా పాత స్నేహితురాలు నిషా అగర్వాల్ నాకు జూనియర్ గా వచ్చి చేరింది. పన్నెండేళ్ళ తరువాత మళ్ళా కలిశాము.

2003:

ఇంకో నెల రోజుల్లో యూరప్ ట్రిప్ కి వెళతామన్నప్పుడు తను డెల్లీ వచ్చాడు. తన స్నేహితునితో బైక్ మీద. అతన్ని వదిలి, నన్ను చూట్టానికి తన ఫ్రెండ్ అగర్తల తో కల్సి వచ్చానని అన్నాడు. ఆ బైకర్ ఫ్రెండ్ ఇంకో మూడేళ్ళకి ధనరాజ్ మన్మధ అనే పేరుతో నాకు పరిచయమయ్యాడు. ఇప్పుడు మాత్రం ఒక అన్నోన్ పర్సన్.

"నిన్ను చూడకపోతే అగర్తలనే నేను పెళ్ళి చేసుకునే వాడిని." అప్పటి డైలాగ్. కాసేపుండి వెళ్ళిపోయాడు.

*** *** ***

యూరోపియన్ ట్రిప్ బాగా సక్సెస్ఫుల్ గా నడిచింది నాకు. మరో ప్రాణ స్నేహితురాలు వైదీ (ఫార్మర్ టాప్ ట్ఎన్ టెన్నిస్ ప్లేయర్, ఇప్పుడు రిటైరైంది, నికోలె వైదిసోవా) పరియం. అక్కడే నాకు నా కెరియర్ ని ఎలా మల్చుకోవాలో ఒక అవగాహన కలిగింది. నా ఆలోచనలని ఆరిందామ్ ప్రోత్సహించాడు.

2004:

గ్రాడ్ లో రెండు స్ట్రీమ్స్ లో గోల్డ్ మెడల్ వచ్చింది. ఎంబీఎమ్ తో పాటూ ఎమ్మే ఎకనమిక్స్ తీసుకున్నాను. మైక్రో, అండ్ మాడర్న్ ఎకనమిక్స్ ప్రొఫెసర్ ఉమా బెనర్జీ పరిచయం.

*** *** ***

తను ఎమ్మెస్సీ ఫిజిక్స్ లో చేరానని ఫోన్ లో చెప్పాడు. అంతే తప్ప మా కలయిక మాత్రం జరగలేదు. కానీ నాకు తెలియకుండా నా ఆలోచనప్పుడప్పుడూ తన మీదకు మళ్ళటం నేను గమనిస్తూనే ఉన్నాను. హి ఈజ్ రీచింగ్ మై సోల్...

కొన్ని చిత్రమైన సంఘటనలు, ఒక భీతావహమైన అనుభవం తప్ప మామూలుగా గడిచిపోయింది. సునీల్ మధ్యలోనే చదువు వదిలేసి వెళ్ళిపోయాడు. వాళ్ళ నాన్న గారు చనిపోవటంతో! వెళ్ళే ముందు నన్ను కలసి, "నీ మనిషిని నేను చూడ వచ్చా?" అనడిగాడు. ఫొటో ఉంటే, నీకు అభ్యంతరం లేకుంటే చూపించ మన్నాడు.

ఫొటో లేదన్నాను. అసలు మేమిద్దరం కలిసిందే మూడు సందర్భాల్లో. కలిసినప్పుడు మాట్లాడుకోవటమే తప్ప, విడిగా మా మధ్య ఎలాంటి కమ్యూనికేషన్ ఉండేది కాదు. ఉన్నా తన కెరియర్ ప్లాన్స్, నా కెరియర్ ప్లాన్స్ గురించో, అంతే!

ఫొటో లేని ప్రేమా? నవ్వుతూ అన్నాడు సునీల్.

అవునా? నాది ప్రేమేనా? నేనాలోచనలో పడ్డాను. దసరాకి వైజాగొచ్చినప్పుడు నాన్న అన్నారు. తన మద నీ అభిప్రాయమేంటి అని. నేను నవ్వేసి ఊరుకున్నాను. నాన్న మళ్ళా అడగలేదు.

*** *** ***

2005:

పుట్టినరోజుకని వైజాగొచ్చాను. అప్పుడు ఒక అనుకోని సంఘటన జరిగింది. దాని ఇంపా౨క్ట్ నాకు ఈ సంవత్సరం కనిపించింది.

ఎలా ఉందో నా పిచ్చి ప్రయోగం. నచ్చితే మరొక్క సారి రావాల్సి వస్తుందిక్కడికి. :) నచ్చకపోయినా ముగింపు నేను రాయాలి కదా...!

(మా ఇద్దరి మధ్యా జరిగిన సంభాషణలూ, తన ప్రవర్తనా, ఆలోచనా విధానం, జీవితం పట్ల దృక్కోణం, ఇవన్నీ చాలా ఉన్నాయి. అవన్నీ చెప్పటం కుదరని పని ఇక్కడే. అందుకే కాస్త కన్ఫ్యూజన్ కలుగ వచ్చు చదివిన వారికి. అవన్నీ చివరి భాగం చదివితే తీరిపోతాయి)

24 mm: మొదటి భాగం

2010-10-04T01:59:00.002+05:30

ఇందాకన chronology of Frederick Nietzsche చూస్తూ శ్రీశ్రీశ్రీ పతి దేవులవారు కనిపిస్తే, మనం కూడా అలా ఒకసారి రాసుకుంటే బాగుంటుంది కదా అనిపించ మొదలెట్టిన ప్రయత్నం ఇది. సంవత్సరాల వారీ నా జీవితంలో జరిగిన ముఖ్య సంఘటనలు...

1986:

జనవరి ఒకటిన బ్రాహ్మీ ముహుర్తంలో, అంటే 3:33 కి పుట్టాను. మన సంప్రదాయం ప్రకారమైతే డిసెంబరు 31 న పుట్టినట్టు. అంటే తెల్లవారితే జనవరి ఒకటి.

ఆ సంవత్సరంలో మొదటి ఆరు నెలలూ, నాన్న స్నేహితులైన ప్రొఫెసర్ ఇగోర్ మా౨త్థ్యూస్ గారి భార్య జాక్వెలైన్ మా ఇంట్లోనే ఉన్నారు. నాన్నకి పసి పిల్లలని పెంచటంలో మెళకువలని నేర్పటానికి. నాన్న ఆ సంవత్సరం కాలేజ్ మానేసి, పొద్దునా, సాయంత్రాలు ట్యూషన్లు పెట్టుకుని నన్ను చూసుకున్నారు. జాక్వెలైన్ ఆంటీకప్పుడు అరవైయ్యేళ్ళు. ఇప్పటికీ నేను పెంచిన పిల్ల అని మురిసిపోతుంటారు.

1987: నాకు బాగా ఙ్ఞాపకముంది... నాన్న నా పుట్టిన రోజున తీసిన ఫొటో. వనాఫ్ ద బెస్ట్ ఫొటోస్ ఐ హా౨వ్ ఎవర్ సీన్. పెద్ద విశేషాలేవీ లేవు కానీ, నాన్న నన్నో చేత్తో ఎత్తుకుని, వంట పన్లు అవీ చక్కబెట్టుకోవటం, పద్యాలూ, రైమ్స్, నేర్పటం, కథలూ అవీ చెప్పటం లీలగా గుర్తు. నాన్నకు కుదరనప్పుడు అన్నయ్య నీళ్ళు పోసి, బట్టలు తొడిగి ఆడించేవాడు.

1988:

జూన్లో బళ్ళో పడక తప్పలేదు. ఐ హా౨వ్ నో రిగ్రెట్స్. పిల్లలము పెరుగుతుండటంతో నాన్న మళ్ళా కాలేజ్ కి వెళ్ళక తప్పని స్థితి. వంటరి తల్లులకి పిల్లల్ని పెంచటం ఎంత కష్టమో, నాన్నలకు కూడా అంతే కదా. మీ అమ్మాయి చక చకా నేర్చుకుంటుందండీ అంటే మురిసిపోయేవాడు. అన్నయ్యతో వెళ్ళే అవకాశం ఉన్నా, నాన్న ఇద్దరినీ దింపే వెళ్ళేవారు. సాయంత్రం మాత్రం అన్నయ్యతో కలిసి. ఇంకాస్త పెద్దయ్యేదాకా భుజానికి తన బా౨గూ, ఒక చేత్తో బుట్టా పట్టుకుని నన్నెత్తుకుని, మధ్య మధ్యలో అలుపు తీర్చుకునేందుకు కిందకి దించుతూ... అప్పుడు అర్ధమయ్యేది కాదు కానీ, నాకోసమన్నయ్య ఎంత కష్టపడ్డాడో అనిపిస్తుంది.

అమ్మ, నాన్న లో రెండు సగాలు కదా అన్న.

1989:

మొదటి సారి నా ఎడమ చేతి వాటం మీద చర్చ. నాన్న నన్ను బలవంత పెట్టలేదు. మొదటి సారి వైజాగొదిలి మరో ఊరికి ప్రయాణం. హైదరాబాదు వెళ్ళాను. మా౨త్థ్యూస్ అంకుల్ వాళ్ళ ఇంటికి. ఎక్కాలూ, తెలుగు ఇంగ్లీషు రాయటం బాగా వచ్చింది. నా మొదటి ఫ్రెండు సాయి సుజన పరిచయం. ఇంటర్మీడియేట్లో తను చనిపోయిందాకా మా ఇద్దరి స్నేహం కొనసాగింది. ఒకళ్ళనొకళ్ళం ఒదిలి ఉండే వాళ్ళం కాదు. చదువులోనూ మంచి పోటీ. ఒకే స్కూలూ, ఒకే కాలేజ్.

రోజూ మా ఇంటికొచ్చి నాతో ఆడుకునేది. తనని తీసుకెళ్ళేందుకు వచ్చేవారు వాళ్ళ నాన్న గారు. అలా మొదలైన పరిచయం క్రమంగా స్నేహానికి దారితీసి, నాన్నా, ఆయనా ఇప్పటికీ రోజూ కలుస్తూనే ఉంటారు. అంటే పిల్లలు కుదిర్చిన స్నేహమన్నమాట వాళ్ళది.

1990:

కొత్తగా ఏమీ లేదు మామూలే. చిన్న చిన్న పన్లు చెయ్యటం నేర్చుకుని నాన్నకి సహాయంగా ఉండేదాన్ని. కొత్త పరిచయాలూ, ఇంకొంత మంది స్నేహితులూ. ఈ సంవత్సరం పరిచయమైన స్నేహితుల్లో, నిషా అగర్వాల్ బాగా క్లోజ్. సిక్స్త్ లో ఉండగా, వాళ్ళు డెల్లీ వెళ్ళిపోయారు. చిత్రంగా, నా గ్రాడ్యుయేషన్లో తను కనిపించింది మళ్ళా. అలా పీజీ దాకా కల్సి చదూకున్నాము. నాకన్నా ఒక సంవత్సరం పెద్ద. ఇక్కడ ఒక సంవత్సరం జూనియర్.

1991:

సమ్మర్ హాలిడేస్ లో నాన్న మమ్మల్ని సౌతిండియా టూర్ తీసుకుని వెళ్ళారు. మద్రాస్ నగరంతో పరిచయమప్పుడే. ఎందుకోగానీ బాగా నచ్చింది. పెద్దయ్యాక అక్కడే ఉండాలని అనుకున్నాను. అది నిజం చేసుకున్నాను కూడా.

1992:

హాయ్ హాయ్. నాకూ నాయనమ్మ ఉందోచ్! తను చెప్పినమ్మాయిని చేసుకోనందుకు నాన్న మీద అలిగి రావటం మానేసిన నాయనమ్మకి ఎవరో చెప్పారట. మీ చందూ కూఉరు చాలా అందంగా ఉంది. ముచ్చటైన పిల్ల అని. ఆవకాయ పెట్టుకునే టైముకి వచ్చింది. అంతే అలా ఉండిపోయింది. (మాతోనే ఉండి పోయిందని కాదు. రాకపోకలు మొదలయ్యాయన్నమాట) అంటే మాకు పెద్ద దిక్కు దొరికిందన్నమాట!

కొన్ని విషయాల్లో నాతీరు ఆవిడకి నచ్చేది కాదు. ఉదాహరణకి... గోడలూ చెట్లూ, అవీ ఎక్కటం. అస్సలు దీనికి ఆడపిల్లల లక్షణాలు లేవురా చందూ అనేది ఎప్పుడూ. నాన్న నవ్వేసేవాడు.

వంట నేర్చుకున్న ఫేజ్ కూడా అదే. అంత చిన్నతనంలోనే నేర్చుకుంటం వల్లనేమో బాగా అలవాటైపోయింది. పైగా నాన్న ఎప్పుడూ ఏపనైనా హుషారుగా చేసేవాడు. మాకూ అదే అలవాటు వచ్చింది.

చదువులో మెరిట్ గా ఉంటంతో నన్ను ఒక సంవత్సరం ముందుకి నెట్టారు. తను రిటైరయ్యేలోగా నాకు చదువవ్వాలని నాన్న చేసిన ప్రయత్నమది. సుజన కోసం నేను పట్టుబట్టటంతో తనని కూడా నా క్లాసులోనే వేశారు.

ఈ క్లాసులోనే నా ఎడ్డీ విల్లర్స్... సెల్వి పరిచయం. సాయి, నేను, సెల్వీ ఒక జట్టు. మాకు త్రీ మస్కటియర్స్ అని పేరొచ్చింది.

1993:

నాయనమ్మ పూర్తిగా మాతోనే ఉంటం మొదలెట్టింది. స్విమ్మింగు, టెన్నిస్ నేర్చుకుంటం ప్రారంభమైంది సమ్మర్ హాలిడేస్లో.

క్రమంగా బాబాయ్ వాళ్ళూ, మిగిలిన బంధువులూ రావటం మొదలైంది.

అప్పుడు తెలియలేదు కానీ, నరసరావు పేట వెళ్ళాను నాన్నతో. ఒక రోజున్నాము. నాకా ప్రయాణం ఎందుకు ఇష్టమంటే... అక్కడ గడియార స్థంభం ముందు నాన్న తీసిన ఫొటో అద్భుతమనే చెప్పాలి. వీధిలైట్ల వెలుగులో, లైటింగులని ఎడ్జస్ట్ చేసుకుంటూ ఆయన తీసిన విధానం ప్రొఫెషనల్ ఫొటోగ్రాఫర్లకేమాత్రం తీసిపోదు.

అలాగే... అప్పుడు శర్మ అంకుల్ నాకు కొన్న కుందేలు బొమ్మ ఒప్పటికీ నా దగ్గరే ఉంటుంది. ఒక మధురమైన ఙ్ఞాపకం. దీని గురించి పేట్రియాట్స్ బ్లాగులో రాశాను కూడా.

Fact is stranger than fiction అంటారు కదా... అలాంటి సంఘటనే ఒకటి జరిగిందప్పుడు. నరసరావు పేట పార్కులో నాన్న మాట్లాడి, గొప్ప పండితులని పరిచయం చేసిన తాతగారు, ఇప్పుడు మా మామ గారు, చంటీ వాళ్ళ నాన్న గారు.

1994:

మళ్ళా క్లాసు ముందుకు జరిగింది. నా అదృష్టం... మా స్నేహం అప్పటికే లెజండరీ స్టేటస్ పొందిందప్పటికే. దాంతో, అలాగే బాగా చదువుతుంది కనుకా సుజన నాతోనే ముందుకొచ్చింది. సెల్వి మాత్రం దూరమైంది. ఐనా మా స్నేహం మాత్రం అలానే కొనసాగింది.

ఆగస్టు పదిహేనప్పుడు నేను మాట్లాడిన తీరుకి మెచ్చుకుని మా స్కూలుకి అతిథిగా వచ్చినాయన నాతో పాటూ మా ఇంటికొచ్చి నాన్న ముందు అభినందించారు. అదో తమాషా ఙ్ఞాపకం.

అన్నయ్య టెంత్ అయిపోవటంతో నాకు ఫ్రెండ్స్ తో ఇంటికి వచ్చేయటం అలవాటైంది.

డిసెంబరులో అనుకుంటా ఇంట్లో నాయనమ్మ వంట చేస్తున్నప్పుడు కట్ల పామొచ్చింది. దాన్ని చూసి ఆవిడ కంగారు పడుతుంటే నేను గభాలున పట్టేసుకుని పెద్ద డబ్బా లాంటిది ఉంటే దాంట్లో పడేసి మూత పెట్టేశాను. నాయనమ్మ మొదటిసారి నన్ను మెచ్చుకుంది. ఎంత ధైర్యమే నీకు అని. అదే నాన్న పెంపకంలో గొప్పతనం. నాన్న ఇంటికొచ్చాక డబ్బా పారేశాము.

చదువు మీద ఆసక్తి ఎక్కువ కావటంతో ఆటల మీద ఎక్కువ కూచోలేదు కానీ, టెన్నిస్ బాగా ఆడతాను. చూట్టం కూడా అలవాటైందా యేడు. అంటే అప్పటిదాకా ఇంట్లో టీవీ ఉండేది కాదు. పీట్ సాంప్రాస్ ఆట వింబుల్డన్లో చూసి ఫ్లాట్. ఎలాగైనా సెంటర్ కోర్ట్లో కూచుని ఆట చూడాలని నిర్ణయించుకున్నాను. దిస్ డ్రీమ్ ఆల్సో ఫుల్ ఫిల్డ్. నా ఫ్రెండ్ వైదీ సహాయంతో రెండు సార్లు చూశాను. ఫెడరర్ నా డల్ ఎపిక్ ఫైనల్ నా మొదటి సారి.

1995:

సెవంత్ క్లాస్ కి వచ్చాను. వయసు తక్కువ కావటం వల్ల డేటాఫ్ బర్త్ మార్పించారు నాన్న. బాగా మార్కులు రావటంతో అన్నయ్య, తను సేవ్ చేసుకున్న పాకెట్ మనీ తో విల్సన్ టెన్నిస్ రాకెట్ తెచ్చి గిఫ్ట్ గా ఇచ్చాడు.

సెల్వీ వాళ్ళు చెన్నై వెళ్ళిపోయి, మళ్ళా రెండేళ్ళకి రావటంతో మా త్రీ మస్కటియర్స్ విడిపోవాల్సి వచ్చింది. మొదటి సారి ఒక మనిషి కోసం ఏడవటం అంటే అప్పుడే అనుభవంలోకి వచ్చింది. వాళ్ళు వెళ్ళిపోయ్టప్పుడు, పెద్దయి చదూకున్నాక ఒక్కచోటే ఉద్యోగం చెయ్యాలని అనుకున్నాము. మా మాటలు విని పెద్ద వాళ్ళు నవ్వుకున్నా మేము ఇప్పటికీ కలిసే ఉద్యోగం చేస్తున్నాము. షీజ్ మై పర్సలల్ సెక్రటరీ...

1996:

పెద్ద మనిషి నయ్యాను. ఎందుకు ముఖ్యమంటే అదే మా ఇంట్లో నాకు ఊహ తెలిశాక జరిగిన పెద్ద వేడుక. ఇంటి నిండా జనాలు. భలే సందడి కొత్త అనుభవం.

సెవెంత్ పరీక్షలయ్యాక నాన్న ద ఫౌంటెయిన్‍హెడ్ బహుమతిగా ఇచ్చారు. టెంత్ అయ్యాక చదువు. ఈలోగా మంచి పుస్తకమది. దాచి పెట్టుకో అన్నారు. భద్రంగా అట్ట వేసి నాకోసమని దాచారు. షెర్లాక్ హోమ్స్ పరిచయం. రామాయణ భారతాలూ, నాన్న, నాయనమ్మా చెప్పిన కథలు కాకుండా మొదట చదివిన ఇతర కథలవి. కొన్నాళ్ళు నేను హోమ్స్ ఐతే, సుజన వాట్సన్.

1997:

అన్నయ్య ఉపనయనం. మొదటిసారి రాకపోయినా రెండో ప్రయత్నంలో ఐదొందలలోపు రాం౨కు తెచ్చుకుని అన్నయ్య ఇంజినియరింగ్ లో చేరాడు. నాకన్నా మంచి రాం౨కు తెచ్చుకుంటే నీకో సర్ప్రైజ్ గిఫ్ట్ ఇస్తానని అన్నయ్య అన్నాడు. వెంటనే కాదు కానీ, నిరుడిచ్చాడా గిఫ్ట్.

సెల్వీ వాళ్ళు మళ్ళా వచ్చారు కానీ, మా స్కూలు కాదీసారి. ఐనా మా స్నేహం మాత్రం చెక్కు చెదరలేదు.

1998: పిల్లల పాలిట గండం టెంత్ లో అడుగు పెట్టాను.

1999: టెంత్ లో బాగా మార్కులు రావటంతో నాన్న నాకు కైనెటిక్ హోండా కొన్నారు. ఇంటరంతా అదే వాడుకున్నాను. సమ్మర్ హాలిడేస్ లో ద ఫౌంటెయిన్‍హెడ్ తీసిచ్చారు నాన్న. అలా Ayn Rand పరిచయమైంది. అట్లాస్ ష్రగ్డ్... జాన్ గాల్ట్... పెద్ద పెద్ద కలలు కంటం మొదలైంది.

ఇంటర్మీడియేట్ ఎంపీసీ. నా గోల్ కూడా ఇంజనియర్ కావాలనే. అన్నయ్య బాగా చదూతుంటంతో, నా ఇంటరెస్ట్ కూడా అదే కావటంతో, చందూ పిల్లలిద్దరూ ఇంజనియర్లైనట్టే అని నాయనమ్మ అనేసుకుంది.

మొదటిసాఇ ఈవ్ టీజింగ్ అనుభవంలోకొచ్చింది. కానీ నాకు ధైర్యమెక్కువ కావటం వల్లా, అన్నయ్య సహాయం వల్లా నాకు పెద్ద ప్రాబ్లమ్స్ ఎదురు కాలేదు కానీ, సున్నిత మనస్కురాలైన సుజన మాత్రం కాస్త ఇబ్బంది పడింది.

ఐలవ్యూ చెప్పలేదని ఒకడు నా పుస్తకాలన్నీతీసుకెళ్ళి సైడ్ కెనాల్లో పారేశాడు ఎగ్జామ్సప్పుడు. అన్నయ్య వాడి మక్కెలిరగదన్నాడు. పుస్తకాలు పారేస్తే నేను చదవలేననుకున్నావా అని వాడితో అన్నాను. అలేగే ఎవరి పుస్తకాలూ తీసుకోకుండా పరిక్షలు రాశాను. సంవత్సరం మొత్తం చదివిన చదువు చివరిలో బాగా ఉపయోగపడ్డది. నేనూ, సుజనా క్లాస్ ఫస్ట్ కాదు కానీ, మంచి స్కోర్సే తెచ్చుకున్నాము. నేను బెటర్మెంట్ కట్టలేదు.

2000: నా జీవితంలో పెద్ద కుదుపు. ఈవ్ టీజింగ్ సమస్య వల్ల ఇంటర్మీడియేట్ రెండో సంవత్సరంలో ఉండగా సుజన ఆత్మహత్య చేసుకుంది. వాళ్ళ అమ్మమ్మా, తాతయ్యల విలేజ్ కి వెళ్ళి పురుగుల మందు తాగేసింది. నేనూ నాన్నా హాస్పిటల్ కి వెళ్ళాము. ఐ వాంటూ లివ్ సృజీ అంటూ నా చెయ్యి పట్టుకుని ప్రాణాలొదిలేసింది నా బంగారు స్నేహితురాలు. కన్నీళ్ళాగలేదు. నాన్నని పట్టుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాను. కొన్నాళ్ళు చాలా బాధ పడ్డాను. ఎందుకో ఉన్నట్టుండి విపరీతమైన కసి వచ్చేది. ఎవరి మీదో తెలియదు. ఐనా చదువు మీద మాత్రం కాంసంట్రేషన్ తగ్గలేదు.

సెల్వి మా కాలేజ్ లోనే చేరటం కూడా నాకు హెల్ప్ అయింది.

2001: అన్నయ్య ఇంజినియరింగైపోయి ఉద్యోగం రావటం, నా ఇంటర్మీడియేట్ మంచి మార్కులు, ప్లస్ ఎంసెట్లో నలబై రెండో రాం౨కు రావటం ఒకేసారి జరిగాయి.

కానీ ఇక్కడే మా జీవితాల్ని మార్చేసే సంఘటన జరిగింది. అన్నయ్యా, నాన్నా, నాయనమ్మా, అప్పుడప్పుడూ వచ్చే బాబాయిలూ, స్నేహితులతో హుషారుగా గడిచిపోయే జీవితం మరో మలుపు తిరిగింది...

................................ Dad............................ :-)

2010-09-09T18:55:00.000+05:30

అప్పుడే అరవై ఆరేళ్ళైపోయిందట నాన్న పుట్టి!

ఏదో నిన్న మొన్న జరిగినట్టుంది నాకైతే :-) (కాసేపివాళ నాన్నకమ్మనిలే. అందుకే ఇలా).

నాన్నతో నా అనుబంధం పేగు బంధానికన్నా ఎక్కువ. అవును మరి. నేను పుట్టిన కొన్ని నిమిషాలయ్యాక చేతుల్లోకి తీసుకున్నాక, ఇక నేను ఆ చేతుల్లోనే ఉండాలని రాసిపెట్టి ఉంటే, దాన్ని అయన చాలా చాకచక్యంగా గొప్పగా భావిస్తే, నన్ను కడుపులో పెట్టుకుని చూసుకుంటే, తన ప్రాణాలన్నీ నా మీదే పెట్టుకుంటే, నాకు మాటల్లో చెప్పటం రావటం లేదు కానీ, అమ్మైనా, నాన్నైనా, అన్నీ తనే నాకు. అందుకే పేగు బంధానికన్నా ఎక్కువ.

వంటరి సంసారం. అడ దిక్కు లేదు. ఏదైనా తోడుండేది, పని చేందుకు సాయం వచ్చేదీ, నాకన్నా ఏడేళ్ళు పెద్ద వాడైన అన్నయ్య. కాలేజ్ కెళ్ళే ముందే నాకు నీళ్ళు పోసి, జడేసి, అన్నం తినిపించి, బాక్స్ పెట్టిచ్చి, అన్నయ్యతో పాటే నన్ను బడికి పంపేసి, మళ్ళ సాయంకాలం రాగానే గబా గబా మాకు ఆకలెక్కడ వేస్తుందో అని ఏదన్న కొనుక్కుని వచ్చి, అవి తినేలోగా మళ్ళా, వంట కానిచ్చి, మా హోమ్వర్కులు చేయించి, కబుర్లు చెపుతూ అన్నం పెట్టి నిద్ర పుచ్చాక, అప్పుడు! తన గురించి కాస్త ఆలోచించుకునే సమయం. అమ్మ డ్యూటీ, నాన్న డ్యూటీ అన్నీ తనే.

నాకు ఆరేళ్ళొచ్చాక కాస్త కాస్త పరిస్థితులు అర్ధం కావటం మొదలెట్టాక, చిన్నగా పన్లు నేర్చుకుంటూ నాన్నకి సాయం వెళ్ళే దాన్ని. చకచక పన్లు ఎలా చేసుకోవాలో నాన్నని చూసే నేర్చుకునే దాన్ని. నా స్నేహితురాళ్ళ ఇళ్ళలో బడి టైమప్పుడు జరిగే ఫైటింగ్స్ చూసినప్పుడు ఆశ్చర్యం కలిగేది. పొద్దునే లేచి పూజ చేసుకుని, వంట చేసి (ఎనిమిదేళ్ళు వచ్చాక వంట బాధ్యత నేను తీసుకున్నాను. పై పనులు అన్నయ్య చేస్తే, నాన్న పూజ చేసి, కూరలు తరగటం లాంటివి పంచుకునే వాళ్ళు), మాకు స్నానాలు చేయించి, బట్టలు తొడిగి, తన కాలేజ్ కి కావలసిన వర్క్ చూసుకుని, మమ్మల్ని బళ్ళో దింపి, తన దారిన తను పోవటమంటే మాటలు కాదు. ఎంత ఓపిక కావాలి? ఎంత నేర్పుండాలి? ఆ నేర్పునే మాకు అందించాడు నాన్న. పన్లు చెయ్యటమంటే అదో ప్రాబ్లం సాల్వింగ్ లాంటిది. పెద్ద ఫన్ అనే మనస్తత్వాన్ని చిన్నతనం లోనే అలవర్చారు. అన్ని సందర్భాల్లోనూ తను అందుబాటులో ఉండక పోవచ్చు కనుక, ఎలాంటి పరిస్థితులనైనా ఎదుర్కునే ధైర్యాన్ని నూరిపోశారు.

దేనికైనా స్వయంగా ఆలోచించి నిర్ణయాన్ని తీసుకునేలా ప్రోత్సహించారు. ఏ విషయం లోనూ భయాన్ని నేర్పలేదు నాన్న. నా చిన్నప్పుడు జరిగిన ఒక సంఘటన భలే జ్ఞాపకం నాకు. నాకు మొదటి నుంచీ దూకుడెక్కువ. గోడలూ లాంటివి తేలిగ్గా ఎక్కేసే దాన్ని. ఒక సారి నాన్న ఫ్రెండ్ ఒకరు వచ్చారు. అప్పుడే పూలు కోయటానికని నేను ఇంటి ముందున్న గోడ ఎక్కాను. "చందూ, పిల్ల అలా గోడ ఎక్కేస్తోంది. పడిపోతుందేమో..." అంటున్నారు. దానికి నాన్న చెప్పిన సమాధానం... "పడిపోకుండా చూసుకోవాల్సిన బాధ్యత నాది. తనకి ఎక్కేటప్పుడు తెసుకునే జాగ్రత్తలు చెప్పాను. అంతే కానీ, ఎక్కితే పడిపోతావని చెపితే తన పరిధి అక్కడే ఆగిపోతుంది." ఎంత మంది పిల్లల గురించి అలా ఆలోచిస్తున్నారు? నేను చూస్తున్నప్పుడే పిల్లలు గోడ ఎక్కారానో, ఇంకెందుకనో పిల్లలని అరవటం, కొట్టటం లాంటివి చేశారు. అయన మాటలు, నన్ను నాకొక పరిధిని ఏర్పరచుకుని, భయాలని ఏర్పరచుకుని ఉండేలా కాకుండా ప్రతి దాన్నీ విశ్లేషించి చూడటం అలవాటు చేశాయి.

However difficult the task may be, there always exists a solution. All we have to do is to find it. సాధ్యం కాదు అనుకుని దేన్నీ వదిలేయ్యకూడదు. ఇదీ నాన్న మాకు ఎప్పుడూ చెప్పే మాట. ఇవాళ నేను ఇదీ అని గర్వంగా చెప్పుకునేలా ఉన్నానంటే కారణం నాన్న, ఆయన నేర్పిన పద్ధతులు. Self discipline, self control, and enjoying everything that we are doing. అప్పుడు ఏపనైనా మనకి కష్టమనిపించదు.

ఎంసెట్ రాంక్ వచ్చినా, బీబీఎం చేస్తానంటే నా ఆలోచనని, నేను ఇచ్చిన వివరణని గౌరవించారు కానీ ప్రశ్నించలేదు. ఎందుకంటే ఆయన పెంపకం మీద ఆయనకి అంత నమ్మకం! ఎంత కష్టమైనా పది, మేము కోరిన చదువునే చెప్పించారు.

ఇంకో సంఘటన! భలే ఉంటుంది. ఒకసారి ఇంట్లోకి పాము వచ్చింది. నల్లగా పొడవుగా పడగ విప్పి ఉందది. అప్పటికి ఇంట్లో ఎవరూ లేరు. అప్పుడే బడి నుంచీ వచ్చాను నేను. అన్నయ్య కాలేజ్ నుంచే రాలేదు. తాళం తీసి లోపాలకి వెళ్ళగానే దొడ్లో కనిపించింది. వెంటనే దాని మీదకి పరిగెత్తాను. పట్టుకుందామని. అది బుసగొడుతూ మీదకి వస్తోంది. నేను కూడా వెనక్కి తగ్గకుండా వెళుతూనే ఉన్నాను. ఇంతలో నాన్న వచ్చి, నన్ను పక్కకి నెట్టేసి, ఎడమ చేత్తో దాన్ని పట్టేసుకున్నారు. అన్నారు కదా, "అలా మీదకి వచ్చినప్పుడు ఒక సైడ్ కి వంగి చేతిని వీలైనంత కిందగా చెయ్యి విసిరి మెడ పట్టుకోవాలి." చిన్నగా దాన్ని తోక వైపు కూడా పట్టుకుని బైటకి వెళ్లి పడేసి వచ్చారు. వచ్చాక, ఎలాంటి పాముని ఎలా హేండిల్ చెయ్యాలో నేర్పించారు. హహహ. ఇక నాకు భయం ఎలా అంటుకుంటుంది?

చెప్పుకుంటూ పోతుంటే చాలానే ఉంటుంది. మొన్నామధ్య ఇరవై అడుగుల దూరంలో అనకొండ కనిపిస్తే ఫోటో తీశాను. దాన్ని నాన్నకి చూపించినప్పుడు ఆయన నవ్వారు. "నా కూతురువి కదా...!" అన్న భావం కళ్ళలో కదలాడింది.

*** *** ***

ఎంత బిజీ అయినా, ఎన్ని పనులున్నా, భోజనాల దగ్గర మాత్రం ఒక్కచోటే కల్సి తినే వాళ్ళం. ఎక్కడున్నా రోజుకోక్కసరైనా పలకరించుకున్టాము అందరామూనూ. మేము, మా అనే భావన ఎంత బలాన్ని ఇస్తుందో, మన వాళ్ళు మన వెనకే ఉంటారు అన్న ఆలోచన ఎంత ధైర్యాన్ని ఇస్తుందో నాన్న మాటలతోనే కాదు. చేతలతో కూడా చూపే వారు. ఆ యూనిటీ మమ్మల్ని ఎప్పుడూ ముందుకి నడిపిస్తూనే ఉంటుంది. క్షణ క్షణానికీ పెరిగే నాన్న ప్రేమలా...

HAPPY BIRTHDAY నాన్నా! లాంగ్ లివ్...

నాన్నతో చాట్ చేస్తూ ఏదో అల రాసేశాను. బాగున్న లేకున్నా నాన్న ప్రేమ మాత్రం ఎప్పటికీ గొప్పదే. అసలే నాన్న కూతురుని. నాకు తెలుసు నాన్న ప్రేమంటే ఏంటో ఎంతో!

హౌరా...! హెంథన్న్యాయం? :-O

2010-09-04T13:01:00.002+05:30

"ఏం చంటీ దీర్ఘంగా ఆలోచిస్తున్నావ్?"

"ఆ ఏమీ లేదూ నీకూ గాడిద కూ పోటీ పెడితే ఎవరందంగా ఉంటారా అని..."

"మా నాన్న వాడే కా౨మ్ తో ఫోటో తీస్తే సరి. ఎవరందంగా ఉంటారో తేలిపోతుంది."

ఒక రోజు పొద్దున్నే శ్రీవారు దీర్ఘంగా ఆలోచిస్తుంటే ఏమిటా అని అడిగి మరీ బుక్కైన సందర్భమది.

సరే అని మా నాన్న దగ్గర కా౨మ్ తీసుకుని అలా బైటకెళ్ళాక ఒక గాడిద కనిపించింది. వెళ్లి నించో అన్నాడు. సరే అని కా౨ట్ వాక్ చేసుకుంటూ వెళ్లి దాని పక్కన నించున్నాను. నిముషం లో క్లిక్^మనిపించి, అయ్యో, దీని రీలు కడగాలి కదా అన్నాడు. సరే ఎలాగైనా ఈ అందాల పోటీ ఫలితాలు ఇవాళ తేలాల్సిందే అనే పట్టుదలతో... నా ఫోన్ అందించా. పిచ్చి మొహాన్ని.

ఫోటో యాజ్ యూజువల్ గా బాగా వచ్చింది. ఆత్రంగా అడిగా, ఎవరు బాగున్నారు అని. నేను అని చెప్తే సమస్యే లేదు. గాడిద అంటే పోట్లాట వేసుకోవచ్చు ఎంచక్కా అనుకుంటూ... ఒక్క క్షణం గాడిద నీ, నన్నూ మార్చి మార్చి చూసి (అది జులై అయినా), "మనుషులైతే నువ్వు బాగానే ఉన్నావనాలి. గాడిద కనుక గాడిద కూడా బాగానే ఉందనాలి. ఎవరెవరి రేసుల్లో వాళ్ళు వాళ్ళు బాగున్నారు."

ఒర్నాయనోయ్! ఇదేమి సమాధానం మహానుభావా అన్నాను మొహం ఎలా పెట్టాలో అర్ధం కాక. ఎంతైనా ఈ మగ వాళ్ళతో కష్టమే.

సరే అని మళ్ళా హోటల్ కి వచ్చేశాము. Armed chairs లో కూచున్నాము. "ఇంతకీ నువ్వేమి చెప్పావు?" అడిగా అర్ధం కాక.

షెర్లాక్ హోమ్స్ లో రాబర్ట్ డౌనీ లాగా ఒక సైడ్ నుంచీ చూస్తూ గడ్డం కింద చెయ్యి పెట్టుకుని అన్నాడు, "గాడిదల పరంగా చూస్తే అది బాగుంది. మనుషుల పరంగా చూస్తే నువ్వు బాగున్నావు."

"మరి మా ఇద్దరిలో?"

"హ్మ్! ఎలిమెంటరీ మై డియర్ కిరా," కుర్చీలోంచీ లేస్తూ, "నన్ను పొద్దున్నే ఇరుకున పెట్టకు. Fact ను బట్టీ థియరీ డెవలప్ చెయ్యాలి కానీ థియరీ బట్టీ facts ని ట్విస్ట్ చెయ్యకూడదు. ఇంకిక్కడ ఉండకూడదు," అంటూ బాత్ రూం లోకి పరిగెత్తాడు. నేను ఏమైందో అర్ధం కాక అలా నిలబడి పోయాను.

హన్థా మ్హాయ

పీఎస్: బార్బడోస్ లో ఒక చోట పెద్ద గాడిద బొమ్మ కనిపించింది. అది చూశాక సరదాగా వచ్చిన ఆలోచన.

ఎడం పెట్టకండి మమ్మల్ని

2010-08-13T18:39:00.008+05:30

"నువ్వా పురచేతి రాత అపుతావా? చెయ్యి విరగ్గొట్టనా?" చేత మీద కర్రతో కొట్టే సరికి నా చేతిలోని బలపం విరిగిపోయింది. నొప్పి భరించ లేక ఒక్కసారిగా ఏడ్చేశాను, చెయ్యి విదిలిస్తూ. ఎడమ చెయ్యి పైన ఎర్రగా కందిపోయింది. కానీ, నేను నొప్పి పుడితే ఓర్చుకోగలను. వెంటనే తమాయించుకుని చేతులు వెనక్కి పెట్టి అలాగే నిలుచున్నాను. కానీ కళ్ళమ్మెట నీళ్ళు మాత్రం ఆగలేదు.

"ఇంకోసారలా రాశావంటే నిజంగానే చెయ్యి విరగ్గొడతా. పాడు పిల్లా, పాడు అలవాట్లూనూ."

అందులో పాడు అలవాటేమిటో నాకు అర్ధం కాలేదు. ఎందుకు పాడు పిల్లని అయ్యానో కూడా తెలియలేదు. ఇంతలో బెల్ కొట్టటంతో నేను బతికిపోయాను. అతి కష్టం మీద ఎలాగో కుడి చేత్తో పలకని బా౨గులో పెట్టుకుని, అలాగే చూస్తూ నిలుచుని ఉండిపోయాను. కుడి చేత్తో కా౨రేజి బుట్టని పట్టుకుని, కొంచం బరువెక్కువ ఉన్న బా౨గుని ఎడమ చేత్తో లేపాలని ప్రయత్నించినా నొప్పికి చెయ్యి సహకరించలేదు. అట్టాగే నిలుచుని వెక్కుతూ ఉన్నాను. నా తోటి పిల్లలంతా వెళ్ళిపోతున్నారు. నా ఫ్రెండ్సిద్దరికీ ఎందుకు టీచర్ కొట్టిందో అర్ధం కాలేదు. వాళ్ళిద్దరూ నాకోసమని అక్కడే ఉన్నారు. ఎంతకీ నేను బైటకి రాలేదని కాబోలు, అన్నయ్య నేనుండే క్లాసుకొచ్చి, "సృజీ, ఇవాళ మనం బజారుకెళ్ళాలి కదా... ఏంటక్కడే నించున్నావ్? రా వెళదాం అని పిల్చాడు. అంతే అప్పటి దాకా భరాయించుకున్న దు:ఖం తన్నుకుంటూ బైటకొచ్చింది. వెళ్ళి వెంటనే అన్నయ్య కాళ్ళు చుట్టేశాను.

తనప్పుడు సిక్స్త్ క్లా౨స్. ఏమైందని కంగారుగా అడిగి నా చెయ్యి పట్టుకుని చూశాడు. నా పక్కనే ఉన్న సుజన, లలిత జరిగింది చెప్పారు. "సర్లే మనం పోదాం రా. రేపు నాన్నకి చెప్పి కంప్లైంట్ చేయిద్దాం," అని నన్ను కొంచం సేపాగమని చెప్పి, బైటకెళ్ళి తన బా౨గుని, బుట్టని, తన ఫ్రెండుకిచ్చి, నన్నొక చేత్తో ఎత్తుకుని, ఇంకో చేత్తో నా బా౨గూ అవీ పట్టుకుని ఇంటికి తీసుకెళ్ళాడు. నాన్నొచ్చాక విషయం చెప్పాము. "సరే, రేపు నేనొచ్చి మాట్లాడతాను," అని నా చెయ్యి పట్టుకుని చూశారు. ఎముక మీద తగలటంతో నొప్పి భరించలేనంతగా ఉంది. వేళ్ళు కదిలించటం కూడా ఇబ్బందైంది. మార్నాడు స్కూలుకొచ్చి హెడ్ సార్ తో విషయం మాట్లాడి ఆ టీచర్ ని పిలిపించి అడిగారు. ఆవిడేదో ఎక్స్ప్లనేషన్ ఇచ్చింది. కాసేపు ఆవిడని మందలించి, వేరే క్లాసుకి మార్చి, మాకు వందనా మాడమ్ ని వేశారు.

*** *** ***

అన్నయ్య ఉపనయనం టైమది. ఇంట్లో నాయనమ్మతో కూచుని కూరలు తరుగుతున్నాను. ఇంతలో పిన్నీ వాళ్ళ తోడి కోడలు, వాళ్ళ అమ్మా వచ్చారు. "ఈ పిల్లకేంటమ్మా ఎడమచేతి వాటం? ఎన్ని సార్లు చెప్పినా మానుకోదే? హవ్వ హవ్వ. ఎవరైనా ఎడం చేత్తో కూరలు తరుగుతారటమ్మా?" బుగ్గలు నొక్కుకుంటూ ఆవిడ అంటే వంత పాడుతూ వాళ్ళ అమ్మ, "ఆడపిల్లకి ఎడమచేతి వాటం అశుభం. అందుకే కాబోలు పుట్టగానే తల్లిని మింగింది."

ఇంక ఆగలేకపోయాను. "మర్యాదగా వచ్చిన పని చూసుకుని వెళ్ళండి," గట్టిగా చెప్పి నా పనిలో నిమగ్నమయ్యాను. వెనకాల మాత్రం ఈ విషయం గురించి వాళ్ళ మాటలు ఆగలేదు.

"ముడ్డి కిందకి పదేళ్ళు లేవు. ఎంత పొగరో." ఒకళ్ళు.

"మగ పెంపకమమ్మా, మగ పెంపకం. ఆడదిక్కు లేని ఇంట్లో అన్నీ, ఇల్లాగే ఉంటాయి." ఇంకొకళ్ళు.

"పిల్లనిలాగే వదిలేస్తె ఇంకెన్ని రాచకార్యాలు మొదలెడు..." మాట పూర్తి కాకుండానే అన్నయ్య వచ్చి, "మర్యాదగా మీరు వెళ్ళిపొండి. మా చెల్లిని అనేట్టైతే ఇక్కడ ఒక్క నిమిషం ఉండొద్దు." గట్టిగా అనేసరికి అప్పటికా మాటలు ఆగాయి కానీ, వాళ్ళకి మాత్రం మేమిద్దరం చెడవాళ్లమయ్యాము.

*** *** ***

ఇవే కాదు. చిన్నప్పుడు చాలాసార్లు నా ఎడమ వాటం మీద చర్చ జరిగింది. అసలు ఎడమచేతి వాటం ఐతే తప్పేంటో నాకు ఇప్పటికీ అర్ధం కాదు. పెద్దయ్యాక కూడా పీజీ చదివే రోజుల్లో ఫెమ్మే ఫా౨టాలీ (femme fatale) అని ఒకడు నా బెంచ్ మేట్ ని అంటే అందరం కల్సి లెఫ్టండ్ రైట్ వాయించాము వాడిని. నేను పీజీ చదివే టైమ్ లో మొత్తం నలుగురం అమ్మాయిలముండే వాళ్ళం ఎడమ చేతి వాటంతో.

సాధారణంగా లెఫ్టీస్ పది నుంచీ పదమూడు శాతముంటారు. కొన్ని లెక్కల్లో ఏడెనిమిది శాతమనీ చెప్తారు.

అసలిదంతా ఎందుకు గుర్తొచ్చిందంటే... నిన్న లిమాలో మేము టెన్నిస్ ఆడాము. మా౨చయ్యాక మా అపోనెంట్స్, "Well played. Your lefties’ angles are difficult to face. Nice game. Keep it up." అన్నారు. ఆశ్చర్యంగా ఇక్కడ పెరూలో ఎడమచేతి వాటాన్ని ఆనందమయ జీవితానికీ, మంచితనానికీ చిహ్నంగా భావిస్తారట. వింటుంటే భలే సంతోషం కలిగింది.

ఎందుకో కానీ, మనవైపు పిల్లలెవరన్నా ఎడమ చేత్తో రాస్తుంటే మాన్పించాలని చుస్తుంటారు. మొదట్లో నాన్న కూడా కుడి చేతి రాత అలవాటు చెయ్యాలని చూసినా నన్ను ఏమీ అనేవారు కాదు. నాకు అలాగే కంఫర్టబుల్ గా ఉంటుందని అర్ధమయ్యాక ఏమీ అనే వారు కాదు. పైగా చాలా సపోర్ట్ చేసేవారు కూడా.

కానీ, కొన్ని వస్తువులు వాడటానికి మాత్రం చాలా ఇబ్బందిగా ఉండేది. ఎస్పెషల్లీ, కత్తెర, కూరల పీచు తీసేది, ఇలా కొన్ని వస్తువులు వాడాలంటే బాగా ఇబ్బందిగా ఉండేది. బీబీఎమ్ చదివేప్పుడు కంప్యూటర్ వాడాలంటే మొదట్లో కష్టమనిపించేది. అందులోనూ, మౌస్ చాలా ఇబ్బంది పెట్టేది. రైట్ క్లిక్ బదులు లెఫ్ట్ క్లిక్, లెఫ్ట్ క్లిక్ బదలు రైట్ క్లిక్. తొందరగా అలవాటు పడ్డాను కానీ, ఇబ్బంది మాత్రం ఇబ్బందే. బీబీఎమ్ పైనలియర్లో ఉన్నప్పుడు స్టడీ టూర్ కోసమని మమ్మల్ని జెనీవా తీసుకెళ్ళారు.

అక్కడ మాకిచ్చిన రెసిడెన్స్ లో ఒకతను వచ్చి, "Sind Sie ein Linker?" అని అడిగాడు. కాస్త అటూ ఇటుగా ఆర్యూ ఏ లెఫ్టీ అని.

"ja..." అన్నా సమాధానంగా. (Yes) "Dann können Sie eine Linkskurve Computer," (Then you can use a left hander's computer) అన్నాడు. అలా వెళ్ళి వాడుతుంటే న్యూమెరిక్ కీబోర్డ్ ఎడమ వైపు ఉండటం, మౌస్ బటన్స్ అన్నీ మాకు అనుకూలంగా ఉంటం నచ్చింది. అక్కడే కొన్ని లెఫ్టీస్ ఆ౨క్సెసరీస్ తెచ్చుకున్నాను.

మధ్యలో కొన్ని సార్లు మామూలు కంప్యూటర్లు వాడాను కానీ, నిరుడు నాకు లెఫ్టీస్ డే విషెస్ చెప్తూ నిషా లెఫ్టీస్ కీబోర్డ్, మౌస్ సెట్ ఇచ్చాక హాయిగా ఉంది. ఇప్పుడు చాలా వరకూ ఏ ఇబ్బందీ లేకుండా లెఫ్టీస్ ఆ౨క్ససరీస్ దొరుకుతున్నాయి.

ఐనా ప్రపంచ ప్రముఖుల్లో చాలా మంది ఎడమ చేతి వాటం వాళ్ళే. (అమితాబ్, సచిన్, గా౨రీ సోబర్స్, రాఫా నా డల్, వాసిమ్ అక్రమ్, జాన్ మెకెన్రో, మార్టీనా నవ్రతిలోవా, బిల్ క్లింటన్, బారాక్ ఒబామా, చాలా పెద్ద లిస్టుంది. సెలెబ్రిటీస్ లిస్టెక్కడైనా దొరుకుతుంది)

ఐనా చక్కగా మమ్మల్ని కూడా అందరిలాగే చూడకుండా ఎందుకు ఇబ్బంది పెడతారు? కొన్ని చోట్ల సినిస్టర్ ప్రతిరూపంగా చూస్తారు. ఇంగ్లండులో ఐతే పిల్లలని ఎడమచేతి వాటమైతే అదిలించీ, బెదిరించైనా సరే ఆ అలవాటుని మాన్పే ప్రయత్నం చేసేవారట. ఇబ్బందైన ఇలాంటి పన్లని చేసి, ఆ పిల్లల మానసిక పరిపక్వతని దెబ్బతీయటం అర్ధరహితం.

కొన్ని లెఫ్టీస్ ఆ౨క్ససరీస్ చూస్తారా?

లెఫ్టిస్టు క్లబ్స్, సొసైటీలు కూడా ఉన్నాయి. నేను యూరప్ లో ఉండే సమయంలో కొంతమంది ఫ్రెండ్స్ మి కలిసి మాలాంటోళ్ళని పోగేసుకుని సరదాగా సెలబ్రేట్ చేసుకునేవాళ్ళం. చిన్నతనంలో తెలియదు కానీ, ఇప్పుడూ మాకో రోజు కూడా ఉంది. INTERNATIONAL LEFT HANDER'S DAY అని. అది ఇవాళే.

అందుకే మాకందరికీ శుభాకాంక్షలు చెప్పండి.

మీకో విషయం తెలుసా? Ambidexter అనే మరో రకం కా౨టగిరీ కూడా ఉంది. ఇది మాకన్నా రేరర్ అంటారు కానీ, మేము కూడా కాస్తంత ఈ విభాగంలోకి వస్తాము కూడా. ఎందుకంటే...

ముందసలు ఇదేంటో చెప్పనే లేదు కదా? రెండు చేతులతోనూ సమానమైన ప్రొఫీషియన్సీతో పని చసే వాళ్ళన్నమాట. ఇది కాస్త ఎడమ చేతి వాటం వాళ్ళలో ఉంటుంది. ఎందుకంటే అన్ని సమయాల్లోనూ, లెఫ్టీలకి అనుకూలమైన వస్తువులు దొరకనప్పుడు కొన్ని సార్లు ఫోర్స్డ్ గా కుడి చేత్తో పని కానిచ్చుకోవల్సి వస్తుంది. కంప్యూటర్ మౌస్ లా అన్న మాట. అలా మేము కాస్త Ambidexters అనుకోవచ్చు, కానీ, కొన్ని సార్లు ప్రయత్నించీ, లేక సహజాతంగానో ఇలాంటి వాళ్ళుంటారు. నా శ్రీశ్రీశ్రీ పతి దేవుల వారు కూడా ఈ విభాగమే. ఆటల్లోనూ, బరువులు లాంటివి మొయ్యటంలోనూ, రెండు చేతులూ, కొన్ని సార్లు లెఫ్ట్ డామినేషనే. ఒక్క రాయటంలోనే కాస్తంత తక్కువ.

కనీసం ఇప్పటికైనా లెఫ్టిజమ్ అనేది ఒక సహజమైన హార్మోనల్ ప్రక్రియ అనీ, అది కూడా కుడి చేతి వాటంలానే అనీ, ఆ అలవాటు తప్పు కాదనీ గుర్తిస్తే బాగుంటుంది. నిన్నో ఫ్రెండుతో చాట్ చేస్తూ, "రేపు మా లెఫ్టీస్ డే," అంటే "మీకు ఇదొక్కటే రోజు, మిగిలిన మూడొందల అరవైనాలుగు రోజులూ మావేగా, వియారాల్వేస్ రైట్." అన్నది. అంటే మేము రాంగ్ అనా?

హ్మ్! అదండీ మా కష్టం.

But I am very proud to be a leftie.

ఎందుకంటే దేవుడు నాకు పుట్టుకతో ఇచ్చింది. దాన్నెందుకు ఎవరో ఏదో అన్నారనీ, అంటారనీ వదులుకోవాలి?

మరి Ambidexters కి ఒక రోజు ఉందా? సాయంత్రం లెఫ్ట్ హాం౨డర్స్ సెలబ్రేషన్స్ కి మాకు ఆహ్వానం అందింది. టాటా :)

ఈసారి కొన్ని సైన్టిఫిక్ ఫా౨క్ట్స్ తో టపాయిస్తాను

దుర్గ: Dad I Love You

2010-08-11T22:49:00.007+05:30

దుర్గ గారు వాళ్ళ నాన్న గురించి చెపుతుంటే ఎందుకో నాకా ఎమోషన్, ఆ చెప్పిన తీరూ నచ్చాయి. ఎంతైనా నాన్న కూతురుని కదా. అందుకే ఆ కబుర్లన్నీ ఇక్కడ పెడుతున్నాను.

ఎక్కడా ఎడిటింగ్ కానీ, స్పెల్ కరక్షన్స్ కానీ చెయ్యలేదు. డెలిబరేట్ గానే.

అనుభూతులని ఎడిట్ చెయ్య కూడదని నా భావన. మీరూ ఆ నాన్న పరిమళాన్ని ఆస్వాదించండి...

This is the first and the last post in సృజనగీతం not by me or Chanti or Dad. I hope you will enjoy this expression, and appreciate it

నాన్న అంటే తన చిన్నారులకు, ఫ్రెష్ పాలు కావాలని గేదేలను కొని,
పెరట్లో వుంచి వాటి పని చేసి, పాలు పితికి, కాచి తాగించేవాడు,
నాకు మా తమ్ముడికి 10 నెల్ల తేడా అందుకని అమ్మ పసివాడిని
తనదగ్గరవుంచుకుంటే, ఇద్దరమ్మాయిలను తను చూసుకునేవాడు.
అర్ధరాత్రి లేచి ఏడ్చినా స్టవ్వు, గిన్నేలో పాలు, కడిగిన పాలసీసా రెడీగా వుంచుకుని అప్పటికప్పుడు కాచి
తాగించేవాడు కాని ముందే సీసాలో పోసేసి వుంచి కాస్త వేడి చేసి పట్టేవాడు కాదు.
పెద్దమ్మాయికి కొంచం ఉబ్బసం వుండేదని ఒక మేకను తీసుకొచ్చి,
దాని పాలు పితికి పట్టేవాడు,
పిల్లలు పుట్టే సమయానికి సొంత ఇల్లు కొన్నాడు, నాన్న మెటిరియలిస్టిక్ కాదు,
పెరట్లో అన్ని రకాల చెట్లు, రెండు కొబ్బరి చెట్లు ఒకటి పెరట్లొ, ఒకటి
ఇంటిముందర, మామిడి, జామచెట్లు, నిమ్మచెట్లు, వుసిరికాయ,
అరటిచెట్లు, బొప్పాయి చెట్లు, అంజూర్ చెట్లు పెట్టి వాటిని జగ్రత్తగా
పెంచి, పిందెలు వేయగానే వాటికి చిన్న డబ్బాలు కట్టి, ఒకో పండు పండినప్పుడు, ఒకోసారి, ఒకొక్కరికి
తినిపించి మా మొహల్లో సంతోషం చూసి ఆనందపడిపోయే వాడు. ఇళ్ళల్లో ద్రాక్ష పందిళ్ళు విన్నారా యెక్కడైనా మీరు?
ఇంటి నాలుగు వైపుల నుండి ద్రాక్ష చెట్లు పెట్టి, అవి తీగలొచ్చేలోగా, డాబాపైన
పందిళ్ళు వేసి పాకించేసేవాడు, అవి గుత్తులు గుత్తులు ద్రాక్ష పళ్ళు కాస్తే, ఇంట్లో
వాళ్ళకే కాదు, తన పిల్లలతో సమంగా మేనకొడళ్ళు, మేనల్లుళ్ళు, అన్నయ్య, తమ్ముడి
పిల్లలు తినాలని ఇంట్లో ఏ పళ్ళు కాసినా అందరికీ తీసుకెళ్ళి ఇచ్చిరావాల్సిందే,
కొబ్బరి చెట్టు కి కల్పవృక్షం అని ఎలా పేరో, మా ఇల్లు కూడా అలాగే అందరికీ
ఆశ్రయం అయ్యింది.
మా చినప్పుడు, మా అత్తయ్యల పిల్లలు ఇంట్లో వుండి చదువుకోవడం, వుద్యోగాలు
వచ్చిన తరవాత వాళ్ళకి పెళ్ళిళ్ళు చేసి, వాళ్ళు జీవితాల్లో స్థిరపడితే చూసి సంతొషించాడు,
ఇంటిముందర పారిజాతాలు, మందారాలు, డిసెంబెర్ పూలు, కనకాంబరాలు,
మేము పెట్టుకోవడమే కాదు అందరికి ఇచ్చేవాళ్ళం కూడా.,
అమ్మ శ్రావణ మాస పూజలకు పారిజాతాలు మేము తెల్లవరుఝమ్మున లేచి
పారిజాతాలు యేరి దండలు కట్టి పెట్టడం, జామపళ్ళు, దానిమ్మపళ్ళు, కొబ్బరికాయలు,
మామిడాకు, బంతిపూలు ప్రతీది మా ఇంట్లోనే వుండేవి.
నాన్న మాకు చదువు చెప్పించాడు, నాకు యుక్తవయసొచ్చేసరికి
నాకు సాహిత్య పఠనంతో, చుట్టూ పరిసరాలు చూసి నాకంటూ ఒక
వ్యక్తిత్వం ఏర్పడుతున్న రోజులు, వరకట్నం తీసుకునేవాడిని చేసుకోను
అని నేను భీష్మించుక్కుర్చుంటే, ఇద్దరిమద్య జనరేషన్ గ్యాప్ వల్ల
వాగ్విదాలు జరిగేవి, నాకు కోపం వచ్చి ఒక్క పూట తిండి మానేసినా,
నాన్న తట్టుకునేవాడు కాదు, అన్నం తినమ్మ, అసలే బక్క ప్రాణం తిండి
తినకపొతే నీరసపడిపోతావమ్మా,' అనేవాడు నాన్న ఆప్యాయంగా.
'కట్నం నేను కదా ఇచ్చేది, నీకేమిటి బాధ,' అనేవాడు,
'నా మనసొప్పుకొదు నాన్న,' అంటే, 'నీకు కట్నంగా వుపయొగపడకపొతే
ఆ డబ్బంతా నేను జూదమాడుతాను, లేకపొతే దానం చేస్తాను,'
అనేవాడు మొండిగా, ఒక్క చెడు అలవాటు లేని నాన్న.
'నీకెందుకే అంత మొండితనం,' అంటే 'నేను నీ కూతురినే
కదా,' అనేదాన్ని,
మొత్తానికి కట్నం వద్దనే వరుడు దొరకగానే యెంత సంబరపడిపోయాడో,
చిన్నికి కావల్సినట్టుగా మంచివాడు దొరికాడు నాకదే సంతోషం అన్నాడు
నాన్న.

నాకు చిన్నప్పుడు అపెండిసైటిస్ సర్జరి జరిగి 3 రోజులు యెవ్వరినీ లోపలికి రానివ్వరని అంటే
తను అట్లా వదిలిపెట్టి వెళ్ళలేనని నాన్న అంటే,
దాశరథి మామయ్య వుస్మానియా హాస్పిటల్ సూపరిండెంట్ తో మాట్లాడి పెర్మిషన్ తీసుకుంటే ఐసియు లోకి
వచ్చి కూర్చోవడానికి కుర్చీ కూడా లేకపోతే తనకు వచ్చిన స్తోత్రాల్లన్నీ చదువుతూ, ప్రార్దిస్తూ అలాగే నిల్చుని వున్నాడు
నాకోసం పిల్లలంటే పిచ్చి ప్రేమ వున్న మా బంగారు నాన్న.

2001, అమెరికాలో నాకు మేజర్ సర్జరీ జరిగి ఐసియు లొ వున్నప్పుడు 'నాన్న, నాన్న,' అనే కలవరింత.
2005, నాన్న, అమ్మ, మావగారు కలిసి నన్ను చూసి కొన్నాళ్ళు వుండి వెళ్ళడానికి వచ్చిన కొత్తలో నా బాధ
చూడలేక కళ్ళనీళ్ళు పెట్టుకున్న సందర్భాల్లెన్నొ,
నేను, ఇప్పుడు పరవాలేదు నాన్న, మాకు అలవాటైపోయింది అంటూ అ కళ్ళలొకి చూస్తే
అర్ధం అయ్యింది, కన్న కడుపు కదా ఆ బాధని నేను తీసేయలేనని, అమ్మయినా, నాన్నయిన, పిల్లలు అనందంగా
వుండాలనే అనుకుంటారు కాని, ఒకోసారి అలా జరగకపోతే వారి మనసు ముక్కలవుతుంది.
ఫొన్ చేసినప్పుడల్లా, 'నొప్పి తగ్గిందా అమ్మా, కొంచం అన్నం తింటున్నావా?' అని అడిగేవాడు, ఒకోసారి
పర్వాలేదు నాన్న అంటే సంతోష పడేవాడు.

మేము డిసెంబెర్లో వస్తున్నాము అంటే ఎంతో మురిసిపోయాడు,
'మొత్తం అందరం కలసి తిరుపతి వెళ్ళాల్లమ్మా,' అంటే, 'తప్పకుండా నాన్న,'
అన్నందుకు గడ్డం కూడా పెంచుకోవడం మొదలు పేట్టాడు నాన్న, అక్కడ మొక్కు తీర్చుకోవడానికి.
నాకు పెద్ద జుట్టు వుండేది వొంట్లో బాగా లేక జుట్టు పోషణ సరిగ్గా చేయలేక
కట్ చేసుకున్నాను.   ఎండాకాలం రాగానే భుజాలవరకు వచ్చే జుట్టు కట్ చేయించుకుంటాను,
కాని ఈసారి ఇండియా వెళ్తున్నాం కదా అని, నాన్నకి నేను
జడ వేసుకుంటే ఇష్టమని కూడా కట్ చేసుకోలేదు.
కొన్ని నెలలయితే వెళ్ళి నాన్న అన్నట్టుగా తిరుపతి వెళ్ళేవాళ్ళం, నాన్నతో సమయం
గడిపేవాళ్ళం.

నాన్న వయసు 88 సంవత్సరాలు కాని ఏ రకమైన అనారోగ్యం లేదు.
అందుకని నాన్న ఈజీగా 90 దాటి 100కి దగ్గరవరకైన వుంటాడనుకున్నాను.
వృద్దాప్యంలో ఒకోసారి తనకి, తన మాటకి యెవ్వరూ గౌరవం ఇవ్వటం లేదని వుడుక్కునేవాడు. మా దగ్గర 6 నెల్లు వుంటామని
వచ్చిన మనిషి రెండు నెలలు కాగానే వెళ్తానని గొడవ మొదలు పెట్టాడు. అమ్మని విసుక్కునేవాడు, అదీ ఒకోసారి కాసేపే వుండెది,
ఒకోసారి కొన్ని రోజులుండేది, వృద్దాప్యాంలొ వచ్చే కోపతాపాలు అవి అంతే.
అందరూ బాగుండాలని, సంతోషంగా వుండాలని కోరుకునే మంచి మనసున్న మనిషి మా నాన్న.

నాన్నకి కష్టపడి పని చేయటం తెలుసు, నిజాయితీగా బ్రతకడం తెలుసు,
నాన్న పొజిషన్లో వున్న వేరే వాళ్ళు కార్లు, ఇంటినిండా ఫర్నీచర్, బ్యాంక్ బ్యాలన్స్,
బోలెడంత బంగారం, పిల్లలకి ఒకొక్కరికి ఫ్లాట్సు, ప్లాట్లు, ఇళ్ళు కొన్నారని నాన్న నిజాయితీనీ చేతకానితనంగా
ఎత్తి చూపించేవారు కొంతమంది.

నేను సెలవు రోజుల్లో ఇల్లంతా సర్ధి క్లీన్ చేస్తుంటే చూసి, 'నేను చిన్నప్పుడు
ఇలాగే చేసేవాడినమ్మా,' అంటూ తన చిన్ననాటి కబుర్లు నాతో పంచుకునేవారు.
కొన్ని విషయాలు నాతో పంచుకున్నవి అవి పెద్ద రహస్యాలని కాదు, వుదాహరణకి,
'ఇంట్లో ఏ ఫంక్షన్ అయినా నా కళ్ళు తలుపువైపే చూస్తుంటాయి, అందరూ వస్తారు
కాని నువ్వు రావటం లేదే, చైతన్య, స్ఫూర్తి తాతా అని రావడం లేదే అనిపిస్తుంది,'
అని చెబుతుంటే నాకు కన్నీరు ఆగేది కాదు.
నాకు పాప పుట్టినప్పుడు, ఆరోగ్యం దెబ్బ తిని ఆపరేషన్లు జరిగి ఇంటికొచ్చి ఫొన్ చేసి మాట్లాడితే,
'ఎట్లా వున్నావమ్మా?' అని ఏడ్చేసేవారు.

రెండు వారాలు కూడా కాలేదు నాన్నతో మాట్లాడి కాని ఇప్పుడు నాన్న లేడు అనుకుంటే ఇప్పుడే ఒక్కసారి చూడాలని,
మాట్లాడాలని పిచ్చి కోరిక. ఎక్కువగా మాట్లాడాలనిపిస్తుంది.
నాన్నకు నాకున్న అనుభందం మా ఇద్దరికే తెలుస్తుంది, ఆయనకు మరిద్దరి పిల్లల మద్యన వున్న అనుబంధం వాళ్ళకే తెలుస్తుంది.
ఇంకొన్నాళ్ళల్లో అందరం కలిసి సరదాగా సమయం గడుపుదాం అనుకున్నాం. ఆ మృత్యువుకి అస్సలు దయలేదు,
అంత కఠినంగా తీసుకెళ్ళిపోవడం, మాకు కనీసం ఆఖరి చూపు కూడా దక్కకపోవడం వల్ల మనసు మరింత క్షోభతో
కుమిలిపోతుంది. నాన్న ఙ్ఞాపకాలు, నాన్నతో గడిపిన ప్రతీ క్షణం నా మదిలో నిక్షిప్తమయి వుంటుంది.

నాన్నా, అందరూ నీకు వీడ్కోలు చెప్పమంటున్నారు కాని నా మనసులో ఎప్పటికీ వుండేవాడివి నీకు వీడ్కోలేమిటి?   తండ్రిగా, భాద్యాతయుతమైన
మనిషిగా నీ జీవితం ఎంతోమందికి ఆదర్శం, స్ఫూర్తిదాయకమవుతుంది.

-దుర్గ-

ఎవరు వీళ్ళంతా?

2010-08-01T21:58:00.006+05:30

ఫ్రెండ్షిప్ గురించి చాలా మంది చాలా కొటేషన్లు చెప్పారు కానీ, అవన్నీ నాకు అంతగా పట్టవు. అదేదో ఎసెమెస్ ఇచ్చినట్టుంటుంది... ఎవరి స్నేహం వారిదే, ఏ స్నేహపు మాధుర్యం ఆ స్నేహానిదే... అందుకే స్నేహం బదులు నా స్నేహితుల గురించిక్కడ పంచుకుంటాను

స్నేహమని అనగానే నాకు మొదట గుర్తొచ్చేది నా సెల్వి.

తన అసలు పేరు కన్నఘి సెల్వమ్, నేను సింపుల్ గా సెల్వి అంటాను. తను నాకు స్కూలు వయసు కాదు కానీ, టెన్త్ అప్పటి నుండీ పరిచయం. అదేదో సినిమాల్లో చూపించినట్టు పెద్ద బ్యాంగ్ ఏమీ లేదు. అలాగని మా మధ్య కొట్టొచ్చినట్టు కనబడే కామన్ ఇంటెరెస్ట్స్ కూడా లేవు. కానీ చిత్రంగా అలా క్రమంగా విడదీయరాని బంధమైపోయింది. ఇంటర్మీడియేట్ అయ్యాక పై చదువుల కోసం విడివిడిగా వెళ్ళాల్సి వచ్చినా మా బంధం చెక్కు చెదరలేదు. చదువయ్యాక తనని వేరే దూరంగా ఉంచటం ఇష్టం లేక నాతో కలిసి పని చేస్తావా అని అడిగితే తపకుండా అని నాతోపాటే వచ్చేసింది. పేరుకు నా పర్సనల్ సెక్రటరీ కానీ, తను నాకు బహి:ప్రాణం. తను చేసినంత ఎఫీషియంట్ గా పనిని ఎవరూ చేయలేరు. She is my EDDIE VILLERS :) తనకు ఎన్ని thanks, wishes చెప్పినా చాలదు. మాటల్లో చెప్పలేనసలు తన స్నేహాన్ని. అందుకే తను గుర్తొచ్చినప్పుడల్లా చిర్నవ్వు నవ్వుతాను. అంతకన్నా పెద్ద గిఫ్ట్ ఏమి ఇవ్వగలను?

నాకు మొదటి స్నేహితురాలు సాయి సుజన, నన్ను మొదట స్కూల్లో వేసినప్పటి నుంచీ, తను ఈ లోకాన్ని వదిలి వెళ్ళిందాకా మా స్నేహమాగలేదు. ప్రాణం పోయినా నిన్ను వదలననే తన పుట్టిన రోజు ఇవాళ. నిజమే నన్ను వదలలేదు. ఇప్పటికీ నా ఙ్ఞాపకల్లోనే పదిలంగా ఉంది. నా ఒళ్ళోనే ప్రాణమొదిలిన తన స్నేహాన్ని నేను మిక్సెడ్ ఎమోషన్స్ తో గుర్తుంచుకోవాలి. ఎప్పుడన్నా వేరే ఊళ్ళెనప్పుడు తప్ప ఇద్దరం విడి విడిగా ఉన్నది లేదు. మా ఇద్దరి పేర్లతో అందరూ కన్ఫ్యూజ్ అయ్యే వాళ్ళు. అలా ఎన్ని సార్లు మేము అల్లరి చేసేవాళ్ళమో. తనతో తప్ప నాకు అల్లరనే మాటే తెలియదు. తనూ, నా అల్లరీ ఒకేసారి గాయబ్. ఎప్పుడూ అనేది... "రామ రామ మా ఇద్దరికీ ఆరొక్కటే తేడా" Sujana... Srujana "R" ఒక్కటే కదా తేడా.

ఇంటర్మీడియేట్ దాకా నాకు ఫ్రెండ్స్ ఎక్కువే అయినా తర్వాత పెద్దగా ఎవరూ మళ్ళా టచ్ లో లేరు.

గ్రాడ్ అప్పుడు చాలా మంది ఫ్రెండ్స్ అయ్యారు, కానీ నన్ను నన్నుగా అర్ధం చేసుకుని, నా కెరియర్ లో గట్టి పునాది వేసుకునేండుకు ప్రోత్సహించిన, నిష్పక్షపాతంగా నా తప్పులను సవరించి, సరైన మార్గంలో నడిపించిన మరో మంచి మిత్రుడు... ఆరిందామ్. చూసి ఇప్పటికి నాలుగేళ్ళు కావస్తున్నా, మెయిల్ లేదా ఫోను ద్వారా ఎప్పుడూ పలకరించుకుంటూనే ఉంటాము. నిరుడు నాకు డాక్టరేట్ వచ్చినప్పుడు దాని నిజమైన సిగ్నిఫికెన్స్ ను అర్ధం చేసుకున్న వారిలో ఆరిందామ్ ఒకరు.

నేను యూరప్ వెళ్ళే సమయాల్లో నాకు కావలసినవన్నీ సమకూర్చి, నా సెమీ ట్రెడిషనల్ లైఫ్ స్టైల్ ని మిస్ కాకుండా చూట్టమే కాదు, వాళ్ళ ఇంట్లో ఒక వ్యక్తిగా ఆప్యాయత చూపించే రోజర్ బారింగ్టన్, ఏనా బారింగ్టన్... వాళ్ళ పిల్లలిద్దరూ, వివియెన్, జెన్నిఫర్ (పిల్లలిద్దరూ నాకు భలే చనువు). జర్మనీలో ముఖ్యమైన ప్రదేశాల్ని చూపించిన Franz Schmidt

నిరుడు అమెరికాలో క్రాష్ కోర్స్ చేస్తూ, స్టాక్ మార్కెట్ల గురించి తెలుసుకునే ప్రయత్నంలో ఉన్నప్పుడు పరిచయమయ్యి, ఎప్పటి నుంచో తెలిసినమ్మాయిలా బాగా దగ్గరైన శ్రియా మోహన్, జయాంగీ నారూవతే, చొల్లు కబుర్ల మాస్టర్, అమర ప్రేమికుడు (ఇప్పటి దాకా ముప్పై మంది అమ్మాయిలని ప్రేమించాట్ట!!! :D) జాన్ ఇంగ్లిష్, న్యూ యార్క్ నగరం అణువణువూ తెలిసిన, డీవీడీల సేకర్త, సరదా కబుర్లు చెప్పే వాకింగ్ ఎన్‍సైక్లోపిడియా ప్రొఫెసర్ ఫ్రాంక్ రూపర్ట్ శ్టాన్లీ, ఆయన చిన్న కూతురు డ్రూ హెవెన్లీ..., ఈ సంవత్సరం మంచి స్నేహితులుగా మారిన ఎక్స్ మైక్రో సాఫ్టీ మిస్టర్ ఇంగాల్స్ (చాలా పెద్దాయన. కానీ, నన్ను మిస్టర్ ఇంగాల్స్ అని పిలుస్తేనే తృప్తి అంటారాయన. ఇంగాల్స్ అనేది ఒక Ayn Rand హీరో మరి

ఇక బ్లాగుల్లో పరిచయమైన వాళ్ళతో స్నేహ బంధమని చెప్పలేము కానీ, నేనంటే ఆప్యాయత ఉన్న వాళ్ళు చాలా మందే. వాళ్ళ అందరికీ ఆ విషయం తెలుసనే అనుకుంటున్నాను. ఇక నా తోటి వాళ్లతోనైనా రెగ్యులర్ టచ్ లో ఉండేది సుజ్జితోనే. ప్రియ కూడా ఫ్రెండే కానీ, తను నాకన్నా, మా చంటోడికే ఎక్కువ ఫ్రెండ్.

పెద్ద వాళ్ళలో డాక్టర్ కమాలా కాయ, పీఎసెమ్ లక్ష్మి గారు, ఙ్ఞాన ప్రసూన గారు... ఇవన్నీ స్నేహాలనలేనేమో కానీ, మాల గారైతే రెండు రోజులు ఆన్లైన్లో కనిపించకపోతే వెంటనే మెయిల్ పెట్టేస్తారు. ఆవిడ చెప్పే గ్రానీ తరహా కబుర్లు భలే రిలాక్స్ చేస్తాయి. ఎప్పుడైనా హైద్ వస్తే మీ ఇంటికే మొదట వస్తానని మాత కూడా ఇచ్చేశాను.

చాలా చిత్రంగా జ్యోతి గారు నా గురించి రాసిన ఒక టపా ద్వారా పరిచయమైన సునీత గారు మరో తమాషా ఫ్రెండ్. ఇద్దరమూ Ayn Rand అభిమానులం, అంటే మాది Rand కలిపిన బంధమన్నమాట! :) ఈ మధ్య వాళ్ళ గుంటూరు కోడలిని కావటం వల్ల బంధం మరింత పెరిగిందేమో...

పెద్దగా వేరే బ్లాగులెక్కువ చదవటం, కామెంట్ పెట్టటం చెయ్యను కనుక మిగిలిన వారితో ప్రత్యేకమైన అనుబంధం తక్కువే. అయినా ప్రమదావనం మిత్రులున్నారు కదా. అక్కడే పలకరింపులన్నీ... :) మమత గారి స్నేహం మరో తమాషా అనుభవం. ఆర్కుట్ ద్వారా పరిచయమైన ప్రమద ఆవిడ.

అన్నట్టు చెప్పటం మరిచానండోయ్! నిరుడు న్యూ యార్క్ లో మకాం పెట్టినప్పుడు నా పక్క కాటేజ్ లోనే ఉండే హిస్పానిక్ చిన్నది (చిన్నదేమి నా మొహం ఆరడుగుల ఆజాను బాహురాలు) మారియా రోడియో గార్సియా. రాఫెల్ నాడల్ అభిమాని, నా చంటి వింబుల్డన్ విలేజ్ ని వింబుల్డను వారి కంట పడేలా చేసి, తనకి వింబుల్డన్ అఫీషియల్ బ్లాగుకి కంట్రిబ్యూట్ చేసేలా అవకాశం రావటానికి కారణమైన తననెలా మర్చిపోగలను?

ఇదన్నమాట నా ఫ్రెండ్స్ లిస్టు.

బాబోయ్ ఇంత లిస్టే అంటారా? కానీ, నాకు కూడా కుళ్ళు పుట్టించే స్నేహం ఇంకోటి ఉందంటే నమ్ముతారా? ధనరాజ్ మన్మధ, తనూ ఎంత స్నేహితులంటే అది నేను చెప్పలేను. కొన్ని సార్లు వాళ్ళ స్నేహాన్ని గురించి మాట్లాడే అర్హత ఎవరికన్నా ఉందా అని అనుకునేంత స్నేహమిద్దరిదీ. ఇలాంటి స్నేహముందంటే నమ్మలేము కూడా...

అలాగే నలభై ఏళ్ళ తరబడి సాగుతూ, ప్రాణంలో ప్రాణంగా మెసిలే నాన్నా, ప్రొఫెసర్ మథ్యూస్ అంకుళ్ళ స్నేహమన్నా అప్పుడప్పుడూ కాస్త కుళ్ళుగానే ఉంటుంది.

Apart from all these I have a new friend via Facebook these days, a nice woman, whom I wo'nt name, but she knows it...

అయ్యబాబోయ్! ఎంత పెద్ద పొరబాటు చేశాను! ఇంతటి అంతెత్తు మనిషిని మర్చి పోవటమే... కృష్ణ కృష్ణా!

మ జాజిపూలు నేస్తమండీ...!!! ఆయ్

Happy friendship day to you all...

భలే డాక్టర్ కమాలా కాయ! :-)

2010-07-25T07:05:00.006+05:30

నాకు ఫ్రెండ్స్ అంటే ప్రొఫెషనల్ ఫ్రెండ్సో, లేక పోతే క్లాస్ మేట్సో, లేక పోతే ఎప్పుడూ నన్ను నా వృత్తి జీవితంలోనూ అంటి పెట్టుకుని ఉండే సెల్వి (తను నా కుడి భుజం లాంటిది. అయామ్ యువర్ ఎడ్డీ విల్లర్స్ అంటుంటుంది అప్పుడప్పుడు. ఇండియాలో నాకు వర్కున్నా, లేదా బయటి దేశాలకొచ్చినా తనే నా Major Aide).

లేచినప్పటి నుంచీ పనీ, అప్పుడప్పుడూ సరదా ప్రయాణాలూ, చిన్న చిన్న సాహసాలూ, ఇలా నా జీవితం గడిచిపోతున్న సమయంలో నాకో కమలా కాయ కనిపించింది. బాగా పండి పోయి ఎంత తియ్యగా ఉందంటే, ఎప్పుడా కమలా కాయ గుర్తొచ్చినా ఆ స్నేహపు రుచికి మనసు భలే గమ్మత్తైన ఆనందాన్ననుభవిస్తుంది.

బిజీ లైఫ్ లో కాస్త కొత్త కోణాన్ని చూద్దామని ప్రమదావనంలోకి అడుగు పెట్టాను. అక్కడ పరిచయమైన కొందరు నాకు చాలా ఆప్తులయ్యారు. కానీ, ఈ కమలా కాయ మాత్రం నిజంగా కొత్త అనుభూతే మరి. అన్ సీజనల్ గా మార్చిలో కనిపించినా, ఒక్కసారా స్నేహ రసాన్ని తాగాక ఎప్పుడూ వదల లేని తనాన్ని కలిగించింది.

పనయ్యాక సాయంకాలాలు ఆన్లైన్లోకి వస్తే ఒక సరదా పలకరింపు, మనవళ్ళ కబుర్లు, బంధువుల గురించీ, స్నేహితుల గురించీ, పిల్ల కాయల గురించీ, ఇలా ఎన్నో విశేషాలు చెప్తూ, నవ్వుతూ, నవ్విస్తూ, కంగారు పడుతూ, ఏంటోనండీ, నాకు రాయటం రావటం లేదు కానీ, అదంతా తమాషా అనుభూతి, నా వయసు వాళ్ళకన్నా ఎంతో హుషారుగా, ఇంకా చెప్పాలంటే మన బ్లాగుల్లో నొప్పి డాక్టరంత హుషారైన ఆ కమలా కాయ ఎవరో అందరికీ తెలుసు.

ఇవాళా కమలా కాయ గారి పుట్టిన రోజు. చెప్పాలంటే చాలా ఉంది కానీ, నేనే అంతా చెప్పేస్తే బావోదు. ఎందుకంటే కమ్లా కాయ నా ఒక్కదాని సొత్తే కాదు కదా! ఎంత మందికి ఇష్టమో, అందరూ మీకు కమలా కాయంటే ఎంత ఇష్టమో ఇక్కడ చెప్పేయండి మరి.

పండంతటి నిండైన మనసున్న మా కమాలా కుమార్ గారికి పుట్టిన రోజు శుభాకాంక్షలు.

ఇలా అలా అంటూ నేను రాయటం అన్నది పెద్ద వెరైటీ కాదు. మీరు కూడా ఇక్కడే చెప్పండి, about this good friends. Literally a very good friend.

A VERY HAPPY BIRTHDAY TO YOU FRIEND

కమలా కాయ తినటం, దాని జ్యూస్ తాగటం ఆరోగ్యానికి ఎంతో మంచిది (డాక్టర్లంటారు). పిల్లలకి ఎక్కువ ఇష్టమైన పండ్లలో అది కూడా ఒకటి. అలాగే ఈ కమాలా కాయతో ఫ్రెండ్షిప్ కూడా స్నేహారోగ్యానికి ఎంతో మంచిది (నా ప్రొఫేషన్లో నేను కూడా డాక్టర్నే.)

ఈ సందర్భంగా కమాలా కుమార్ గారికి మా అందరి తరఫునా ప్రేమ పూర్వక డాక్టరేట్ ని అందిస్తున్నాను.

ఓకేనా డాక్టర్ మాలా కుమార్? ;-)

మరో ప్రేమ కథకు మొగ్గ తొడిగింది

2010-07-15T17:41:00.002+05:30

సెగలు కక్కించే
సూరీడి ప్రేమకు
మేఘం కరిగి
వాన కురిసింది.

ముత్యాల్లాంటి చినుకులకు
పుడమి తడిసి

నాట్యమాడింది

జులాయి వానకు
అనురాగం మొలకలెత్తి
పున్నమి నాటికి పూలు పూసింది

చంద్రుని నవ్వుకు
కలువ భామ సిగ్గు పడింది
గోధూళి లేఖతో
ఇద్దరి బంధం ముడి పడింది

అలా...
మరో ప్రేమ కథకు
మొగ్గ తొడిగింది

July rains always beautiful.

A్ translation of a few beautiful stanzas from గీతాచార్య's July rains

Enjoy the monsoons

కృతఙ్ఞతలు

2010-07-12T00:08:00.000+05:30

For those who wished us, congratulated, blessed us, WE ARE INDEBTED TO U ALL FOR YOUR AFFECTION

ThankQ very much :-)

కొన్నాళ్ళు మా బ్లాగుకు విశ్రాంతండీ...

సెలవ్,

సృజన & గీతాచార్య

Dad means...

2010-06-20T13:41:00.002+05:30

From the time of my childhood, He's always been saying...

Dream
Always
Delightfully

and made me dream big.

Dad I love you is always an understatement. What to say? You are more than a mother for me.

EVERY TIME I DREAM SOMETHING, AND ACHIEVE ITZ U I THINK OF FIRST.

Because my Dreams Are Delightful, and You are a dream father,

Always,

Your Little Princess

అమ్మాయి - బొమ్మాయి: ...ing సినిమా గురించి నా అనుభూతి

2010-05-07T13:36:00.003+05:30

తల్లీ కూతుళ్ళ బంధం గురించి ఎన్నో సినిమాలొచ్చాయి. అమ్మ ప్రేమను గురించి చెప్పిన సినిమాలూ చాలా ఉన్నాయి. అలాంటి వాటిలో మరికాస్త స్పెషల్ అనిపించే సినిమా ...ing పేరు చూడగానే విచిత్రంగా ఉందే అనిపిస్తుంది. చూట్టం మొదలెట్టాక భలే ఉందే అనిపిస్తుంది. మధ్యలోకొచ్చాక ఇలా కూడా ఉంటుందా అనుకుంటాము. ముగిశాక అప్పుడేనా అనుకుంటాము.

కధ చిన్నదే. చాలా క్లిషెడ్. ఎప్పుడూ మనం వినేదే. కధనం గొప్పగా ఉంది. ఇలాంటి మాటలు కూడా విన్నాము. మరి ఇక ఈ సినిమా గురించి చెప్పాల్సింది ఏముంది? చాలా ఉంది. ఎంతైనా ఉంది. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే అమ్మని ప్రేమించే ప్రతి కూతురూ, కూతురంటే ఇష్టమున్న ప్రతి అమ్మా చూసి తీరాల్సిన సినిమా.

సినిమా పేరు ...ing. 'ing' అనేదాన్ని ప్రెజంట్ కంటిన్యువస్ టెన్స్ కింద వాడతాము. ఈ కధలో అంతా ఆ ప్రెజంట్ ని ప్రెజంట్ లా ఎలా మార్చుకోవాలన్నదే. కన్వెన్షనల్ తల్లీ కూతుళ్ళ బంధం కాకుండా కొత్తగా, మరింత సహజంగా చూపుతారిందులో. Bakha Satang అనే కొరియన్ సినిమా గురించి తను రాశాక నా దృష్టి కొరియన్ సినిమాల మీదకు మళ్ళినా, ఎక్కువ సినిమాలు వయొలెన్స్ తో నిండి ఉండటం, మరీ పాథెటిక్ గా ఉండటం వల్ల అంత ఎక్కువ అటువైపు పోలేదు. ఈ మధ్య ప్యాషన్ ఫర్ సినిమాలో మళ్ళా అదే సినిమా గురించి తను రాసింది చూస్తుంటే అక్కడ వచ్చిన వ్యాఖ్యల్లో కొన్ని సినిమాలు తగిలాయి. వాటిలో బాగా చెప్పబడిన వాటిని ఎంక్వైరీ చేస్తుంటే మిస్టర్ ఇంగాల్స్ దగ్గర ఉన్న కలెకన్ బయటకొచ్చింది. వాటిలో దొరికింది నాకీ సినిమా.

డీవీడీ పైన ఉన్న కవర్ ఇమేజ్ చూడగానే నాకెందుకో ఈ సినిమా వైపు మనసు మళ్ళి వెంటనే మొన్నాదివారం చూసేశాను. చూశాక దాని గురించి రాసి తీరాల్సిందే అన్నంత నచ్చింది. ఫీల్ గుడ్ సినిమా. తల్లీ కూతుళ్ళ అనుబంధం, ప్రేయసీ ప్రియుల రొమాన్స్ అద్భుతంగా పండాయి.

కధ విషయానికొస్తే ఇది మిన్-ఆ అనే అమ్మాయి కధ. ఎన్ని రోజులు బతుకుతుందో తెలియని పరిస్థితి ఆ పిల్లది. తన ఒంటరి జీవితపు సవాళ్ళనెదుర్కుంటూ కూతురు గడిపే ప్రతి క్షణాన్నీ, అమూల్యమైన బహుమతిలా మలచాలనే తాపత్రయమున్న అమ్మ. వీరి జీవితంలోకి అనుకోకుండా (అచ్చు సినిమాల్లోలానే) యంగ్ జే అనే కుర్రాడొస్తాడు. వాళ్ళుండే అపార్ట్మెంట్లో కింద పోర్షన్ లోకి. అతనో ఫొటోగ్రాఫర్. ముచ్చటగా ఉండే మిన్-ఆ అతనికి బాగా నచ్చుతుంది. అప్పటినుంచీ అతను మిన్ అంటే తన ఇష్టాన్ని చూపుతుంటాడు. ఆమె తల్లి కూడా అతన్ని ప్రోత్సహిస్తుంటుంది. కానీ మిన్ మటుకూ అతన్ని అంత త్వరగా తన దరి చేరనివ్వదు. కారణం... మిన్ కి ఉన్న అనారోగ్యం. My daughter must enjoy her life to the fullest, even tasting love అనుకునే మి సూక్ పడే సంఘర్షణ, క్రమంగా యంగ్ తో మిన్ స్నేహం చెయ్యటం, అంతిమంగా గుండెల్ని పిండేసే ట్రాజడీ...

ప్రతి సన్నివేశం ఒక దృశ్య కావ్యంలా ఉంటుంది. వీనుల విందైన బ్యాక్ గ్రౌండ్ స్కోర్. మన ఎదురుగానే జరుగుతున్నట్టుండే సన్నివేశాలు, పాత్రల్లో ఇమిడిపోయినట్టుండే నటులూ. ఇవన్నీ ఈ సినిమా సొత్తు. కేవలం మూడూ ప్రధాన పాత్రలచుట్టే తిరిగినా, మనకెక్కడా బోర్ కొట్టదు. ముఖ్యంగా మిన్ పాత్రధారిణి ఇమ్ సూ-జంగ్ మనని కట్టిపడేస్తుంది. తన కూతురు టీనేజ్ ముగిసేలోగానే మరణిస్తుందని తెలిసినా బాధని దిగ మింగి, వర్తమానాన్ని స్వర్గంలా మార్చే ప్రయత్నం చేసే అమ్మ పాత్రని చూస్తే ఎవరికైనా అలాంటి అమ్మ కావాలనిపించక మానదు. బాయ్ ఫ్రెండ్ గా వేసిన కిమ్ రే-వన్ చాలా లైవ్లీగా ఉంటాడు. సినిమా ఆఖరులో మిన్ తన డైరీలో రాసుకున్న ఊసులని అమ్మ చదువుతున్నప్పుడు మన కళ్ళలో తెలియకుండానే ఒక కన్నీటి బిందువైనా పుట్టకుండా ఉండదు.

అమ్మా కూతుళ్ళ అనుబంధానికి పట్టాభిషేకం చేసిన ఈ సినిమాని ఒక్క సారైనా చూసి తీరాల్సిందే.

ఈ సినిమాలోని కొన్ని సన్నివేశాల్నిక్కడ చూడండి. ఎంత బాగుంటాయో...

ఇది ఇంకోటి...

సినిమా ప్రారంభ దృశ్యాలు...

మరి కొంత...

గమనిక: ఒక మంచి సినిమా గురించి పంచుకుందామనే తప్ప, ఒక శ్టాండర్డ్ ని పాటించి చేసిన రివ్యూ కాదిది. కనుక ఏమన్నా లోపాలుంటే మన్నించగలరు.

Cityజన్: నా నగర విహారాలు

2010-04-25T14:27:00.002+05:30

నేను పుట్టి పెరిగిన పరిస్థితులను బట్టీ నాకు పల్లెటూళ్ళతో అనుబంధం తక్కువే. అలా అని పెల్లెటూళ్ళంటే నాకు వ్యతిరేక భావమేమీ లేదు. ఆమధ్య నాయనమ్మతో వాళ్ళ ఊరు వెళ్ళి వచ్చాను కూడా. (ధవళేశ్వరం దగ్గరలో). ఆ వాతావరణం నాకు చాలా బాగా నచ్చింది. కాకపోతే ఎప్పుడో అరుదుగా దొరికే అలాంటి అవకాశాలు తప్ప నాది నగర జీవనమే. నా చాలా అలవాట్లు కూడా అలాంటివే మరి. :-)

నేను పుట్టి పెరిగింది వైజాగైతే (చంటి మీదంతా వైజాగింగ్ అని ఎక్కిరిస్తుంటాడు) చదువులో కొంత భాగం హైదరాబాదులోనూ, ఢిల్లీలోనూ నడిచింది. నా పీజీ మొత్తం ఢిల్లీలోనే. తర్వాత ఉద్యోగ జీవితం చెన్నైలో మొదలయి, అలా అలా దేశాలు పట్టి తిరుగుతున్నాను. ఐపీఎల్లో నా సపోర్టెక్కువ ఢిల్లీ డేర్‍డెవిల్స్ కే. కారణం పెద్దగా ఏమీ లేదు. సెహ్వాగ్ ఉన్నాడనే. ;-) ఆ పైన ఎక్కువ చెన్నై. ఈ విషయమ్మీదే మొన్నా మధ్య నా పీఎస్ శ్రియా మోహన్ కీ నాకూ ఒక చిన్న సంభాషణ జరిగింది. లీషర్ టైమ్ కావటంతో నాకు నచ్చిన సిటీస్ గురించి అడిగింది. అప్పుడు తనతో పంచుకున్న విషయాలే ఇక్కడా పంచుకోవాలని...

నేను పుట్టింది వైజాగైనా నాకు బాగా నచ్చిన ఊరు చెన్నై.

అక్కడ ట్రిప్లికేన్లో పార్థసారథి స్వామి కోయిల్ దగ్గరే ఉంటాను. చాలా లీషర్లీ వాతావరణం. ఆధ్యాత్మికత ఉట్టిపడుతుంటుంది. పొదున్నే స్నానం పూజ కాగానే గుళ్ళోకి వెళ్ళిన తర్వాతే నా రోజు మొదలెడుతాను. ఈ గుడి గురించి చాలా కబుర్లే చెప్పాలి. మరెప్పుడైనా.

చెన్నై వాతావరణం ఉక్కపోతగా ఉన్నా, కొన్ని సార్లు భరించలేని వేడి ఉన్నా ఎందుకో ఒకరకమైన ఫెమిలియారిటీ ఉంటుంది. మన అనిపిస్తుంది. దగ్గరలోనే బీచ్, ప్రెసిడెన్సీ కాలేజ్, వివేకానందర్ ఇల్లమ్, కొంచం పక్కకెళితే మౌంట్ రోడ్. నాకు మౌంట్ రోడ్డన్నా, అక్కడి వాతావరణమన్నా బాగా ఇష్టం. చెన్నైలో ఉన్నప్పుడు సాయంత్రాలు అలా వెళ్ళి ఏ బుక్ పాయింట్లోనో, స్పెన్సెర్స్ లోనో, హిగ్గింబాథమ్స్ లోనో, తిరిగి రావటం భలే అనిపిస్తుంది.

నా చుట్టు పక్కల వాళ్ళు కూడా చాలా ఫ్రెండ్లీ. గుడిలోని అర్చకులూ, ఎక్కడి నుంచో వచ్చే పూల బామ్మా (నాకు ధనుర్మాసంలో పొద్దున్నే వచ్చి పూలిచ్చే ఈ బామ్మంటే నాకు చాలా ఇష్టం. నేను ఒక వేళ ఆ సమయంలో అక్కడ లేకపోతే నా బదులు కోయిల్లో పూలిచ్చి అర్చకులకి చెప్పి మరీ వెళుతుంది. సెల్వితో అప్పుడప్పుడూ కల్సి వెళ్ళే టీ కార్నర్, భలే తమాషాగా ఉంటుంది. ట్రిప్లికేన్ మెయిన్ రోడ్డులో ఉంటుంది. అక్కడి మసాలా టీ నాకు భలే ఇష్టం.

ఇక చెన్నై కాదు కాదు తమిళ్ సాంబార్ వడా... చెప్పేదేముంది? ;-)

ఇక నా కాలేజ్ చదువు సాగిన ఢిల్లీ అన్నా నాకు ఇష్టమే.

ఇండియన్ సిటీస్ లో చెన్నై కాకుండా నాకు బాగా నచ్చినది ఢిల్లీనే. కొన్నాళ్ళు గుర్గాఁవ్ లోనూ, మరి కొన్నాళ్ళు లక్ష్మీ నగర్ ప్రాంతం లోనూ ఉన్నా.

కాక పోతే చెన్నైలో అంత ఎక్కువ ప్రాంతాలు నాకు అక్కడ తెలియదు. చదువులో పడిపోయి ఏదో అలా అలా నడిపించాననే చెప్పాలి. ఐనా మన దేశ రాజధాని అనో, ప్రముఖులున్న ప్రాంతమనో, లేక పోతే మరెమ్దుకోగానీ నాకు బాగానే నచ్చింది.

మైసూర్, కూడా నచ్చిన ఊరే నాకు.

రెండు మూడు సార్లు మాత్రమే చూశాను కానీ ఆ వాతావరనం బాగా నచ్చింది. ముఖ్యంగా మహరాజా ప్యాలెస్, ఆ చుట్టు ప్రక్కల ప్రాంతాలూ, మైసూర్ యూనివర్సిటీ (నాలుగురోజులక్కడ ఉన్నా), శ్రీరంగ పట్నమ్ బాగున్నాయి నాకు. బస్సు దిగాక శ్రీరంగ నాధుని కోయిల్ వద్దకు వెళ్ళే మార్గంలో, టిప్పు సమాధి ఆ ప్రదేశాలు చూసి తీరాల్సిందే మరి. బెంగళూరు, మైసూరు మధ్య బస్సు మార్గంలో ప్రయాణం నాకు బాగా నచ్చిన ప్రయాణాల్లో ఒకటి.

ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే మన దేశంలో బాగోవని వేటి గురించి చెపుతాము? అన్నీ మనవే కదా ;-) మరి విదేశాల్లో?

నేను మొదట చూసిన విదేశీ నగరం జెనీవా.

అబ్బ తల్చుకుంటేనే మనసు పులకరిస్తుంది. కాస్త భాషా సమస్య ఎదురైనా అలవాటైతే అదీ తీరిపోతుంది. ఒక్క ముక్కలో చెప్పాలంటే కత్తి లాంటి ఊరు. నా జెనీవిహారం గురించి B&G లో చెప్పాను కూడా...

జెనీవా చాలా అందమైన ఊరు. అక్కడ ఉన్న ఫౌంటైన్ ఆఫ్ యూత్ చాలా ప్రసిద్ధికెక్కింది. మొదటి సారి చదువు పని మీద వెళ్ళినా నాకు ఆ తరువాతా వెళ్ళాల్సి వచ్చింది. దాదాపూ వంద రోజుల పైనే గడిపానక్కడ. స్విస్ వెళితే నేను ముఖ్యంగా చేసే పని స్కీయింగ్. జ్యూరిచ్, బెర్న్ అలా చాలా ఉన్నా జెనీవాకి మాత్రం నా హృదయంలో ప్రత్యేక స్థానం ఉంది. గత నవంబరులో అక్కడ వర్క్ మీద నెల పైన ఉన్నాను. జెనీవా ద్వీపం కూడా బాగుంటుంది.

ఎవరన్నా స్విస్ వెళితే చూడాల్సిన మరో ప్రదేశం ఇంటర్లేకెన్. అందమైన ఆల్ప్స్ పర్వతాలు నచ్చని వారెవరుంటారు?

తరువాత లండన్.

లండననగానే ఎవరికైనా ముందు గుర్తొచ్చేది లండన్ బ్రిడ్జ్. చిన్నప్పుడు చదువుకున్న రైమ్స్ వల్లనైనా లండనంటే తెలియని వాళ్ళు తక్కువే కదా. లండన్ బ్రిడ్జీజ్ ఫాలింగ్ డౌన్, ఐవ్ బీన్ టూ లండన్ టు లుకెట్ ద క్వీన్... :-)

కానీ నాకు లండన్ మీద ఆసక్తి కలిగించేవి రెండు అంశాలు. షెర్లాక్ హోమ్స్, వింబుల్డన్. చిన్నప్పటి నుండీ పీట్ సాంప్రాస్ ఫ్యాన్నైన నాకు సాంప్రాస్ ఎక్కువ గెల్చినందుకేమో వింబుల్డనంటే చాలా ఇష్టం.

ఎప్పటికైనా లండనెళ్ళి సాంప్రాస్ ఆడుతుండగా వింబుల్డన్ ఫైనల్ చూడాలని నా కల. సాంప్రాస్ ఆట చూడకపోయినా నాదల్ - ఫెదెరర్ 2008 ఫైనల్ మాత్రం చూసే భాగ్యం దక్కింది నా ఫ్రెండ్ వైదీ వల్ల. ఫెదెరర్ చారిత్రాత్మక పదిహేనవ టైటిల్ గెలవటం కూడా చూడ గలిగాను. మరో కోరిక బేకర్ స్ట్రీట్ చూట్టం. నిరుడు నా యూఎస్ ట్రిప్ నుంచీ తిరిగొచ్చేటప్పుడు ఒక వారం పైన లండన్ లో ఉన్నా. అప్పుడు బేకర్ స్ట్రీట్ వెళ్ళి అక్కడ ఉన్న షెర్లాక్ హోమ్స్ మ్యూజియమ్ చూశా. ఆ కథల్లో చెప్పిన ప్రదేశాలన్నీ, కాలినడకన కొన్నీ, వెహికల్స్ లో కొన్నీ అన్నీ చుట్టబెట్టేశాను.

లండన్లో థేమ్స్ నదిలో విహారం కూడా బాగుంటుంది. లండన్ బ్రిడ్జ్ అద్భుతం. బిగ్ బెన్, ట్రఫాల్గార్ స్క్వేర్, అక్కడి చారిత్రాత్మకమైన ప్రదేశాలూ, కింగ్స్ కాలేజ్, చాలానే చూశాను. ఏదేమైనా స్ట్రాబెర్రీలు తింటూ వింబుల్డన్ చూట్టమే నాకు మర్చిపోలేని అనుభూతి. నిరుడు కాసేపు విలియమ్స్ సిస్టర్స్ తో గడిపే అవకాశం వచ్చింది. చిన్న పిల్ల లాంటి మనస్తత్వం ఉన్న వీనస్ చాలా ఫ్రెండ్లీ. సెరీనా ఆటోగ్రాఫ్ ఇస్తుండగానే బుక్ లాక్కునల్లా తన సంతకం చేసి ఇచ్చింది. ఫొటోలకి ఫోజివ్వాలంటే మాత్రం సెరీనానే. :-)

ఇక నేను చూసిన మరి కొన్ని విదేశీ నగరాలు ట్రియర్, ఫ్రాంక్ ఫర్ట్, మ్యూనిక్. టెక్నికల్ యూనివర్సిటీలో ఒక రోజున్నా మ్యూనిక్ ఎక్కువ చూడలేదు. కానీ, ట్రియర్ ఫ్రాంక్ ఫర్ట్ లలో మాత్రం చెప్పుకోదగ్గన్ని రోజులే ఉన్నా. లెక్చర్ టూర్ మీద. మార్క్స్ పుట్టిన ట్రియర్లో నా ప్రో క్యాపిటలిస్టిక్ ఉపన్యాసాల వల్ల నాకు డాక్టరేట్ రావటం మాత్రం వింతైన విషయం. కొంచం ఎక్కువ రోజులే ఉన్నందున జర్మన్ బాగా వంటబట్టింది. ఎవరన్నా జర్మనీలో ఉన్న ఫ్రెండ్స్ కి మెయిల్ చేసేటప్పుడు నాలుగైదు జర్మన్ ముక్కలన్నా పెట్టందే నాకు నిద్ర పట్టదు. ఐనా ఇంకా భాష మీద పట్టు రాలేదనుకోండీ.

కానీ స్విస్ చూసిన కళ్ళకి జర్మనీ ఆనదు. పైగా జర్మన్లు కూడా లండనీయులల్లేనే రిజర్వుడు. Franz Schmidt అనే మిత్రుని సహాయంతో కొన్ని ప్రదేశాలను తిరిగాను కానీ, ఎక్కువ విధినిర్వహణలోనే గడిచిపోయింది. అందుకే జర్మనీ నగరాల గురించైతే అంత చెప్పలేను కానీ, డాక్టరేట్ తెచ్చిన ప్రాంతంగా మాత్రం ప్రత్యేకమైన అభిమానం.

ఇక చెప్పుకోవాల్సింది. న్యూ యార్క్.

అసలే నాకు ఆకాశ హర్మ్యాలంటే చిన్నప్పటి నుంచీ భలే క్రష్. దాంతో, న్యూ యార్క్ వెళ్ళగానే నేను చేసిన మొదటి పని మన్హటన్ చూడటం. నిరుడు జనవరిలో వెళ్ళి (అసలు సరైన సమయం కాదు. కానీ, వెళ్ళాల్సొచ్చింది ;-)) మేదాకా చాలా రోజులే ఉన్నానక్కడ. స్టాక్ మార్కెట్ గురించిన కొన్ని విషయాలని స్టడీ చెయ్యటానికి అని. నాకా నగరమ్తో బాగా అనుబమ్ధం ఏర్పడింది. అక్కడే మరో మంచి ఫ్రెండ్ పరిచయమయ్యింది. మారియా రోడియో గార్సియా అనే స్పానిష్ పిల్ల నేను ముద్దుగా హిస్పానిక్ జెయింట్ అని అంటుంటా. మరి అంత భారీ మనిషి. ఆరడుగుల పొడవూ, ఎనభై కేజీల బరువూనూ. మనిషి చాలా ఎట్రాక్టివ్ గా ఉంటుంది.

యూఎస్ లోనే షికాగో చూశాను. వారం పైన ఉన్నా కూడా. కానీ నా షికాగో ప్రయాణం మాత్రం కేవలం సేర్స్ టవర్ చూట్టానికే పెట్టుకున్నానంటే నమ్మండి. నాకు స్కై స్క్రాపర్స్ అంటే అంత ఇష్టం మరి.

ఈసారి ఇండియన్ వెల్స్ టోర్నీ కూడా చూడగలిగే ఛాన్స్ వచ్చింది. ప్రస్తుతం ఒక పెద్ద హర్మ్యంలో అరవై తొమ్మిదవ అంతస్తులోంచీ ఈ టపాని రాస్తున్నా న్యూ యార్క్ లో. న్యూ యార్క్ గురించి మాత్రం ఒక ప్రత్యేకమైన టపానే రాయాలి. మొత్తానికీ నన్ను రప్పించిన ఉమా బెనర్జీ గారి పుణ్యమా అని న్యూ యార్క్ మోజు బాగా తీరింది. శ్టాట్యూ ఆఫ్ లిబర్టీ, ఎంపైర్ స్టేట్ బిల్డింగ్, ఫ్లషింగ్ మెడోస్, న్యూ యార్క్ బ్రిడ్జ్, దాదాపూ అన్నీ చూశాను వీకెండ్స్ లో. స్వామి కార్యం స్వకార్యం అన్నట్టు.

న్యూ యార్క్ బ్రిడ్జ్ దగ్గర ఫొటో దిగాను. అవి నాకు బాగా ఇష్టమైనవి. ఆ ఫోటోలు చూసి ఇక్కడి ఫ్రెండ్సంతా ఎవరన్నా న్యూ యార్క్ బ్రిడ్జ్ దగ్గర ఫొటో దిగానని చూపించుకునేందుకు ఉత్సాహ పడతారు. ఇక్కడ నువ్వే ఆ బ్రిడ్జ్ ని డామినేట్ చేశావు. ఇంకేమి చెప్పుకుంటావు మీ వాళకని కామెంట్స్ చేస్తుంటే నవ్వుకోలేక చచ్చా.

ఫ్రాంక్ రూపర్ట్ శ్టాన్లీ అనే చరిత్ర ప్రొఫెసర్ ఇక్కద పరిచయమయ్యారు. ఆయనకి హెల్స్ కిచెన్ అంటే బాగా ఇష్టమట. అదే కాదు న్యూ యార్క్ చరిత్రంతా ఆయనకి కంఠోపాఠం. ఆయన దయ వల్ల న్యూ యార్క్ లో అణువణువూ తెలుసుకున్నాను.

ఇక ఇప్పటికి ముగిస్తున్నాను. మళ్ళా సుత్తి ఎక్కువైందని జనం కొడతారేమో.

కానీ ఎన్ని చూసినా చెన్నై లోని ట్రిప్లికేన్ ప్రాంతమే నాకు బాగా నచ్చింది. ఇప్పుడు న్యూ యార్క్ కూడా. ఫస్ట్ లుక్ ఈజ్ ద బెస్ట్ లుక్ అన్నట్టు జెనీవా మరో ఇష్టమైన ఊరు.

HAPPY BIRTHDAY అమ్మా...!

2010-04-03T00:52:00.009+05:30

అమ్మ!

పెదవి పలికే మాటల్లోనే అతి తీయని మాట అని అన్నాడో కవి.

ఒక కమ్మని మాట అని అన్నాడింకో కవి.

అమ్మంటే ఊపిరి అని చెప్పాడు నా చంటి

ఎవరెన్ని చెప్పినా నాకు అమ్మ రుచి తెలియనే లేదు. మూన్నాళ్ళ ముచ్చట లాంటి బంధమొకటా భావనెలా
ఉంటుందో తెలిపినా తెలియని కారణాలు బాధించాయే కానీ, ఓదార్చలేదు నన్ను.

ఇవాళ అమ్మ పుట్టిన రోజు. అందుకేనేమో, ఎప్పుడూ లేనిది నాన్న నాకు అమ్మ ఎలా ఉంటుందో తన దగ్గరున్న
ఒకే ఒక్క ఫోటోలో చూపించారు.

ఐనా తనివి తీరలేదు. నేను పుట్టినప్పుడే లోకం వదిలి వెళ్ళింది కదా

ఏక్ నిరంజన్!

2010-03-24T02:10:00.002+05:30

Decently indecent -

The life of a scamp

Moving like a tramp.

To have his foot prints stamp

On the shore for ever.

He preaches to

Die hard,

And says to

Live it easy.

Like a child

Without going wild

His motto is

A fight for

The right

Without flight

నీ మౌనం నా ప్రాణం

2010-02-07T02:11:00.005+05:30

మాటలకందని నీ మౌనమే నాకు చాలు
పై మెరుగులు చూపని నీవు
కంటి కన్నా
మనసుని మురిపిస్తావు
గుండెని తట్టే నీ ప్రేమ
నా జీవితానికో క్రొత్త అర్ధం

నువ్విచ్చిన చిరు కానుకలు
మరపురాని తీపి గురుతులు
నీ ఊసులతో కవితలల్లను
నీ రూపు రేఖల చిత్రం గీయను
చెప్పనా నాకు
నీ ఉనికే అక్షరం
నీ ఙ్ఞాపకం నాకు వరం

An attempt at Chanti's English poem. Am I succesful? ;-)

Laugh my friend...

2010-01-30T18:50:00.000+05:30

Laugh my friend as nothing changes
In the world,
Everything's fine, and simple,
Cute and beautiful.

Laugh my friend as nothing bothers
You in the world,
Every moment's 'be cherished,
Nothing will ever be perished.

Laugh my friend like when you were
A child
And everything's at your feet,
And did not know defeat.

Laugh my friend 'cas it's heaven
To be and simple like
A child,
And the world's benevolent.

And Laugh my friend 'cas
Nothing's impossible in
A benevolent universe,
Impossible means I'm possible.

Laugh my friend,
It's just a matter of Seventeen
Muscles it cost an effort,
And nothing more.

Laugh my friend till you die,
And don't ask me why,
'Cas it's your life's at it's high
And never let your hope die.

I thank Chanti for his quick response when I asked him to fill the poem after the first stanza.

For a friend who is in need of a loud laughter...

HAPPY BIRTHDAY KIRA...

2010-01-01T00:51:00.000+05:30

SHE Keep(s) It Rational Always

పుట్టిన రోజు శుభాకాంక్షలు చెప్పను కానీ ఐ విల్ ఎఛీవ్ సంథింగ్ బిగ్ దిస్ ఇయర్ బికాజ్...

సప్త స్వరాలన్నీ
సప్త వర్ణాలుగా మలచి
నా మది పై బాణమేశావు

వర్ణాస్త్రానికి బందీనై
ఊహాలోకాన విహరించాను.

ప్రేమసాగారాన పవళించిన నీకు
పూజా పుష్పాలుగా నీ రంగులనే
పువ్వులుగా మలచి మాలగా ఇద్దామంటే
నాకు ఎదురైంది పుష్ప విలాపం.

జాలి ముప్పిరి గొన వాటినొదలి
నన్నే నీకిచ్చాను.

ప్రేమతో పాలిస్తావో...
అమ్మలా లాలిస్తావో...
నాలా నిలబెడతావో ఇక నీ ఇష్టం.

వర్ణరంజితమైన లోకంలో
వానజల్లు లా కురిశావు.
మోడువారిన నా గుండె పై
ఆశా పుష్పాలు చిగురిప జేశావు.

చెట్టునడిగాను, పుట్టనడిగాను,
నీ పేరు చెప్పమని,
నాకొకటే చెప్పావయి
నీవూ నేనూ వేరుకామని.

అందుకు, :-)

This is my testimonial dear...

IN THE NAME OF THE BEST WITHIN US,

MY Me ;-)

మీరంతా తనకి పుట్టిన రోజు శుభాకాంక్షలు చెప్పండి :-)

ఉబుదుం దుబుగుం అంటే...?

2009-12-31T12:32:00.000+05:30

కీకీ (కీర్తి) ఎవర్ని చూశన్నా ఉబుదుం దుబుగుం అందంటే... "I like you, నీకు కావాలంటే నన్ను కాసేపు ఎత్తుకుని తరించు అని."

సరిగ్గా మాటలు రావు కానీ, భలే హుషారైంది. మాటలు రావన్నానని అసలు కమ్యూనిక్షన్ రాదని కాదు. తనదైన శైలిలో కొత్త కొత్త సౌండ్లతో ఏవేవో కబుర్లు చెపుతుంది. కొన్ని కొన్ని మాటలు కూడా చెప్తుంది.

నీ పేరేంటీ అంటే "గిగి" అంటుంది. అదే... కీకీ కి కొంచం తమిళ్ యాసలో. :-)

ఈ వారం రోజుల్నుంచీ నాకు బాగా అలవాటయ్యింది. కాసేపొచ్చి మంచం మీద కూచోటం. నేను నెట్‍బుక్ లో సర్ఫ్ చేస్తుంటే పక్కన కూచుని అవీ ఇవీ నొక్కటం, అగ్గా అనటం (అక్కా), పట్టించుకోక పోతే జుట్టు పీకటం ఇవీ మా దిన చర్యలు. ఎక్కువ అల్లరి చెయ్యకుండా బుద్ధిగా ఉన్నా, మాంఛి హుషారైంది. నా తర్వాత మా ఇంట్లో చిన్న పిల్లలు తిరగటం ఇదే. నాకైతే ఈ కొత్త అనుభవం భలే అనిపిస్తోంది.

వాళ్ళ అమ్మకి చక్కగా సహాయం చేస్తుంది. అదే నాకు మాత్రలిస్తుంటే అందుకుని నోట్లో వేస్తా అనటం, నేను కొంచం నీళ్ళు తాగి పక్కన పెడితే చక్కగా పారబొయ్యటం (మంచం మీద), అదేమంటే వెవ్వెవ్వె అని ఎక్కిరించే ప్రయత్నం చెయ్యటం.

రోజుకి నాలుగో ఐదో కొత్త మాటలు తన వొకాబ్యులరీలో చేర్చుకుంటం. ఎవరికన్నా హాయ్ చెప్పాలన్నా బాయ్ చెప్పాలన్నా బింగుం అంటుంది. చంటీ వాళ్ళు అనే మాట అది. కొత్తగా ఎవరన్నా పరిచయమైతే ముందు నమస్తే పెట్టి చుకుముకుచుం (ఆ భాష నాకు రాదు. తన భాషలో ఏమైనా మర్యాదా పూర్వకమైన పలకరింపేమో. ఇక్కడికి వచ్చాకే నేర్చుకుందట. ;-))అంటుంది.

నేనైతే ఎప్పుడూ ఏడవటం చూడలేదెక్కువ. నాకు హాస్పటల్లో ఇంజెక్షన్ చేసినప్పుడు మాత్రం కాసేపు ఏడిచింది. డాక్టర్ తో పోట్లాడిందట. కేరింత కొడుతూ డాన్స్ వేస్తుంది. బుడి బుడి అడుగులతో పరుగులు తీస్తూ ఆ వస్తువులూ, ఈ వస్తువులూ కదిలిస్తుంది. కాకపోతే ఎక్కడ తీసిన వస్తువులు అక్కడే పెట్టేస్తుంది.

ఇక చంటి కనిపిస్తే మాత్రం ఇద్దరూ ఆ పిల్లల భాషలో ఒకటే గుసగుసలు. ఒకళ్ళనొకళ్ళు వదిలి ఉండరు. వాళ్ళ అమ్మ అంటే చాలా ఇష్టం. వద్దు అంటే ఆగిపోతుంది. ఏదన్నా చిన్న పని చెపితే చేస్తుంది.

తన భాష మనకి ఏదో రకంగా అర్ధమయ్యేలా హావభావాలు చూపిస్తూ కొంటెగా నవ్వుతుంటే ... ఊహించుకోండి చంటి పిల్లల ముద్దు ముచ్చట్లు. ఆ పసి నవ్వులు భలే ఉంటాయి కదూ. అన్నట్టు నీకెన్ని పళ్ళు అంటే ఎంజి అంటుంది. ఆరో ఏడో పల్ళున్నాయి. ఉన్నాయి కదా అని కొరకదనుకోండీ.

తన వొకాబ్యులరీ:

అమ్మ == అమ్మ
అగ్గ == అక్క
జుంజుంజుం == చంటినదగాలంటే అలానే అంటుంది. బైకెక్కి తిరుగుతారు కదూ ;-)
అప్పూ == నాన్న
బింగుం == హాయ్/బాయ్
గాగా == టాటా
చుంచుం == నీళ్ళు
అగ్గచ్చి == టాబ్లెట్
బుజ్జుం == అన్నం
పీపీ == కాఫీ
చా == టీ
దింకుం == డ్రింకు
తెన్ == పెన్
అన్యా == అన్నయ్య (పార్థ సారథి స్వామిని చూసి అలా అంటుంది. అది చంటి దగ్గర పట్టుకుంది. అన్యా చుకుముకుచుం అంటుంది దేవుడి గదికి వచ్చి. అంటే అన్నయ్యకి దణ్ణం పెడతా అని. నిన్నా, మొన్నా నాన్న ధనుర్మాసం పూజ చేస్తుంటే బుద్ధిగా పక్కన కూచుని ఆయన పాశురాలు చదువుతుంటే ఏవేవో రాగాలు తీస్తూ పూలు చల్లుతోంది.

నచ్చిన వాళ్ళకి చక్కగా ముద్దు పెట్టి డీ కొడుతుంది. ఇవండీ సంగతులు. శైలజ గారూ, కీకీ ఎల్లుండి వెళ్ళిపోతున్నారు. నాకా పిల్ల బాగా మచ్చికైంది. మళ్ళా ఎన్నాళ్ళకో కదా... అందుకే ఇక్కడ నా ఙ్ఞాపకాల్ని పెట్టుకుంటున్నాను. ఎంతైనా పిల్లౌ పిల్లలే కదా... :-)

నాకు టపా టైపు చేసి పెట్టిన వదినకి ఒక చ్చుచ్చు (కీకీ భాషలో ఒక థాంక్స్ ముద్దు)

ఇంత సేపూ నా సుత్తి భరించినందుకు ధన్యవాదాలు

ప్రేమ లేఖలెన్నో... నా మనసు మాత్రం ఎపుడూ నీకై...

2009-12-21T22:59:00.000+05:30

ఏడాది కిందటి విషయం. అప్పటికి మేము కలిసి, అదే ఒకరినొకరం చూసుకుని కూడా దాదాపూ రెండేళ్ళు గడిచి పోయింది. తను చాలా సమస్యలెదుర్కుని ఎలాగో గట్టెక్కాడు. ఫోనులో మాట్లాడుకుని కూడా చాలా రోజులైంది. అందుకే అలా ఒక ప్రేమ లేఖ రాశాను. అందుకున్నాడు, పలకరించాడు.

సంవత్సరం తిరిగింది, తను అనుకున్నవి కొన్ని లక్ష్యాలని పూర్తి చేశాడు. అలాగే నేను కూడా ఒక చిన్న మిస్టేకు తప్ప అన్నీ అనుకున్నట్టుగానే పూర్తి చేశాను. ఇప్పుడెందుకో తను గుర్తొచ్చాడు. కాసేపు ఏదన్నా రాద్దామనుకుంటే ఏమీ తట్టటం లేదు. సరే నా జీవితంలో రాసిన ఏకైక ప్రేమ లేఖని మళ్ళా ఇలా షెడ్యూల్ చేసుకున్నాను. అప్పటి ఫ్లేవర్ మిస్ కాకూడదని, స్పెల్లింగు మిస్టేకులేవీ సరి చెయ్యటం లేదు.

చదవని వాళ్ళు చదవండి. చదివిన వాళ్ళకి మళ్ళా నచ్చితే అంతకన్నానా? :-)

ప్రియమైన నీకు,

ఎలా పిలవాలో గుర్తురాక ఏదో ఇలా సర్దుకున్నాను. బక్కబ్బాయ్.

నాకెందుకో నీకిలా ఒక లేఖ రాయాలనిపించింది. మామూలుగా రాస్తే నీవండుకోవని, నా భావాలని ఇలా మాటల మాలలలో కూర్చుతున్నాను. ఎన్నాళ్ళైంది మనం కలసి. కానీ తమాషా కదూ ఈ రోజులన్నీ ఇట్టే గడిచినాయి. ఎంత exciting సమయం ఇది మన జీవితంలో?

ఏదో చెప్పాలని మరేదో రాసేస్తున్నాను నేను. ఈ మధ్య తడబాటు ఎక్కువ ఐంది. నీ ఊహలతో. తగ్గుతుందిలే నీతో ఒక్కమాటు ఊసులాడితే. అందుకే నీ గురించి రాసుకుంటున్నాను అక్షరాలని నక్షత్రాల్లా పేర్చి ఆకాశానికి నిచ్చెన వేసి, ఎంతో ఎత్తుకెక్కి అంత పైనుంచీ నీకోసం చూడాలని ... ఎంత బాగుందో కదూ!

నిన్ను తలచినపుడల్లా నన్ను పలకరించేవి నీ మాటలే. ఎలా దొర్లిస్తావు నీ కలకండ పలుకులని? అసలిలాంటి అబ్బాయుంటాడా అనేలా. కానీ నీ మాటలు వింటుంటే... ఒక్కోసారి నవ్వొస్తుంది. చిన్న పిల్లాడు వేదాంతం మాటాడితే విన్నట్టు. అ'మాయ'కంగా చిట్టి చూపులూ, ముక్కుమీద కళ్ళజోడూ, చిన్న పిల్లాడిలా ఆ నవ్వొకటి. ఒక్కసారి నేనమ్మనై నిన్ను ఎత్తేసుకుని, హత్తేసుకుని లాలి పాటలు పాడాలనిపించేలా...

ఇంతలోనే ఒక rugged look. Derisive smile. విశ్వంలో క్షణానికో మార్పు జరుగుతుంది ట. అది నీకు నేను explain చేయలేనులే! నువ్వే నాకు చెప్పాలి. తమరి Philosophy లా. ఎందుకో అలా సడన్ గా మౌనమ్ గా మారి మరోలా చూస్తావ్. ఎందుకలా? నీకే తెలియాలి. అందరూ అనేది అదేగా? నాకు తెలుసు. నీ మౌనం వెనుక ఉన్న ప్రళయాగ్ని. కొంగ్రొత్త ఆలోచనలతో సరిక్రొత్త సృష్టి కై ధ్యానం. నీ వేగాన్ని అందుకోలేక నిన్ను నిలకడ లేనివాడంటారు. కానీ నీ నవ్వే సమాధానం. కొంటెగానో... కోపంగానో... భలే నవ్వొస్తుంది అప్పుడు నాకు అవతలి వారి భావాలను చూస్తే.

కానీ నీకొక విషయం చెప్పనా? నువ్వు సీరియస్ గా ఉన్నప్పుడే బాగుంటావు. ఒక కొత్త భావం కలుగుతుంది నాకు. నీకెన్నో సార్లు చెప్పాను. అప్పుడప్పుడూ ఓ సీరియస్ లుక్కేయమని. విన్టేనేగా.

"అమ్మాయిలు నా భుజం మీద తల వాల్చి ఓదార్పు పొందితే బాగుంటుంది. నా ఇగో చల్లారుతుంది. కానీ నాకలా నచ్చదు. వాళ్ళలా తల ఎత్తి నించుంటేనే నాకు వారి అందం తెలుస్తుంది," ఎంత మాటన్నావు? మిగతా మగాళ్ళు నిన్ను చంపేయరూ. చాలా మంది కోరుకునేది ఆ డామినేషన్ ని ఎక్జర్ట్ చేయాలనే కదా! జీవితాన్ని అలా తీసుకునే ఆ అలవోక తనం నిన్ను ఎంత మంది దృష్టిలో పలుచన చేసింది. ఒకసారి ఎవరో ఆ మాటే అంటే... "మంది ఎక్కువైతే మజ్జిగ పలచన ఔతుంది. కానీ ఆ మజ్జిగే ఎందరి దాహాన్నో తీరుస్తుంది." నాకు మళ్ళీ నవ్వొచ్చింది. నిజం వింటే నాకు నవ్వే వస్తుంది. ఒక చిలిపి నవ్వు నవ్వి నా ఎదను మీటుతావు. కానీ ఆ మాటలే చిన్న పిల్లాడిలా తమాషాగా. ప్రేమకి అర్ధం చెప్పావే... ఎంత నిజం! నా అంత నిజం. ఎవరికన్నా అర్ధం కాక పోయినా అదే నిజం. నీ ప్రేమ.

ఎందుకిదంతా అంటావా? 'ప్రేమరా కన్నా...!' అలిసిన వేళ నీ తలంపులే నాకు ఒక గొప్ప టానిక్. అందుకే ఇలా.

ఒక్కసారి సీరియస్ గా ఓ లుక్కేయవూ!

ప్రేమతో...

నీ... (కాదు కాదు నా)

కిరా.

P. S. ఈ సారి మరొక చిన్న కోరిక. మారికాస్త అగ్రెసివ్ గా తాయారవాలని నా ఆశ. అలాగే నీ లక్ష్యాలన్నీ పూర్తిచేయాలని కోరిక.

నేనూ శ్రీరామ్ చిట్స్ లో చేరాను, ఒక కవిత రాశాను :-)

2009-12-09T22:38:00.000+05:30

ఈ ఒక్క సారికీ నాలో నేను అక్కడ చూసుకున్నాను. మీరు కూడా చూస్తారా?

గోధూళి లేఖ

2009-12-04T00:59:00.000+05:30

కొన్ని సార్లు ఎక్కడైనా కామెంటేప్పుడు చంటి అర్ధోక్తిలో ఆపేస్తాడు. అందులోనూ ఒకరకమైన అందం ఉంటుంది. అలాంటిదే ఈ చిన్ని కవిత. గొప్ప అనటం లేదు కానీ, ఒకటి రెండు చమకులున్నాయి.

ఎక్కడెక్కడో ఎందుకు? ఒక చోటే ఉంటే ఎప్పుడైనా ఆలోచన వస్తే సంపూర్తి గా మార్చవచ్చు కదా అని ఇలా...

చంద్రోదయానికై ప్రకృతి కాంత
వేచి చూస్తూ గోధూళితో
ఆకసానికి లేఖ రాసి పంపింది
రాకేశుని జాడ తెలిస్తే కబురంపవమ్మా
చుక్కల చీరె కట్టుకొనే నెచ్చెలీ

ఓపలేకున్నది నీ ప్రియ సఖియని

గోధూళి తో లేఖ ఎందుకో తమాషాగా అనిపించింది. ఆకాశానికి పెట్టిన పేరు ముచ్చటగా లేదూ...

ప్రేమంటే అర్ధమైందా రోజు

2009-12-02T01:20:00.000+05:30

డిసెంబరు నెలంటే నాకు చాలా ఇష్టం. ఎందుకంటే నాకు బాగా ఇష్టమైన పండగ వస్తుందీ నెలలో. అదే ధనుర్మాసం. తెల్లవారు ఝామునే లేచి చక్కగా పూజ చేసుకుని ప్రసాదం తీసుకున్నాక రోజు మొదలపెట్టటం అబ్బ. తల్చుకుంటేనే భలే ఉంటుంది. చలి చలిగా ఉన్న సమయంలో చన్నీటి స్నానం, అమ్మ ఆండాళ్ వ్రాసిన పాశురాలు, కమ్మనైన కట్టెపొంగలి (వెణ్‍పొంగళ్), మధ్య మధ్యలో చక్ర పొంగలి (పేర్లు చెప్పి నోరూరిస్తున్నానా?) అంతా అయ్యాక పార్థ సారథి స్వామి దర్శనం (చెన్నైలో ఉన్న రెండేళ్ళుగా బాగా అలవాటైంది) మనసెక్కడికో వెళ్ళిపోతోంది.

అదిగాక నెలాఖరులో నేను పుట్టటం (నాయగనాయ్ పాశురం రోజున, అంటే ఆ పాశురం ముగిసిన రోజున, లేదా తెల్లవారితే మరుసటి పాశురం వస్తుందనగా) ఇవన్నీ ఆనందానుభూతులు కాక మరింకేమిటి? ఇంకా కాస్త ఉంది కాబట్టే ఈటపా. ఈ సంవత్సరం నాకు ధనుర్మాసం జరుపుకునే అవకాశం లేదు. రాదు కూడా. అందుకనే ఆ మధురానుభూతులని అక్షరబద్ధం చేసుకుందామని. మరి నేను ధనుర్మాసంలో పుట్టాను కదా. అందుకే నేమో నాకీ నెలంటే అంత ఇష్టం.

పొద్దున వదిన ఫోను చేసి మాట్లాడింది. తనకి కూడా చంటంటే ఇష్టం. తంబీ అంటూ అభిమానంగా ఉంటుంది. తనతో మాటల సందర్భంలో ఈసారి పుట్టినరోజెలా చేసుకోవాలనుకుంటున్నావు? అని అడిగింది. నాకు ఊహ తెలిసినప్పటినుంచీ, నాన్న చాలా బాగా సెలెబ్రేట్ చేసేవారు. మై లిటిల్ ప్రిన్సెస్ అంటూ ఆయన చేసినంత ఘనంగా వేరొకరు అలా చేయరేమో (అందరు కూతుళ్ళూ అలాగే అనుకుంటారా?) ఏమో మరి మా నాన్నని చూసిన వారెవరూ ఆ మాట అనరు. ;-)

కానీ నిరుడు జరిగినంత బాగా ఎప్పుడూ జరగలేదు. నాకివాళంతా అవే ఆలోచనలు. సాధారణంగా చాలా ప్రాక్టికల్ గా ఎమోషన్‍లెస్ గా ఉండే నేను ఈ నెలలో మాత్రం అలా ఉండలేను. అమ్మ గుర్తొస్తూనే ఉంటుంది. కళ్ళు చెమరుస్తూనే ఉంటయి. నామీద నాకే కోపం వస్తుంది. But last year was entirely different. Dad had nothing to do with my birthday. అప్పుడు నేను పిన్ని కూతురు పెళ్ళిచూపులని హైదరాబాదులో ఉన్నాను.

*** *** ***

హఠాత్తుగా మెలకువ వచ్చింది. ఎదురుగా చూస్తే తను. చిన్నగా నవ్వాను. చేతులు కట్టుకుని నవ్వుతున్నాడు. క్రితం రోజు చూసిన చిరు గడ్డం లేదు. నల్ల ఎంబ్రాయిడరీ ఉన్న షర్ట్, బ్లూ జీన్స్ వేసుకున్నాడు. ఆశ్చర్యంగా తననే చూస్తూ ఏదో అనబోతున్నంతలో తన వెనగ్గా నాన్న వచ్చారు. నేను లేవబోయాను. తను చొరవగా ముందుకొచ్చి నా తల తన చేతుల్లోకి తీసుకుని అన్నాడు. ఎన్ని విషెస్ కావాలి?

నాకప్పుడు వెలిగింది. ఆరోజు నా పుట్టినరోజని. ఎన్నివ్వగలవు? అడిగాను. లేచి కూచుని. మ్మ్! ఎన్ని కావాలి? మురిపెంగా అడిగాడు. నాన్న మాత్రం అక్కడే నించుని చూస్తున్నాడు అర నవ్వుతో. చంటి నా పక్కన కూచున్నాడు. ఇన్ని. చేతులతో చూపాను. బార్లా జాపి. నాకూ ఆ చిన్నతనపు చేస్టలు గుర్తొచ్చాయి. సరే రా. వెళ్దాము. అన్నాడు. ఈ సమయంలోనా అనే సంశయం నాకు రాలేదు. ఒక్క నిమిషం. అన్నాను. దేనికి? తను అడిగాడు. పళ్ళు తోముకుని, డ్రస్ ఛేంజ్ చేసుకోవాలోయ్ బక్కబ్బాయ్. అన్నాను. హ్మ్! డ్రస్ ఛేంజ్ సరే కానీ, నో దంత ధావనం. అన్నాడు నవ్వుతూ. పాచి నోటితోనే బైటకి? అడిగాను. అప్పుడే పుట్టిన పాపాయిలు పళ్ళు తోముకోరు తెలుసా? నువ్వు తొందరగా వచ్చేయ్. అన్నాడు. నాన్న కూడా తొందర పెట్టటంతో నేను అలాగే డ్రస్ మాత్రం మార్చుకుని వెళ్ళాను. వెళ్ళబోయే ముందు టైమ్ చూస్తే అప్పుడు 3:45 AM.

ఇద్దరం ఆ చలిలో అలా నడుచుకుంటూ వెళ్తున్నాం. చాలా రోజులైంది కదా. అందుకే నిన్ను ఈసారికి నాకొదిలెయ్యమని మీ నాన్న గారితో చెప్పాను. అన్నాడు. దారిలో. ఎక్కడిదాకా? అడిగాను. నిన్ను నేను కిడ్నాప్ చేశాను. కిడ్నాప్ ఐన వాళ్ళడిగిన ప్రశ్నలకి సమాధానాలు చెప్పరు. అన్నాడు సీరియస్ గా. ఓ అవునా నవ్వాను. నేనలా నవ్వుతుంటే సడన్ గా నావైపు తిరిగి నా గడ్డం మీదున్న డింపుల్ మీద ముద్దెట్టాడు. నాకాశ్చర్యం. ఇద్దరం అప్పటికి కల్సి రెండేళ్ళు దాటింది. అప్పట్లో మరీ ఇంత చొరవ ఉండేది కాదు. పైగా ఇన్నాళ్ళలో ఫోనులో కూడా మాట్లాడుకుంది రెండు మూడు సార్లే. నిన్న ప్రొఫెసర్ ఇగోర్ మాథ్యూస్ అంకుల్ వాళ్ళింట్లో చూసినప్పటి నుంచీ తనలో కాస్త మార్పు వచ్చింది. ఇంతకు మునుపిలా ఉండేవాడు కాదని కాదు. కానీ తనలో మరింత చలాకీ తనం.

అలా అలా నడుస్తూ దాదాపూ అసెంబ్లీ దగ్గరకి వచ్చాం. ఇక్కడాగుదామా? అన్నాడు. అక్కడ కాసేపు నించుని కబుర్లు చెప్పుకుంటుండగా తన ఫ్రెండు ఎవరో వచ్చారు. ఆయన పేరు నరసింహన్ ట. (సాక్షి రామన్నయ్య నరసింహన్ వీడు కాదులే అని అప్పుడప్పుడూ ఈమధ్య జోక్ చేస్తుంటాడు). వచ్చి ఏదో డబ్బా ఇచ్చాడు. తను అది తీసుకుని నాకిచ్చి ఓపెన్ చెయ్యమన్నాడు. నేను ఆ భరిణెని అందుకుని చూస్తూ నిలబడ్డాను. ఇంతలో ఒక ఆటో వచ్చి మా ముందాగింది. అందులోంచీ ఒకావిడ దిగింది. తిన్నగా నా దగ్గరకు వచ్చి హాప్పీ బర్త్ డే అని చెప్పింది. నాకాశ్చర్యం. ఎవరావిడా? అని. నన్ను ఆ భరిణె ఓపెన్ చయ్యమని అన్నాడు మళ్ళా. నేను ఓపెన్ చేసి చూద్దును కదా. అందులో ఏదో కలర్ లెస్ లిక్విడ్. కొంచం తెల్లగా ఉంది. ఎప్పుడు చూడలేదది. తాగమన్నాడు. నేను దాన్ని నోట్లో పోసుకున్నాను. భలే రుచి. ఎప్పుడూ చూడలేదది. ఆ వచ్చినావిడ ఆప్యాయంగా నా తల నిమిరి ఆటో దగ్గరకు నడిపించుకుని వెళ్ళింది.

మేమిద్దరం బైక్ మీద వస్తాం. మీరిద్దరూ ఆటోలో వెళ్ళండి. అని చెప్పటంతో వెళ్ళాను.

*** *** ***

ఆవిడతో వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళాను. ఆవిడ పేరు శైలజా రామనాథన్. నరసింహన్ వాళ్ళ అక్కయ్య. నరసింహన్ చంటి స్నేహితుడు. అప్పుడప్పుడూ మాటల సందర్భంలో వింటమే తప్ప ఛూడటం జరగలేదు. శైలజ గారికి నెల క్రితమే డెలివరీ అయిందట. కూతురు. చంటి నా గురించి చెప్పి అక్కా! కాసిని నీ పాలు ఇస్తే తనకి పుట్టినరోజు బహుమతిగా ఇస్తాను. ఇస్తావా? అని అడిగాడట. వెంటనే ఆమె ఒప్పుకోవటమే కాకుండా నేను అవి తాగేటప్పుడు దగ్గరుంటానని వచ్చిందట. నాకైతే నోట మాట రాలేదు. కాసేపలా ఉండి పోయాను. ఎవరో తమ్ముడి స్నేహితుని కోసం బాలెంతరాలు అంత చలిలో అంత పొద్దున్నే రావటం!!!??? నిజమేనా? అది సరే. ఏదైనా ఖరీదైన బహుమతిస్తారు. ఎంత గ్రాండ్ గా సెలెబ్రేట్ చేశామని చూస్తారు. కానీ... వెలగట్టలేని అనుభూతిని నా సొంతం చెయ్యటం? తన ఆలోచనకి నాకైతే ఆనందంతో కన్నీళ్ళొచ్చాయి. ఒక్కసారి మనసారా తనని హత్తుకోవాలని అనిపించింది. తను నరసింహన్ తో ఏదో మాట్లాడుతూ వేరే గదిలో కూచున్నాడు.

శైలజ గారన్నారు. తన వైపు చూపిస్తూ, అలాంటి మనిషి ఉన్నాడంటే చాలా ఆశ్చర్యంగా ఉంటుంది. పైకి చెప్పడు కానీ, భలే అభిమానం తనకి. అనుకోని విధంగా ఆశ్చర్యానందాలకి గురిచేస్తుంటాడు. ఎవరూ ఊహించని రీతిలో. మాకందరికీ తనంటే చాలా అభిమానం. నరసింహన్ కైతే తను ఏది చెపితే అంత. అంతలా ఏముందబ్బా తనలో అని చాలా ఆశ్చర్యంగా ఉండేది నాకు మొదట్లో. వాడు గుండెని తాకే ప్రేమని చూపుతాడు. ఏమీ ఎరగనట్టుంటాడు. అది అనుభవిస్తేనే కానీ తెలియదు. నాకూ ఈమధ్యే అనుభవంలోకి వచ్చింది. నిన్న ఫోన్లో నాకీ విషయం చెపుతుంటే చాలా ఆశ్చర్యం వేసింది. అసలా ఆలోచనలోని క్రియేటివిటీ నాకు భలే నచ్చింది. పుట్టిన రోజు బహుమతిగా అమ్మ పాలు. నాకైతే కళ్ళంబట నీళ్ళు ఆగలేదు. ఒకరకమైన ఉద్వేగం. పళ్ళు కూడా తోముకోకుండా నిన్నిలా తీసుకొచ్చాడంటే నిన్ను ఎంతలా పసిపాపను చేశాడో చూడు. అన్నారు. ఆ మాటలనేప్పుడుఆవిడ కళ్ళలో తడి. లేచి నన్ను ముద్దు పెట్టుకున్నారు. నాకిప్పుడు ఇద్దరు పిల్లలు. కీర్తి, నువ్వూ. నా పాలు తాగావు కదా... అంటున్న ఆవిడ కళ్ళలో మెరుపు. నా జీవితంలో మర్చిపోలేను.

వెళ్ళొకసారి మాట్లాడు. అన్నారావిడ నాతో. నేను ఆ గదిలోకి వెళ్ళగానే నరసింహన్ బయటకొచ్చాడు. నేనెళ్ళి తన పక్కన కూచున్నాను. Now... how many wishes do you want? అన్నాడు. ఏమనాలో కూడా తెలియక నోట మాట రాకుండా అలా నవ్వుతూనే ఉన్నాను. సో, ఇన్ని చాలా అన్నాడు. నన్ను ఫొటో తీసి, ఆ నవ్వుతున్న భంగిమలో. అప్పుడెప్పుడో నాన్న నరసరావుపేట గడియార స్థంభం దగ్గర తీసిన ఫోటో తర్వాత నాకు బాగా నచ్చిన ఫొటో అది.

ఆరోజు చాలా సేపు వాళ్ళింట్లోనే ఉన్నాను. నరసింహన్ వాళ్ళ అమ్మా, నాన్నా, అందరూ చాలా ఆప్యాయంగా చూసుకున్నారు. శైలజ గారైతే అన్నం కూడా నన్ను తిననివ్వలేదు. ఆవిడే కలిపి పెట్టారు. చెప్పలేని ఆనందం నా సొంతమైందా వేళ. అమ్మంటే తెలిసిన వాడికే కదా. ప్రేయసి విలువ తెలిసేది. :-)

శైలజ గారు అన్నయ్య పెళ్ళికీ రిసెప్షన్ కీ వచ్చారు. మేమెంత గౌరవించినా నాకావిడ పంచిన ప్రేమకి సరితూగునా?

ఏకాంత వేళ...

2009-11-17T22:58:00.000+05:30

ఇంకాసేపట్లో రోజు మారబోతోందనగా నాకు ఫోను వచ్చింది. ఇంత అర్ధరాత్రి నాకు ఫోనెవరబ్బా??? (ఎందుకంటే ఇండియాలో అప్పుడు తెల్లవారు ఝాము సమయం. ఇక్కడైనా సరైన సమయమైతే కాదు.) అని ఆలోచిస్తూ ఫోనులోకి చూస్తే తను. సాధారణంగా చాట్ తప్ప ఫోను చెయ్యడు. నేనే చేసి మాట్లాడతాను అప్పుడప్పుడూ. అమ్దుకే ఏమన్నా మిస్డ్ కాల్ ఇస్తున్నాడేమో అని మొదటి సారి లిఫ్ట్ చెయ్యలేదు. పని మధ్యలో ఉంది కదా నేనే తరవాత చేద్దామని ఊరుకున్నాను. వెంటనే మోగింది. ఏదైనా ముఖ్యమైన పనుందేమో అని ఫోను ఎత్తాను.

"హలో...!"

"హేయ్ కిరా!"

"నువ్వూ ఈటైమ్ లో... సర్ప్రైజ్"

"I just want to disturb you"

"Really? So, then how am I disturbed?"

"నువ్విప్పిడేమి చేస్తుంటావ్? నాకు అది తెలుసు. You now are in an important work. Surely analysing the market," పెద్దగా నవ్వు వినిపించింది.

సరిగ్గా ఊహించాడు. "విషయం లేకుండా నువ్వు ఫోను చెయ్యవు కదా." నేనూ నవ్వాను.

"నీకో పోయెం డిక్టేట్ చేస్తాను. దాన్ని తెలుగులోకి అనువదించు."

"అయ్యగారు మంచి మూడ్ లో ఉన్నట్టున్నారు?" నవ్వాను.

"ఊఁ కొండ (తిరుమల) పైకెళ్తున్నాను. " డిక్టేట్ చేస్తుంటే రాసుకున్నాను. ఎక్కడో చదివిన గుర్తుందే అని ఆలోచనలో పడ్డాను. ఒక్క నిమిషం రెండు వైపులా మౌనం. "ఏంటీ నేను గుర్తొచ్చానా?" అన్నాడు.

"మరువంలో రాశావు కదూ ఇది?"అడిగాను."

"అవును," అటు నుంచీ సమాధానం వచ్చింది. "ఎప్పటిలోగా ఇస్తావ్?"

"నీకు టైమ్ ఎంతైంది?" అడిగాను.

"నాలుగున్నర."

"ఆరుగంటలకి ఫోను చేస్తాను."

మళ్ళా చిన్నగా నవ్వాడు. "అంత చిన్న/ఈజీ కవితకంత సేపా?"

"ఐతే నువ్వు కొండ మీద దిగగానే చెప్పేస్తాను."

నిజమే కవిత చాలా చిన్నది. గ్రమెటికల్‍గా కూడా తన స్థాయిలో లేదు. పైగా కొంచం ప్రాస మీద దృష్టెక్కువ ఐనట్టనిపించింది. ఇక అనువదిద్దామని నిర్ణయించుకుని అన్నాను. "డన్ చంటీ!"

ఆపైన ఇద్దరం కాసేపు మాట్లాడుకుని ముగించేశాము. మాట్లాడుతూనే నేను అనువాదం ఎలా చెయ్యాలా అని ఆలోచనలో పడ్డాను. చూద్దును కదా ఎలా మొదలెట్టాలో తెలియటం లేదు. చూడబోతే ఏదో చిన్న romantic poem లా ఉంది. తనదైన శైలిలో ఆశావాదం కనిపించలా. ఏదో lighter pathos (ఫ్రేజ్ బాగుందా? ;-) మామూలుగా తన వాటిని తనే అనువదించుకునే అలవాటున్న తనకి ఈ అనువాదం బాధ్యత అప్పగించాలనే ఆలోచన వచ్చిందంటే ఏదో మతలబుండుండే ఉంటుందని ఆలోచనలో పడ్డాను.

వెంటనే ఫోను చేసి, "చిన్న హెల్ప్ కావాలి," అన్నాను.

"loneliness కి నువ్వు ఏ పదం వాడతావో ఆ పదాన్ని బట్టి మూడ్ మారిపోతుంది. ట్రయ్ చెయ్యి," అన్నాడు.

చాలా సేపాలోచించి రెండు వెర్షన్లు సిద్ధం చేశాను.

*** *** ***

కవితని మక్కికి మక్కీ దించ లేదనువాదంలో. వీలైనంతలో నా స్వంతం చేసుకుని కేవలం ఆ స్పూర్తి మాత్రమే తీసుకున్నాను.

ప్రకృతిలోని సొగసులు

నీ నడకలోని హొయలు

ఆటలాడి ఏకాంతం వేళ నన్ను

పరవశింపజేశాయి

వంటరినై ఉన్న నన్ను

మీ సొగసు చూసిన క్షణం

పాడించింది యుగళగీతం

మన ఇద్దరి ఙ్ఞాపకంగా

ఇక రెండొ వెర్షన్ కాస్త కొంటెగా ఉంటుంది. అది మన B&G లో ఇక్కడ

Anyway, the original is better of the three as usual. తను కూడా రాశాడు. అదీ వస్తుందేమో మరి!

ఏదో చిన్న ప్రయత్నం చేశాను. చూసి ఎలా ఉందో చెప్పండి.

గుండె ముక్కలైంది

2009-11-12T22:21:00.000+05:30

మమతలెన్నో చూపావు,

నిజమని నా మనసు నమ్మింది.

ప్రేమనెంతో పంచావు,

అంతా నాకేమోయని పిచ్చి మెదడు

మిడిసి పడింది.

ఊసులెన్నో చెప్పావు,

బాసలెన్నో చేశావు,

చివరికి దూరం పెట్టావు.

మనసు భారమైంది,

మెదడు మొద్దు బారింది,

ఆశ ఓడి పోయింది,

చివరికి నా

గుండె ముక్కలైంది

ఏదో different genre try చెయ్యాలని రాసిందే తప్ప ఇంకేమీ లేదు. ఎలా ఉందేంటి? ;-)

నా జెనీవిహారం B&G లో

2009-11-04T21:55:00.000+05:30

జెనీవాకు సంబంధించిన ఫొటోఫీచర్ B&G లో ఇక్కడ చూడండి. సేకరణలు, తీసినవి, చూసినవాటికి సంబంధించి నేను తీయకున్నా అందుకున్నవీ, అలా అలా కొన్ని అపురూపమైన నా ఙ్ఞాపకాలు...

అమ్మిని నేను

2009-10-28T22:44:00.000+05:30

బంగరు బొమ్మవు నీవు అన్నాడు తను!
అన్నా కదా... బొమ్మను కాను,
అమ్మను కాబోయే అమ్మిని నేను
పక పకా నవ్వాడు
లోకమంతా నాదే అన్నట్టు

అందం

2009-10-12T19:45:00.000+05:30

ఎచటనైతే భయముండదో...

ఎచటనైతే కంట నీరొలకదో...

ఎప్పుడైతే ప్రపంచంలో అసత్తువుండదో...

ప్రేమైక జీవనం వర్ధిల్లు సమయాన

సృష్టి అందం ఇనుమడిస్తుంది.

కనులు తెరచి చూస్తే...!

2009-10-07T18:22:00.000+05:30

పెనుగాలికి ఆమె మేలిముసుగు ఎగిరితే
ఆమె నవ్వు చూసి నేను నిరుత్తరుడనయ్యాను

ప్రేమాతిశయంతో ఉన్న ఆమె దృక్కులకు
నా హృదయం కరగి ప్రవహించింది

పసిడి పలుకు విని
నా ఇనుప గుండెకు పట్టిన
తుప్పు రాలిపోగా

కనులు తెరచి చూస్తే ఎదురుగ ఉన్నది అమ్మ.

పుదోవ్కిన్ "The Mother" సినిమా చూశాక, D H Lawrence "Sons and Lovers" చదివాక నాలో కలిగిన అనుకోని స్పందన.

నాన్న తీసిన ఫోటో - నరసరావుపేట గడియార స్థంభం

2009-09-28T16:41:00.000+05:30

దీన్ని నేను ఇంతకు ముందు నరసరావుపేట్రియాట్స్ కోసం రాశాను. నా బ్లాగంతా నా తీపి ఙ్ఞాపకాల మయం. అందుకే ఇక్కడ ఆ బ్లాగు ఓనర్ సుజాత గారిని అడిగి ఇక్కడ మళ్ళా ప్రచురించుకుంటున్నాను.

మా నాన్నగారు ఒకసారి ఊరికి వెళ్ళాలంటే నేను వెంటా పడ్డాను. నాకు అప్పుడు ఆరేళ్ళుంటాయి. ఇంట్లో నాయనమ్మ, అన్నయ్యా ఉన్నా ఎందుకో నాకు అప్పుడు నాన్న వెళ్తుంటే దిగులుగా అనిపించింది. సరే అని నాన్న నన్ను కూడా తీసుకెళ్తానన్నారు. వెళ్ళేది ఏ ఊరో కూడా తెలియదు కానీ నాకు చిన్నప్పటి నుంఛే దూర ప్రయాణాలంటే చాలా ఇష్టం. అందులోనూ రైల్లో సింగిల్ సీటు ఉన్న వైపు కూఛోడం చాలా బాగుంటుంది ఇప్పటికీ.

సగం దూరం వెళ్ళాక తెలిసిమ్ది నాకు వేళ్ళేది నరసరావుపేట అనే ఊరికి అని.

"నాన్నా! ఆ ఊరు పెద్దదా?" అడిగాను. "లేదమ్మా చిన్న ఊరే," న్నారు. కొంచం ఆశ్చర్యపోయాను. "చిన్నదంటే ఎంత ఊరు నాన్నా? మన ఇల్లంత ఉంటుందా?" అని అడిగా. దానికి నాన్న నవ్వి, చూద్దువు." అన్నారు.

ఒక చిన్న ఊరంటే ఎంతుంటుందబ్బా అనుకుంటూ నాన్న ఇచ్చిన బొమ్మల పుస్తకం తీసుకుని చదూకుంటూ కూచున్నాను. మొత్తానికీ నా నిరీక్షణ ఫలించి ఎలాగోలా సాయంత్రానికి ఆ ఊరు చేరాం. మా ఇల్లంత చిన్నది కాక పోయినా మా వైజాగు కన్నా ఖచ్చితంగా చిన్నదే అని ఆ రైల్వే స్టేషన్ చూసి అర్థం అయింది.

నాన్న స్నేహితుడైన శర్మ గారింటికి వెళ్ళే దారిలో నాను జాగ్రత్తగా అన్నీ పరిశీలిస్తుంటే నాకో పేద్ధ భవంతి కనబడింది. అదేంటో కనుక్కుందామని నాన్నని అడిగితే దాన్నే గడియారస్థంభం అంటారని, ఆ ఊళ్ళో ఒక ల్యాండ్ మార్కని చెప్పారు. అదెందుకో పొడుగ్గా ఉండి నాకు కాస్త నచ్చింది.

అక్కడ శర్మగారి పిల్లలతో ఆ రోజుకి ఆడుకున్నా. మర్నాడు వాళ్ళ అమ్మాయితో స్కూలుకి కూడా వెళ్ళాను. సాయంత్రం రాగానే నన్ను ఎక్కడికన్నా తీసుకుని వెళ్ళి చూపించమన్నాను. అంతకు ముందు నేను నాన్న తో చెన్నై, బాంబే వెళ్ళి ఉన్నాను. అలాగే ఈ ఊళ్ళో కూడా బీచి ఉంటే చూపించమన్నాను. శర్మ గారు నవ్వి, మా ఊళ్ళో బీచి లేదు కానీ మనందరం కాసేపు బజారుకెళ్ళి ఏమన్నా కొనుక్కుందాం అని అన్నారు.

ముందు అందరం కలసి ఏదో పార్కుకి వెళ్ళాము. నాకది అంతగా నచ్చలేదు. వీజీపీ గోల్డన్ బీచి, వైజాగు బీచీ చూసిన నాకు అది పెద్ద గొప్పగా అనిపించలేదు కానీ చాలా మంది పిల్లలు అక్కడ హుషారుగా ఆడుకుంటూ కనిపించారు.

అక్కడి నుంచీ ఒక షాపులోకి వెళ్ళాం. అక్కడ కొన్ని బొమ్మలు చూశాం. శర్మగారు, "చందూ (రామచంద్రాచార్యులు), అమ్మలుకి నేను బొమ్మ కొనిపెడతాను. నువ్వు కాదంటే ఒప్పుకోను ," అన్నారు.

ఈ అమ్మలూ తుమ్మలూ నాకు నచ్చవు స్వామీ అందామనుకున్నా ఏదో పాపం బొమ్మ కొనిపెడతానన్నారు కనుక అలా క్షమించేశాను. అక్కడ కొన్న బొమ్మ ఒక కుందేలు, దాని వీపు మీద పిల్ల. నాకది భలే నచ్చింది. తల్లి కుందేలు, పిల్ల కుందేలు. భలే అనుకున్నాను. అందుకే నాకు బాగా నచ్చిందేమో!

దాన్ని గట్టిగా పట్టుకుని నాన్న భుజానెక్కి నేను సగర్వంగా అలా వాళ్ళతో మళ్ళా ఆ గడియారపు స్థంభం సెంటరుకి వెళ్ళాను. "మీ ఊళ్ళో పెద్ద పెద్ద బిల్డింగులు లేవేంటీ?" అన్నా. "మాది చిన్న ఊరుకదమ్మా. అందుకే చిన్న చిన్న బిల్డింగులే ఉంటాయి," అన్నారు శర్మగారు.

"సృజీ, మీది పెద్ద ఊరా?" అడిగింది స్వప్న. శర్మగారమ్మాయి. "అవును," అన్నా గర్వంగా. "అంటే మా ఇల్లంత ఉంటుందా?" అందా అమ్మాయి ఆశ్చర్యంగా. నాన్న పెద్దగా నవ్వారు. నా ప్రశ్న గుర్తొచ్చి.

"ఇదిగో గడియార స్థంభం సెంటరు. ఇక్కడ బేకరీలో ఏదన్నా తింటావా?" అన్నారు శర్మగారు. కానీ నేను ఆ గడియార స్థంభాన్నే తదేకంగా చూస్తూ నించున్నాను. "నాన్నా! నన్నక్కడ ఫొటో తియ్యవా?" అడిగాను. నాన్న కెమేరా బయటకి తీసి నన్ను తీసుకెళ్ళి అక్కడ నించో పెట్టి ముందు స్వప్నతో, తరువాత సింగిల్ గా రెండు శ్నాప్స్ తీశారు.

"ఏంటా పోజు? నువ్వేమన్నా విక్టోరియా మహారాణివనుకుంటున్నావా?" శర్మగారు నవ్వుతూ అన్నారు ఫొటో అయ్యాక.

"అవును. తను నా లిటిల్ ప్రిన్సెస్," నాన్న అన్నారు.

ఆ రాత్రికే మా ప్రయాణం వైజాగుకి. ఇప్పటికీ ఆ బొమ్మ ఉంది నా దగ్గర. అలాగే అక్కడ తీసిన ఫొటో గురించి!!!

ఆ పోటో ఒక రకంగా ఉండేది. ఆ లైటింగు ఎఫెక్టుని నాన్న ఎలా తీసుకొచ్చారో తెలీదు కానీ చాలా స్టైలిష్ గా, నేను తల ఎత్తుకుని ఇచ్చిన పోజుని బాగా కాప్చర్ చేశారు. అది రెండు కాపీలుండేవి.ఒకటి ఇప్పటికీ నాన్న డెస్క్ మీద ఫ్రేములో భద్రంగా ఉండగా మరొకటి దురదృష్టకరమైన పరిస్థితుల్లో పోయింది. అది ఎప్పుడూ నా పుస్తకాల్లో ఉండేది. నేను ఇంటర్మీడియేట్ లో హాస్టల్ లో ఉన్నా కొన్నాళ్ళు. ఒకబ్బాయి నేను ఐలవ్యూ చెప్పలేదని ఫస్టియర్ పరీక్షల ముందు నా పుస్తకాల్ని సైడు కెనాల్లో పడేశాడు. మాథ్స్ నోట్స్ లో ఉన్న ఆ ఫోటో నాకు కాకుండా పోయింది.

నాకైతే చాలా బాధనిపించింది. ఎప్పుడన్నా గుర్తొస్తే బాధగా ఉంటుంది. నాన్నకి బాగా నచ్చిన ఫొటో అది. నా వెనుక గడియారస్థంభం బ్యాక్ గ్రౌండ్.

ఈ మధ్య చంటి నన్ను ఆ ఫొటో కాపీ అడిగాడు. నాన్న నవ్వుతూనే దాన్ని ఇవ్వనన్నారు. బయటకు తీస్తే పోతుందని. "ఫొటో నా దగ్గర ఫిజికల్ గా ఉండకపోవచ్చు కానీ దాన్ని చూసిన అనుభూతి చెరిగిపోదు లెండి," అన్నాడు.

నాకూ అనిపించింది. అవును ఆ ఫొటో నా దగ్గర లేదు కానీ ఆ ఙ్ఞాపకం ఎప్పుడూ నాతోనే ఉంటుంది కద. :-)

అదండి. నా నరసరావుపేట గడియారస్థంభం ఙ్ఞాపకం. ఎందుకో చిన్న ఊరే కానీ, నాకు బాగానే నచ్చింది. ఎక్కువ దూరం వెళ్ళాకుండానే అన్నీ దొరుకుతాయని, నీటి సౌకర్యం ఎక్కువనీ, వదిలి వెళ్ళాలంటే చాలా బాధగా ఉందనీ, శర్మగారు ట్రాన్స్ఫర్ అయి వెళ్ళేటప్పుడు నాన్నతో అన్నారట.

ఈ మధ్య ఈ పేట్రియాట్స్ చదివాక, నాకు ఆ చిన్ననాటి ఙ్ఞాపకం గుర్తొచ్చింది. నా అనుభూతినీ పంచుకుందామనీ.

నా ప్రతిరూపానికి శుభాకాంక్షలు!

2009-09-28T02:34:00.001+05:30

మై డియర్ లిటిల్ ప్రిన్సెస్,

ఇవాళ నాకెంత సంతోషంగా ఉందో తెలుసా? ఎప్పటి నుంచో నువ్వు ఇన్విటేషన్ పంపినా ఆగాను. మీ మధ్య నా కథలెందుకులే అని. మరివాళ అసలూరుకోలేక పోయాను.

నాకూ బాగా రాయటం వచ్చనే ఇలా అందరూ నిద్దరోయాక మొదలెట్టాను. నా ఆనందాన్ని ఇలా అక్షరబద్ధం చేసుకుందామని. నిన్న సాయంత్రం చూసిన అద్భుతమైన దృశ్యం . నువ్వలా కూచుని నీ ల్యాప్ టాప్ లో చాట్ చేస్తుంటే నీ చంటి (అవును నీకే) నీ వళ్ళో తల పెట్టుకుని పడుకుని నీ జుట్టుతో ఆడుకోవటం! నువ్వు చిరునవ్వుతో తనని మధ్య మధ్యలో పలకరించటం. It's quite a sight. ఆ అందమైన దృశ్యం చూస్తే నాకేమి గుర్తొచ్చిందో తెలుసా? నిన్ను మొదటిసారి నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నప్పటి అనుభూతి. ఇంకా పూర్తిగా కళ్ళుకూడా తెరవని పసి కందువి. నీ చంటి అలా నీ వళ్ళో ఒక చిన్న పిల్లాడిలా నిన్న!

నిన్ను నేను నా చేతుల్లో పొదుఉకుని ఒక వంక నా శరీరంలో సగం నన్నొదిలి వెళ్ళిపోయిందనే ఆలోచన ఒక కంట నీరొలికిస్తుంటే... నా ప్రతి రూపాన్ని చూస్తున్న ఆనందం మరొక కంట. A sense of mixed emotions. అలా ఆరోజు నిన్నలా చూసుకుంటూ ఎంతసేపుండిపోయానో!

మళ్ళా అలాంటి అనుభూతి నిన్న కలిగింది. ఎంతలో ఎంత మార్పు. నిన్న మొన్న నా చేతుల్లోని చంటి పాప ఈనాడిలా ’చంటి’ పాపై, తనకి కంటి పాపై, ఇంతెత్తునెదిగి! నిజం. నమ్మలేకుండా ఉన్నాను ఇంకా. ఎంతెత్తు ఎదిగావురా సృజన వల్లీ నువ్వు. మొన్న మొన్న సాధించిన డాక్టరేట్ సంపాదించిన దానికన్నా, ఇవాళ బాధ్యతని అతి తేలికగా నెరవేర్చిన నువ్వేనా ఆరోజు నాచేతుల్లో ఉన్న పసి కందువి?

చంటి, ధన ఎంత కష్టపడ్డారు? అసలెలా ప్లాన్ చేశారో కదా!అంత మందిలోనూ ఒకరైనా మాటనకుండా. అన్నయ్య రిసెప్షన్ని ఇంత బ్రహ్మాండంగా మీరు ముగ్గురూ నిర్వహించటం చూసి మాత్థ్యూస్ అంకుల్ అన్నమాటలు... "She's no more our little princess. She's graduated into a queen herself." మరి చంటి గురించి? He has a lot of affection for him. Simply four words. "Chandu! Great things look simple. He has a lot of potential to run things. Her choice is superlative." ఆ మాటలకే నా కడుపు నిండి పోయింది. అంతే కదా. మరి నీ చంటి అంతే కదా. మీ పిన్నికి స్ప్ర్రైట్ ఇచ్చినప్పటి నుంచీ తనంటే నాకారాధన భావం పెరిగిపోయింది. వేగవంతమైన నిర్ణయాలు, సింప్లిసిటీ, స్వచ్ఛమైన నవ్వు, చెప్పలేని ఎనెర్జీ, పైకి కనపడడు కానీ, ... కదూ. ఇప్పుడా గదిలో నిద్రలో చూసినా అదే నవ్వు. నిన్నిక్కడ చూసినా అదే అనుభూతమ్మా! You both are my prized possessions.

అక్షరాలు దిద్దించటం, నీ చెయ్యి పట్టుకుని నడిపించటం, చదువు కోసం నిన్ను దూరం పంపటం... ఏమిటో ఙ్ఞాపకాలు. ముసురుకుంటున్నాయి. అసలేమి రాస్తున్నానో కూడా తెలియటం లేదు. May God bless you both.

మర్చేపోయాను. ఇవాళ (ఇంకా ఇవాళేంటి? రోజు దాటిపోయిందిగా) Daughter's day. ఒక్కసారి నా చిట్టితల్లికి నా శుభాకాంక్షలు చెప్పనీ. ఆకాశమంత ఎదిగినా నా చేతుల్లో పెరిగిన బుజ్జాయివేగా నువ్వు. ఇలాగే కలకాలం సంతోషంగా జీవించాలి. కన్నుల పండువగా. అవునూ నీకు అమ్మలు అంటే నచ్చదు కదా. మరేంటి ఏదో పుస్తకంలో అమ్మలు అని రాసుకున్నావు?

So, my dear little princess, and his Kira (Keep it rational always. భలే చెప్పాడు కదా) ,

Let me bless you with all my love.

HAPPY DAUGHTER'S DAY MY DEAR LITTLE PRINCESS

నాన్న (చివరిలో ఫుల్స్టాప్ పెట్టొద్దన్నావుగా)

P. S. నీకోసమని రాయబోతూ చంటి (నీ చంటి) గురించే ఎక్కువ రాసినట్టున్నాను? హహహ. ఈ రెండు రోజుల్లో నన్ను అంతలా influence చేశాడు మరి. ఐనా మీరిద్దరూ ఒకటేగా.

నీకో చిత్రం చెప్పనా? సాయంత్రం function కి ముందు నేను తన గది మీదగా వస్తుంటే "అమ్మా లేదు నాన్నా లేడు ఏక్ నిరంజన్" అని పాడుతున్నాడు. నేను కిందకి వచ్చి కుర్చీలో కూచుంటుంటుంటే... నువ్వేమో, "ఎవరూ లేరని అనకు, తోడుంటాలే కడ వరకూ..." పాట పాడుతున్నావు. నాకైతే నవ్వాగలేదు. What a coincidence!!! పాటలు విన్నాం కదా రాత్రి.

పొగరు

2009-09-16T16:52:00.000+05:30

రంగుల రెక్కలు పరచుకుని నింగికి ఎగురు

నాకోసం తలెత్తి చూడాలని చాటు నీ పొగరు

ఆశ ఎప్పుడూ తొడగాలి క్రొత్త చిగురు

ఆపై నీకు సాటి ఎవరు?

రాసింది మా చంటోడు.

ఆడ పడుచు అర్థ మొగుడు కాదు... :-)

2009-08-28T23:27:00.000+05:30

నిన్నే అన్నయ్య పెళ్ళి అయింది. పెళ్ళి హడావిడిలో ఉన్నా, ఇప్పుడు త్వరగా నా ఙ్ఞాపకాలని రాసేయాలనేంత ఆనందం. అందులోనూ మొన్న జరిగిన సంఘటన భలే మంచి అనుభూతిని పంచింది. అందుకే అందరూ నిదురించే ఈ సమయాన నా ఙ్ఞాపకాన్ని రికార్డు చేసుకుంటున్నాను.

ఎదురుకోల అయ్యాక ఆడపడుచు కాబోయే దంపదులని వాళ్ళింటికి పిలిచి భోజనం పెట్టాలట. అదెప్పుడూ వినలేదే అనుకుంటుంటే... ఇది మా వంశాచారం. ఒకే ఊళ్ళో ఉంటే, సోదరుడిని ఇంటికి పిలిచి పెట్టాలిట. లేదంటే పెళ్ళి జరిగే చోటైనా స్వయంగా వండి వడ్డించాలిట. పైగా భార్యా భర్తలిద్దరూ కొత్త దంపదులని ఈ విధంగా ఆదరించాలని అన్నారు.

అయితే ఇవన్నీ నాకు ముందే చెప్పలేదు. తను వస్తాడేమో, మా ఇద్దరి చేతా కానిద్దామనుకున్నారు. కానీ తనకి వీలుకుదరక ఆ రాత్రికి రాలేడని, ఏమి చేద్దామా అని ఆలోచిస్తున్నారు. ఇంతలో ఎదురుకోల కాగానే నాకు కాస్త తీరిక చిక్కి నా పని చూసుకోసాగాను. ఇంతలో "వల్లియమ్మాழ!" అంటూ సెల్వి వాళ్లమ్మ పెలిచింది. ఏమిటంటే విషయం చెప్పింది. తను రావటం కుదరదు కనుక ఇంకోలా ఆ సంప్రదాయాన్ని నెరవేర్చే కార్యక్రమం పెట్టారట. అదేమంటే ఆడపడుచు తన కాబోయే వదినతో కల్సి తినాలట. ఆచారమేదో కొత్తగా అనిపించినా ఇదీబాగానే ఉందిలే అని నేను వెళ్ళాను.

ఎక్సైట్మెంటో, లేక ఆ హడావిడిలో ఆకలి మర్చిపోయిందో ఏమో కానీ, వదిన ఎక్కువ తినలేదు. నేను వెళ్ళాగానే ఆప్యాయంగా నా నోట్లో మైసూర్ పాక్ పెట్టి, నాచేత తను కూడా నా చేత పెట్టించుకుంది. మేము కూడా ఎక్కువ తినలేదు కానీ మేమిద్దరం కాస్త మాట్లాడుకునే తీరిక చిక్కింది. ఇంతలో వదినని వేరే పని మీద పిలిచేసరికి వెళ్ళింది. నేను మళ్ళా నా పని చూసుకుందామని సెల్విని పిల్చి, గదిలోకి వెళ్ళాను. ఇంతలో తన ఫోను. ఇంకో గంటలో బయలుదేరుతున్నానని. నేను జరిగిన విషయం చెప్పాను. అయ్యో. మరి ఈ విషయం చెప్తే నేనేదోలా వచ్చే ప్రయత్నం చేసేవాడినే అన్నాడు.
*** *** ***

అసలు ఈ సంప్రదాయాన్ని గురించి తను మర్నాడు పొద్దున వచ్చాక, అన్నయ్య మామగారినడిగాడు. "ఏమీలేదు. కొత్త కోడలు అత్తగారికీ, మరదలు/ఆడపడుచుకీ దగ్గరవటానికి పెట్టిన సంప్రదాయం. ఆడపడుచు తన ఇంటికి (పెళ్ళైపోయి ఉంటుంది కదా సాధారణంగా) భర్తతో కలిసి పిల్చి, అన్నకీ వదినకీ విందులా ఇవ్వటం. దాని వల్ల ఆదపడుచుకీ వదినకీ పెళ్ళికి ముందే కాస్త మాట్లాడుకునే వీలుచిక్కి, ఇద్దరూ దగ్గరయే అవకాశం ఉంటుందని చెప్పారు. ఆ వివరణ మాకు బాగా నచ్చింది.

ఇంతలో తను నన్ను పక్కకి పిల్చి, రేపు చెన్నైలో మనం వాళ్ళ ఇద్దరికీ డిన్నర్ లాగా ఇద్దాము. ఏమంటావ్? అన్నాడు. నాకూ ఆ పనిచేస్తే బాగుండును అనిపించి నాన్నతో చెప్పాను.
*** *** ***

పెళ్ళికాని ఆడపడుచు ఉంటే తప్ప ఆ సంప్రదాయన్ని పాటిస్తారట. మన ఆంధ్రా, వాళ్ళ తమిழ సంప్రదాయాల్ని రెంటినీ జుగల్బందీ చేసి జరిగింది పెళ్ళి. నాకింకా పెళ్ళి కాలేదు కనుక ముందు ఎలా అని ఆలోచించినా, తన గురించి తెలుసు కనుక తనకి వీలయితే, ముందే వచ్చే అవకాశం ఉంటే, మాచేత అక్కడే అలా చేయిద్దామనుకున్నారట. మరి తనకి వీలు కాలేదు. అప్పుడెలా అనుకుంటుంటే వదిన మేమిద్దరమూ కల్సి భోజనం చేస్తాములే అని చెప్పిందట. అలా ఆరోజు సంప్రదాయం ఆగకుండా నడిచిచింది. ఆ రాత్రికి నేనూ, వదినా వీలు కుదిరిన సమయంలో కాసేపు మాట్లాడుకున్నాం.

నిన్న పొద్దున పెళ్ళి జరిగింది. కంచి వరదరాజస్వామి అలయంలో. వదిన ఇవాళ తన ఫ్రెండ్స్ కి చెన్నైలో రిసెప్షన్ ఇవ్వాలని ప్లాన్ చేసుకుంది. ఆ ఏర్పాట్లు చూట్టానికి మేమిద్దరం ముందే వెళ్ళి, కావాల్సినవన్నీ చూశాం. మా తరువాత రెండు గంటలకి నాన్నా, కొత్త దంపదులు, పిన్నీ కుటుంబం (పీటలమీద కూచుంది వాళ్ళే), నాయనమ్మా, వదినా వాళ్ళ అన్నా, వదినా, వాళ్ళ అమ్మా నాన్నా, వచ్చారు. అందరికీ, చెన్నైలో నేనుండే ఇంటికి దగ్గరలోనే విడిదిలా ఏర్పాటు చేశాము. ఇవాళ పొద్దున్నే పార్థసారథి స్వామి దర్శనం, సాయంత్రం వదిన ఇచ్చే పార్టీ. పొద్దున్నే గుడి నుంచీ నేరుగా వాళ్ళంతా విడిదికే వెళ్ళే ఆలోచన. భోజనాల ఏర్పాట్లు కూడా అక్కడే. అయితే తను చెప్పిన ప్లాన్ ప్రకారం నేను అన్నయ్యనీ, వదిననీ, మా ఇంటికి రమ్మని పిలిచాను. భోజనానికి. మొన్న మిస్ అయిన ఆనందన్ని ఇల మళ్ళా ఇలా పంచుకుందామని. ముందు ఆశ్చర్యపోయినా, అందరూ తన ప్లాన్ కి మెచ్చుకున్నారు. అన్నయ్యా, వదినా, తనూ, నేనూ కలిసి నేనుండే ఇంటికి బయలుదేరితే మిగతా పెద్ద వాళ్ళంతా విడిదికి వెళ్ళారు.

నేనే స్వయంగా చేసిన వంటని వడ్డించగా అన్నయ్యా, వదినా తిన్నారు. ఆ పైన మేమిద్దరం కూడా తినేసి కాసేపు కబుర్లు చెప్పుకున్నాము. తిన్నాక మేమందరమూ విడిదికి వెళ్ళాము. ఆ గంటన్నర సమయంలో ఎన్నో కబుర్లు. వదిన చాలా ఫ్రీగా మాట్లాడింది. ఆప్యాయంగా. ఈ మధ్య ఇంటికి దూరంగా విదేశాల్లో ఉన్న నాకు సొంత మనుషుల మధ్య గదపటం చాలా ఆనందాన్ని కలిగించింది. అందుకే ఆ ఆనందాన్ని ఇక్కడ రికార్డు చేసుకుందామని నా ప్రయత్నం.

మా అన్నయ్యా, వదినలకి శుభాకాంక్షలు చెప్పండి. ఒక మంచి, కొత్త సంప్రదాయాన్ని పరిచయం చేసినట్టుంటుందని, దాని వెనుక ఉన్న వివరణనీ చెప్పినట్టుంటుందని ఇక్కడ పెడుతున్నాను. సాయంత్రం పార్టీ బ్రహ్మాండంగా జరిగింది.